ANAΛΩΣIMA Eντάσεις

Περιμένοντας στο ισόγειο το ασανσέρ, ακούω από το διαμέρισμα της γηραιάς
κυρίας δίπλα, τούρκικα στη διαπασών. Στα δελτία ειδήσεων, για να φαίνονται πιο
αληθινά τα γεγονότα, αναμεταδίδουν τα δελτία της τουρκικής τηλεόρασης. Και
μόνο που ακούς την ακατάληπτη γλώσσα, ένα αίσθημα απειλής θα το νιώσεις, αν
και οι φάτσες και τα ντεκόρ είναι τόσο ίδια με τα δικά μας, που ίσως
αναρωτηθείς μήπως θα έπρεπε να νιώθεις άλλου είδους απειλή με τα ελληνικά που
ακούς κάθε μέρα. Το τουρκικό δελτίο είναι από μόνο του ένα γεγονός, αλλά και
το ελληνικό ίσως να είναι αντιστοίχως γεγονός για τους Τούρκους. Στο ισόγειο
πάντα ουρλιάζει η τηλεόραση. Αρχίζει κάθε μεσημέρι και μέχρι το ξημέρωμα
παίζει δυνατά, να κρατάει συντροφιά στην έρημη γυναίκα. Κάθε τόσο ανοίγει κι
εκείνη την πόρτα και σε ρωτάει, «Τι γίνεται, θα έχουμε πόλεμο; Θα μου ψωνίσεις
κάτι τι αν πας στο σούπερ μάρκετ; Λίγο ρύζι, ζάχαρη, τα απαραίτητα, καλού
κακού». Σε περίπτωση αποκλεισμού θα φτιάξει μαγαζάκι, σαν τον Βέγγο θυρωρό.
Όμως δεν ανοίγει. Το απόγευμα μάλιστα έχει βάλει τη συνηθισμένη της
βραζιλιάνικη σαπουνόπερα, την οποία παρακολουθεί αναγκαστικά όλο το τετράγωνο.
Σαν να μην τρέχει τίποτα έχει ανοίξει να ποτίσει τις γλάστρες. Είναι τόσο
μικροσκοπική και αδύναμη, που σε τρομάζει η ιδέα της έντασης του ήχου που τη
μαστιγώνει δεκάξι ώρες την ημέρα, της βίας των πραγμάτων που ακούει. «Θέλετε
ρύζι μήπως;» τη ρωτάω, γιατί το βλέμμα της πέφτει επάνω μου. Κουνάει το κεφάλι
αρνητικά. Συνήθισε φαίνεται, δεν της κάνουν εντύπωση οι φωνές και ο πανικός.
Παραμονεύει τον ανοιξιάτικο ήλιο, να τον πετύχει μόλις γλιστρήσει στην αυλή,
να της ζεστάνει τα κόκαλα.