ANAΛΩΣIMA Πάσχα στο χωριό

Φέτος το Πάσχα θα ξανακάνω την προσπάθεια. Θα πάω πάλι στο πανέμορφο χωριό της
γιαγιάς μου και πάλι θα προσπαθήσω να πείσω τους τρεις ξενοδόχους και τους
ιδιοκτήτες των καφενείων – εστιατορίων της πλατείας, να τυπώσουν έναν χάρτη με
δρόμους και μονοπάτια της περιοχής. Πάλι θα με ακούσουν συγκαταβατικά, θα
σηκώσουν τους ώμους και θα χαμογε-λάσουν. «Μα τι τα θες αυτά;», θα μου πουν.
Δίκιο έχουν, τι τα θέλω, και γιατί περιμένω από αυτούς να τα κάνουν, αφού
γεμίζουν οι ξενώνες τους και χωρίς χάρτες; Γιατί επιμένω να αγωνιώ για τη
συντήρηση της περασμένης ομορφιάς του; Θα κατέβω πάλι το παλιό λιθόστρωτο
μονοπάτι μέχρι τον πέτρινο νερόμυλο, που τον έχουν χρόνια παρατήσει και παρ’
όλα αυτά δεν γκρεμίζεται, θα δω το τοξωτό γεφύρι στη θέση του, τα νερά να
τρέχουν ανάμεσα από τεράστιους σωρούς σκουπιδιών, που πέταξαν πριν μπει το
σκουπιδιάρικο και δεν λένε να διαλυθούν. Ίσως και να ανανεώνονται κάθε χρόνο.
Οι επισκέπτες δεν θα μάθουν ποτέ την ύπαρξη του γεφυριού αυτού, γιατί κανένας
ντόπιος δεν θεωρεί αναγκαίο να βάλει μια ταμπέλα που να δείχνει τον δρόμο. Τα
τρία ξύλινα γεφύρια ενός άλλου μονοπατιού καταστράφηκαν πια, όμως, αυτό το
πέτρινο αντέχει. Και σχεδόν προκαλεί αμηχανία. Αν βρισκόταν αλλού, θα
οργάνωναν εκδρομές για να το δείχνουν, τόσο καλοφτιαγμένο, σε τέτοιο μοναδικό
τοπίο. Θα επισκεφτώ όλες τις αγαπημένες γωνιές του χωριού για να καταγράψω τις
απώλειες της χρονιάς. Ας μην παραπονιέμαι. Αν το φρόντιζαν οι κάτοικοί του,
όπως εγώ ονειρεύομαι, το όμορφο αυτό χωριό, αν ήμουν σίγουρη ότι το καθετί
παραμένει όπως το είχα αφήσει, ίσως κάθε φορά που πήγαινα να μην είχα κι εγώ
τι να κάνω.