ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια ξεχωριστή μέρα

Έγινα δημοσιογράφος γιατί μισώ το πρωινό ξύπνημα, χθες όμως έβαλα το ξυπνητήρι
αξημέρωτα για να προλάβω το ραντεβού μου σε κρατικό νοσοκομείο. Πρόκειται για
μια επέμβαση «ρουτίνας», με είχαν διαβεβαιώσει όταν με εξέταζαν, και πράγματι
ήταν έτσι. Με ακρίβεια δευτερολέπτου ξάπλωσα στο χειρουργικό κρεβάτι, με
ακρίβεια δευτερολέπτου σηκώθηκα ζωηρή και ανακουφισμένη. Το μόνο που δεν ήταν
ακριβό, ήταν το πέρασμά μου από το ταμείο όπου ακούμπησα μόλις δυόμισι ευρώ
συμμετοχή, ούτε σεντ παραπάνω. Το επόμενο ευρώ το έδωσα για τα φάρμακα, οπότε
έχουμε και λέμε, σύνολο 3,5 ευρώ στρογγυλά και νοικοκυρεμένα. Σπεύδω να πω ότι
οι τσέπες μου δεν έχουν καβούρια, εξ ου και αισθάνθηκα κάπως ένοχη που με τόσα
λίγα ξεφορτώθηκα ένα άγχος μηνών.

Ικανοποιημένη αλλά κάπως μαχμουρλού ευχαρίστησα τη γιατρό και τη νοσηλεύτρια
και κατευθύνθηκα προς το πλησιέστερο καφενείο αποφασισμένη να επιβραβεύσω τον
εαυτό μου και να σκεφτώ θετικά για ό,τι απέμεινε από το Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Εκεί ακριβώς, σε ένα λερό ρουστίκ τραπεζάκι με ένα εσπρέσο και μια βαλσαμωμένη
μηλόπιτα, μου ήρθε το αίμα στο κεφάλι, δηλαδή ο λογαριασμός. Πεντέμισι ευρώ
για το ταριχευμένο γλύκισμα συν τρία για μια γουλιά καφεΐνης, το όλον οχτώ και
πενήντα ακατέβατα.

Δεν με νοιάζει που ο καφές μού κόστισε δυόμισι φορές παραπάνω από την παροχή
υπηρεσιών υγείας. Ίσα ίσα που τον ήπια μέχρι τον πάτο στην υγειά του κυρίου
Αλογοσκούφη – α, και του Κώστα Καραφώτη του οποίου το CD παιάνιζε ακριβώς πάνω
από το κεφάλι μου, for free…