Πέφτουν μπουκέτα

– NA ΣΟΥ ΠΩ, δεν αισθάνομαι άνετα εδώ στην Πλατεία Κολωνακίου. Δεν πάμε
κάπου αλλού για καφέ;

– Γιατί, Ευγενία μου; Πού αλλού θα βρούμε να χαζέψουμε τόσους
ημιανθυπο-επώνυμους;

– Ναι, αλλά εδώ δεν είναι που πέφτουνε μπουκέτα;

– Ήξερες εσύ ότι το υποκοριστικό της μπουνιάς είναι «μπουκέτο»;

– Τόσα χρόνια, ζούσα μια πλάνη! Μου ‘λεγε ο Διονύσης «ε, ρε μπουκέτο που σου
χρειάζεται» και νόμιζα ότι θα μου φέρει γλαδιόλα στο σελοφάν.

– Όχι. Μπουκέτο είναι η φάπα που δίνει ο άντρας ο στρέιτ, ο σωστός, ο
πρόστυχος.

– Και η Πλατεία Βάθη μια χαρά καπουτσίνο έχει…

– Τι άγχος σ’ έχει πιάσει τώρα; Αφού εσύ είσαι στρέιτ.

– Δεν ξέρω, Μίνα μου. Τόσα χρόνια που έχω να το κάνω με τον Διονύση, δεν
θυμάμαι πια. Πότε ήταν η τελευταία φορά; Και με ποιόν; Με τον άντρα μου ή με
την κουνιάδα μου;

– Χαλάρωσε! Άλλωστε, οι γκέι αποτελούν μειονότητα.

– Εσύ πόσους τους υπολογίζεις, περίπου;

– Τους υπολογίζω – ο εξής ένας: Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος!

– Από πού προκύπτει αυτό το συγκριτικό στοιχείο;

– Από τον κύριο Κούγια. Δεν είπε ότι αυτή του την πράξη την επικροτούν ΟΛΟΙ οι
Έλληνες; Άρα, τι μας διδάσκει εδώ ο ποιητής;

– Ότι ΟΛΟΙ οι Έλληνες είναι στρέιτ.

Εκτός από τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο.

– Γι’ αυτό σου λέω. Έδωσε τα μπουκέτα του Βαλλιανάτου, πήδησε και τη μάντρα
του Τριανταφυλλόπουλου – ε, τι στην ευχή. Θα εκτονώθηκε η κρίση του, δεν
μπορεί.

– Μη λες μεγάλη κουβέντα. Μπορεί να βάλει στο μάτι και άλλες μειονότητες. Όπως
εμένα.

– Εσύ γιατί αποτελείς μειονότητα;

– Είσαι τρελή; Δημόσιος υπάλληλος σε μια χώρα ανέργων;

– Κι έχεις στοιχεία ότι ο κύριος Κούγιας στα νιάτα του είχε μια τραυματική
δημοσιοϋπαλληλική εμπειρία;

– Ατράνταχτα!

– Κι ο Βαλλιανάτος ατράνταχτα τα είχε και τις έφαγε τις 38 ορτανσίες.

– Γιατί του άλλου του προσέβαλε την τιμή και την υπόληψη!

– Και κοτζάμ δικηγόρος μια μήνυση δεν ήξερε να τη συντάξει;

– Οι μηνύσεις, Ευγενία μου, δεν είναι για τους δικηγόρους. Μόνο για τους
πελάτες τους. Χρόνος, χρήμα, γραφειοκρατία, τρεχαλητό, πινάκια, αναβολές. Τα
ξέρει αυτά ο Κούγιας. Οπότε σου λέει «δεν τον πλακώνω στις ξανάστροφες, που θα
φάω τα νιάτα μου και την ομορφιά μου στις ουρές της Ευελπίδων»;

– Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος.

Και στην τελική, έτσι είναι οι άντρες!

Οι άντρες δέρνουν!

– Σωστό! Ο άνθρωπος αυτός ανοίγει νέους ορίζοντες, χαράζει νέους δρόμους.

– Λες να πιάσει παραμάσχαλα κι άλλες μειονότητες αυτή η μόδα;

– Εγώ γιατί νομίζεις έκανα τα μαλλιά μου καστανά;

– Γιατί νομίζω;

– Ως μελαχρινή, με περνάγανε για Σιναλέζα. Ως ξανθιά, για Αλβανή. Ενώ το
καστανό, το ποντικί, είναι το αθάνατο ελληνικό χρώμα! Κι έτσι έχω το κεφάλι
μου ήσυχο.

– Και ποντικί!

– Όλοι πρέπει να πληρώσουμε ένα τίμημα, αν θέλουμε να πιούμε τον καπουτσίνο
μας αρτιμελείς.

– Πάντως, ο κύριος Κούγιας έχει κι ένα ελαφρυντικό!

– Βοηθήστε με λίγο.

– Δέρνει γιατί είναι οικογενειάρχης άνθρωπος!

– Βοηθήστε με λίγο ακόμα.

– E, πώς! Σου λέει να έρθει αύριο το παιδί μου και να μου πει: «Μπαμπά, στα
νιάτα σου ήσουνα ομοφυλόφιλος;».

– Και δεν τον τρομάζει το άλλο; Το τρισχειρότερο;

– Ποιο; Να έρθει το παιδί του και να του πει: «Μπαμπά, στα νιάτα σου, ήσουνα δικηγόρος;».