ANAΛΩΣIMA Mον Παρνές

Το Μον Παρνές το μισούσα. Ήταν το σούπερ ξενοδοχείο όταν ήμασταν παιδιά, η
απρόσιτη, αλλά θεατή από παντού πολυτέλεια. Κανόνιζαν λοιπόν οι μεγάλοι
εκδρομές στην Πάρνηθα κι εμείς ονειρευόμασταν βόλτες στο βουνό, στο δάσος, στα
χιόνια, εκείνοι όμως εννοούσαν απλώς στο Μον Παρνές. Ξεκινούσαμε, και καθώς
ανέβαινε το αυτοκίνητο στον δρόμο τον γεμάτο στροφές προς την κορυφή, βλέπαμε
τα δέντρα, τα μονοπάτια να χάνονται στο βάθος, βλέπαμε και τα χιόνια, αλλά δεν
τα αγγίζαμε. Φτάναμε στο ξενοδοχείο, μπαίναμε μέσα και η μέρα περνούσε στην
τσιγαρίλα των διαφόρων καφέ και εστιατορίων, όπου έπρεπε να καθόμαστε και
φρόνιμα. Μία φορά από τις δύο τρεις που είχαμε ανέβει στο στυλ αυτό, μας
άφησαν να βγούμε έξω, με χίλια παρακάλια, να πιάσουμε χιόνι. Δυο βήματα από το
ξενοδοχείο μόνο, το χιόνι να είναι παγωμένο, να ξυλιάσουν τα ανέτοιμα δάχτυλα,
να φωνάζουν οι μεγάλοι, να μας ξαναβάλουν μέσα άρον άρον, πριν να προλάβουμε
να απομακρυνθούμε λιγάκι από τους γκρίζους, βρώμικους σωρούς δίπλα στα
αυτοκίνητα. Και να περνούν οι ώρες με λαχτάρα ανεκπλήρωτη, όπου αυτοί κάθονταν
και κάπνιζαν κοιτώντας τη θέα κι εμείς, που θέλαμε να τρέξουμε και να
παίξουμε, αρρωσταίναμε από πλήξη και μυρμηγκιάζαμε από ακινησία. Το μαρτύριο
του Μον Παρνές. Το μισούσα αφάνταστα αυτό το καμάρι της αναπτυσσόμενης Αθήνας
και δεν το συμπάθησα όταν, μεγάλη πια, ξανανέβηκα στην Πάρνηθα και το
επισκέφθηκα, βουτηγμένο στην παρακμή, ύστερα από πολύ μεγάλες βόλτες και
ανεμπόδιστους έρωτες με το χιόνι, επιτέλους. Κι όμως, τώρα που λένε ότι θα
γκρεμιστεί, μάτωσε η καρδιά μου. Αγαπάμε με πάθος φαίνεται ό,τι έχουμε μισήσει
στη ζωή μας.