Διαστάσεις Mια θάλασσα δυνατοτήτων

«Το έχω γράψει και υπογράψει: αν πεθάνω, θέλω να αναστηθώ» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

H ημέρα που έκλεισα τα σαράντα μου χρόνια είναι πια αρκετά πίσω. Κι όμως,
νιώθω τόσο νέος, ούτε μια ρυτίδα στο μέτωπό μου, εξακολουθώ να βάζω παπούτσια
χωρίς κάλτσες και σακάκι χωρίς γραβάτα, και δεν έχω κανένα πρόβλημα να
διασκεδάζω όλη τη νύχτα σε πάρτι με υπέροχες γυναίκες. Άσε που οι ελκυστικές
και σέξι γυναίκες (η Τζούλια Ρόμπερτς, η Νικόλ Κίντμαν, η Ρενέ Ρούσο) είναι
πιο κοντά στα 40 παρά στα 30. Κοιτάζω κάθε τόσο φωτογραφίες των γονιών μου και
διαπιστώνω ότι στα τριάντα τους έμοιαζαν πιο γέροι και πιο βολεμένοι απ’ ό,τι
εγώ στα σαράντα πέντε μου. Είναι αλήθεια όμως πως κάτι με απασχολεί, που θα
μπορούσα να το αποκαλέσω «σύνδρομο Μπύχνερ». Την ημέρα που έγινα 24 ετών, στα
μισά δηλαδή περίπου του δρόμου που έχω διανύσει, συνειδητοποίησα ότι στην
ηλικία αυτή ο Γκέοργκ Μπύχνερ είχε ήδη πεθάνει, ο Φασμπίντερ είχε ήδη γυρίσει
την πρώτη του ταινία και ο Όρσον Ουέλλες είχε ήδη γίνει εξώφυλλο στο «ΤΙΜΕ».
Προλαβαίνω άραγε ακόμη να κάνω τίποτα; Ή μήπως το τίμημα τού να μη σου αφήνει
ο χρόνος παρά ελάχιστα ίχνη είναι να μην αφήνεις κι εσύ παρά ελάχιστα ίχνη
στον χρόνο;

«Ελπίζω να πεθάνω προτού γεράσω» έλεγαν οι Who, και μερικοί (όπως ο Τζιμ
Μόρισον, ο Τζίμυ Χέντριξ, η Τζάνετ Τζόπλιν) πήραν τα λόγια τους κατά γράμμα. Ο
46χρονος Κλάουντιους Ζάιντλ, στον οποίο ανήκουν τα παραπάνω λόγια, δεν φτάνει
μέχρις εκεί. Το βιβλίο του «Νεαρός γενναίος κόσμος – Γιατί δεν γερνάμε πια»
(εκδ. Goldmann) είναι ένας ύμνος, και ταυτόχρονα μια κραυγή αγωνίας για την
αιώνια νεότητα. Υπεύθυνος των σχολιαστικών σελίδων της γερμανικής εφημερίδας
«Faz», ο συγγραφέας κολυμπάει καλά στην (κατά Κίρκεγκωρ) «θάλασσα των
δυνατοτήτων» του, αλλά λαχταράει να πιάσει επιτέλους λιμάνι. Και αναρωτιέται
αν ο σύγχρονος αστός πρέπει κάθε τόσο να ταρακουνιέται από μεγάλες καταστροφές
(όπως η 11η Σεπτεμβρίου), ή ακόμη κι από πολέμους.

Καλλιτέχνις του καμπαρέ, μόνη μητέρα και χρισμένη «Βασίλισσα της Ζούγκλας» από
το κοινό της τηλεοπτικής της εκπομπής στο RTL, η συμπατριώτισσα και ελάχιστα
νεώτερή του (γεννημένη το 1960) Ντεζιρέ Νικ δεν έχει τέτοιες ανησυχίες. Από
κοινωνιολογική άποψη, γράφει στο βιβλίο της «Υπάρχει ζωή μετά τα 40;» (εκδ.
Lubbe Verlag), η σημερινή 40χρονη γυναίκα αποτελεί ένα νέο είδος, μια
μετάλλαξη. Έμπειρη, πειστική, οικονομικά ανεξάρτητη, αυτάρκης και (χάρις σε
ελάχιστες χειρουργικές παρεμβάσεις) περισσότερο όμορφη από ποτέ, είναι σχεδόν
αφύσικα ελκυστική. Δεν ανυπομονεί ούτε να δει το εγγόνι της ούτε να τη θάψουν
δίπλα στον άνδρα της. Κολυμπάει με μανία. Και δεν θέλει καθόλου, μα καθόλου να
βγει στην ξηρά… Όποιος τολμά και κυρίως όποιος αντέχει, ας την ακολουθήσει.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com