H τιμητική του Ίψεν

Μέσα στην πλημμυρίδα των παραστάσεων που ανεβαίνουν σε κάθε σεζόν όσες από
αυτές ξεπερνούν σε ποιότητα δραματουργίας και ερμηνείας τον μέσο όρο θα έλεγα
πως είναι ένα ποσοστό 30%. Λίγες από αυτές θα ήταν μια απώλεια για όσους δεν
μπόρεσαν να τις δουν.

Έτσι, αν είναι να ξεχωρίσω τέσσερις παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσει κανείς
αυτές είναι: H σύνθεση του Βασίλη Παπαβασιλείου, που παίζεται στο Θέατρο
Τέχνης της Φρυνίχου, όπου ο διασκευαστής, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής
σημειώνει μια υψηλού επιπέδου υποκριτική επίτευξη, συνδυάζοντας λογιότητα και
λαϊκό μιμητικό ύφος.

Στον υποκριτικό τομέα η ερμηνεία του Γιώργου Κιμούλη στον «Σόλνες» του ΄Ιψεν
εγγράφεται στα μεγάλα κατορθώματα της εξπρεσιονιστικής σχολής στον τόπο μας
(Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας). Ο Ίψεν φέτος είχε την τιμητική του. Ο Αντώνης
Αντύπας στους «Βρυκόλακες» έκανε μια στέρεη, σαφή και πυκνή παράσταση και
έλαμψαν τρεις τουλάχιστον ηθοποιοί. Ο Δημήτρης Καταλειφός στον καλύτερο ρόλο
του, η Ράνια Οικονομίδου και η συνεχώς ανερχόμενη και ωριμάζουσα Αγγελική
Παπαθεμελή (Απλό Θέατρο).

Αν χωρούσε ακόμη μία θα προσέθετα το δίδυμο Μάγιας Λυμπεροπούλου – Δημοσθένη
Παπαδόπουλου στο «Τέλος του παιχνιδιού» του Μπέκετ (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας).