Ένας αντάρτης στην Προεδρία

«Ποτέ δεν θα μπορούσα να φαντασθώ όταν ήμουν νεαρός αντάρτης (στον ΕΛΑΣ)
στα χρόνια της αντίστασης 1943-1944 ότι θα ερχόταν μία ημέρα, ως Πρόεδρος της
Ελληνικής Δημοκρατίας, να λάβω μέρος στη Μόσχα σε μία τόσο εξέχουσα επέτειο –
60 χρόνια από το τέλος του B’ Παγκοσμίου Πολέμου – και σε ένα διεθνιστικό
περιβάλλον να ανακαλέσω στη μνήμη μου εκείνους τους αγώνες και τους ηρωικούς
νεκρούς».

Προτού πάει στην Παλαιά Βουλή για να παρακολουθήσει μία δωδεκανησιακή εορτή, έστειλε προπομπούς για να δοθεί ρητή εντολή όπως καθήσει σε μία απλή καρέκλα, πλάι στην οποία θα υπάρχουν τουλάχιστον άλλες οκτώ, τέσσερις από δεξιά και τέσσερις από αριστερά, για τους εκπροσώπους όλων των κομμάτων σε ισότιμη βάση

Τα λόγια ανήκουν στον κ. Κάρολο Παπούλια. Είναι από τη συνέντευξη που
παραχώρησε στον ανταποκριτή στην Αθήνα του ρωσικού πρακτορείου ειδήσεων
Νόβοστι, τον κ. Αλεξέι Μπογκτανόβσκι, εν όψει της επίσημης επίσκεψής του –
μαζί με άλλους ξένους ηγέτες – την 9η Μαΐου, στην πρωτεύουσα της Ρωσίας, για
την επέτειο της λήξης του B’ Παγκοσμίου Πολέμου και της απελευθέρωσης του
Βερολίνου από τα σοβιετικά στρατεύματα.

Για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν είναι τυχαία επιλογή η επίσκεψη στη Μόσχα
για μια τέτοια γιορτή. Δεν το κάνει απλώς επειδή έχει «έντονη συναισθηματική
φόρτιση για την επέτειο της νίκης κατά του φασισμού», όπως εξηγεί στο Νόβοστι.
Όπως τονίζει ο κ. Κάρολος Παπούλιας, αφενός «οι ελληνορωσικές σχέσεις είναι
εξαιρετικής σημασίας όχι μόνο για τις δύο χώρες μας, αλλά και για τις σχέσεις
που επηρεάζουν έντονα τις εξελίξεις στα Βαλκάνια και τη Νοτιοανατολική
Μεσόγειο». Αφετέρου μετράει ιδιαίτερα, όπως επισημαίνει, «να είναι κανείς
υπέρμαχος της ελευθερίας, της ειρήνης, της συναδέλφωσης των λαών και της
αξιοπρέπειας του ανθρώπου».

Δείγμα γραφής. Προ ημερών ο κ. Παπούλιας, ο οποίος προ δύο εβδομάδων
είχε παρακολουθήσει με τη σύζυγό του Μέη εκδηλώσεις της Παγκρητίου Ενώσεως για
τον Ελευθέριο Βενιζέλο, έδωσε «δείγμα γραφής» αυτής της λογικής που τον
χαρακτηρίζει. Προτού πάει στην Παλαιά Βουλή – πρώτη φορά ως Πρόεδρος της
Δημοκρατίας – για να παρακολουθήσει μία δωδεκανησιακή εορτή, έστειλε
προπομπούς. Όχι για να μην ξεχάσουν – όπως αρχικώς νόμισαν ορισμένοι – να
τοποθετήσουν σε περίοπτη θέση την προεδρική… επίσημη πολυθρόνα που υπάρχει
στο κτίριο, αλλά για να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Πρώτον, για να εξαφανισθεί
αυτή η πολυθρόνα! Και δεύτερον, για να δοθεί ρητή εντολή όπως καθήσει σε μία
απλή καρέκλα, πλάι στην οποία θα υπάρχουν τουλάχιστον άλλες οκτώ, τέσσερις από
δεξιά και τέσσερις από αριστερά. Έτσι, όταν αργότερα άρχισε η εκδήλωση, είχε
πλάι του τους εκπροσώπους όλων των κομμάτων σε ισότιμη βάση.

«Δεν έχω κανέναν λόγο να ξεχωρίζω», φέρεται ότι είπε σε στενό συνεργάτη του
και φίλο από τα παλιά. «Εκλέχτηκα από τη Βουλή, μπορεί να είμαι – όπως λένε –
Πρώτος Πολίτης της χώρας, αλλά δεν διαφέρω σε τίποτα από τους άλλους. Τον
σεβασμό και την εκτίμηση δεν μου τα οφείλουν, πρέπει να τα εμπνεύσω στον
κόσμο».

Διπλό χρέος. Φυσικά, όσοι ήξεραν τον κ. Παπούλια από τα παλιά, από τα
χρόνια της Γερμανίας, όπως λέει συνεργάτης του, «έδειχνε και ήταν πάντα ένας
απλός άνθρωπος». Σήμερα ωστόσο – τονίζει ο ίδιος συνεργάτης του – «αισθάνεται
ότι έχει ένα επιπλέον διπλό χρέος. Αφενός, να δίνει σε όλα το καλό παράδειγμα
σε έναν κόσμο και σε έναν τόπο που χρειάζεται πολλά. Και αφετέρου, να παλέψει
με την εμπειρία του για «τα εθνικά συμφέροντα, αλλά και για την ειρήνη και τη
δικαιοσύνη στην περιοχή».

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΝΕΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ

«Ο αγώνας σφράγισε τη ζωή μας…»

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν από τους πιο νέους αντάρτες στον Ελληνικό
Απελευθερωτικό Στρατό (σ.σ.: 14 χρόνων το 1943), και μιλάει με σεμνότητα
ουσιαστικά για τον εαυτό του στον ανταποκριτή στην Αθήνα του ρωσικού
πρακτορείου ειδήσεων Νόβοστι, κ. Αλεξέι Μπογκτανόβσκι. «Είναι πολύ δύσκολο να
περιγράψεις την έκρηξη της νεανικής ψυχής, το μεθύσι της καρδιάς και του νου
των χρόνων εκείνων. Ακόμα και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια, ανατριχώ όταν
σκέπτομαι την περιφρόνηση του κινδύνου εκείνης της εποχής, και την περιφρόνηση
του θανάτου», λέει.

Στη συνέχεια αποκαλύπτει κάτι από το «είναι» του και τις βαθύτερες σκέψεις
του: «Οι νεανικές μας ψυχές, πληγωμένες θανάσιμα από τις αποτρόπαιες πράξεις
των κατακτητών, από τα καμένα σπίτια των χωριών μας, τα σφαγμένα γυναικόπαιδα
στις αυλές των σπιτιών μας, τα βιασμένα κορίτσια της παρέας μας, ένα ζητούσαν.
Να πάρουν εκδίκηση για την ύβριν που μας γινόταν. Ο αγώνας εκείνος καθόρισε
και την παραπέρα ζωή μας, σφράγισε τον χαρακτήρα μας».