ΓIΟZI ΓIAMAMΟTΟ «Mην καταναλώνετε τα μοντέλα μου»

«Αν μπορούσα να κάνω μία συλλογή που να δείχνει το πέρασμα του χρόνου θα ήμουν ευτυχισμένος. Όνειρό μου είναι να σχεδιάσω τον χρόνο», λέει ο Γιόζι Γιαμαμότο

O Γιόζι Γιαμαμότο δεν κάνει μόνο ρούχα, αλλά δημιουργεί ιδέες. «Όταν ήρθα για
πρώτη φορά στην Ευρώπη, στα τέλη του ’60, και παρουσίασα στο Παρίσι τη δουλειά
μου ήθελα να σπάσω τα πάντα στη μόδα: το σύστημα, τις συνθήκες, την αγορά. Σαν
επαναστάτης αγωνιζόμουν ενάντια σε όλα. Όταν οι άνθρωποι και τα ρούχα μου
συναντώνται, υπάρχει μια σύγκρουση ή μια αποδοχή. Αυτή η αντίδραση φαίνεται
στην ατμόσφαιρα και στον τρόπο που τα φοράνε».

Αυτά λέει ο Γιόζι Γιαμαμότο, πιστεύοντας στη χημεία της πρώτης στιγμής, στη
συνέντευξή του στον κατάλογο της έκθεσης «Μόνο Ρούχα». Μιας αναδρομικής
έκθεσης στο Μουσείο Μόδας του Λούβρου που τιμά το έργο του Ιάπωνα σχεδιαστή.
Γιατί ο Γιαμαμότο είναι έμπνευση για κάθε δημιουργικό άνθρωπο. Από τον
σκηνοθέτη Βιμ Βέντερς που συνεργάστηκε μαζί του για το πρώτο ντοκιμαντέρ μόδας
στα τέλη του ’80, πολύ πριν ο Ρόμπερτ Άλτμαν κάνει ταινία το «Πρετ A Πορτέ».
Τη χορογράφο Πίνα Μπάους, με την οποία δημιουργούν τα
κοστούμια-συμπρωταγωνιστές των παραστάσεων του χοροθεάτρου Βούπερταλ. Τη Ζάχα
Χαντίντ που βρίσκει στα ρούχα του το alter ego των δικών της αρχιτεκτονικά
αποδομημένων κατασκευών. Τον Τζόρτζιο Αρμάνι που δεν μπορεί να αγνοήσει το
ταλέντο του. Και όλους τους νεώτερους σχεδιαστές, από τον Τζον Γκαλιάνο, τον
Αλεξάντερ Μακουίν, τη Σοφία Κοκοσαλάκη, που τον θεωρούν δάσκαλο.

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, η μόδα χρωστάει στο μυαλό του σχεδιαστή την
εξέλιξή της. Μόδα μαύρη, κομψή, αφαιρετική, που πέφτει πάνω στο σώμα ανδρών
και γυναικών με κομμάτια που δείχνουν τη διασταύρωση της ιαπωνικής ψυχής του
με τον ευρωπαϊκό του έρωτα: σακάκια σαν κοκτέιλ κιμονό με σμόκιν, φούστες σαν
παντελόνια πολεμιστών σαμουράι με δάνεια από κρινολίνα του 18ου αιώνα, μακριά
φορέματα που μοιάζουν να ξεδιπλώνουν σαν τις χαρτοκατασκευές που στην πατρίδα
του είναι δείγμα επιδεξιότητας, τα λεγόμενα οριγκάμι. Στο σύμπαν του Γιόζι
Γιαμαμότο δεν υπάρχει τάση. Το «μικρο-μίνι», το «πορνοσίκ», το «κοριτσίστικο»,
το «έθνικ» είναι ταμπέλες για κατανάλωση ρούχων μίας σεζόν. «Πάντα έλεγα στον
κόσμο ότι το να αγοράζεις ένα νέο σακάκι είναι σαν να αγοράζεις μία νέα ζωή.
Και με αυτό εννοώ: «Σας παρακαλώ, μην καταναλώνετε τα ρούχα μου. Αφήστε τα να
ζήσουν μαζί σας για πάντα».