H Kόλαση είναι οι δημοσιογράφοι

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Κώστας Καραμανλής κάνει συναντήσεις με υπουργούς εκτός
Μαξίμου, τις οποίες δεν ανακοινώνει. Δεν θέλει να δημοσιοποιούνται, έστω και
«μπακγκράουντ», τα λεγόμενά του στις συνεργασίες του με μέλη της κυβέρνησης.
Προτιμά να κάνει δηλώσεις και τον τελευταίο καιρό αποφεύγει, όταν μπορεί, να
απαντά σε ερωτήσεις δημοσιογράφων στα ταξίδια του στο εξωτερικό.

Ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Θόδωρος Ρουσόπουλος κάνει
μπρίφινγκ μια φορά την εβδομάδα. Ο αναπληρωτής του Ευάγγελος Αντώναρος έχει
αναρίθμητους τρόπους να λέει «ουδέν σχόλιον».

Από την άλλη πλευρά, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος
Παπανδρέου δεν επιθυμεί να διαρρέουν οι συζητήσεις στις κομματικές συσκέψεις
του ΠΑΣΟΚ. Πριν από μερικούς μήνες είχε αναλύσει στους Συντονιστές το «δίλημμα
του κρατουμένου» για να τους εξηγήσει πώς να μην υποκύπτουν στις πιέσεις των
δημοσιογράφων.

Ο εκπρόσωπος Τύπου της Χαριλάου Τρικούπη Νίκος Αθανασάκης έλεγε, σε πρόσφατη
σύσκεψη των Συντονιστών, ότι «έχουμε παράξει περισσότερα παραπολιτικά από όσα
μπορούμε να καταναλώσουμε». Ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Δημήτρης
Ρέππας επισημαίνει συχνά τον κίνδυνο των διαρροών. Ο Απόστολος Κακλαμάνης
ψάχνει να βρει αυτούς που κοινοποιούν στους δημοσιογράφους αυτά που λέει,
διαστρεβλώνοντάς τα. Το ίδιο σπορ ασκείται καθ’ έξιν από τα μέλη του
πολυπληθούς επιτελείου του Γιώργου Παπανδρέου, όπου ο ένας καρφώνει τον άλλο
συνομιλητή ως υπεύθυνο για το τάδε ή το δείνα δημοσίευμα.

Ο ZAN ΠΟΛ ΣΑΡΤΡ έγραφε στο θεατρικό του έργο «Κεκλεισμένων των θυρών»
ότι «η Κόλαση είναι οι άλλοι». Για όσους συσκέπτονται πίσω από κλειστές πόρτες
στην κυβέρνηση του Κώστα και στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου φαίνεται πως «η Κόλαση
είναι οι δημοσιογράφοι». H περίοδος που ο Κώστας Σημίτης δεν είχε αναστολές να
κάνει, ως πρωθυπουργός, «πρωινό καφέ» με τρεις πολιτικούς συντάκτες,
συζητώντας ελεύθερα μαζί τους, φαντάζει σήμερα τόσο μακρινή όσο η λίθινη
εποχή.

Προς τι η γενικευμένη αυτή παρανοϊκή ατμόσφαιρα; H αλήθεια είναι πως ΠΑΣΟΚ και
N.Δ., Καραμανλής και Παπανδρέου, μοιάζουν περισσότερο από όσο θα ήθελαν σε
αυτό το θέμα. H επιθυμία για στεγανοποίηση από διαρροές έχει συγκυριακούς και
συστημικούς λόγους. Κατά έναν παράξενο τρόπο, κυβέρνηση και αντιπολίτευση
είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

H κυβέρνηση δεν πάει καλά. Και δεν θέλει να φαίνονται προς τα έξω οι όλο και
πιο έντονες εσωτερικές αντιθέσεις της. Στο ΠΑΣΟΚ με τα πολλά και
επικαλυπτόμενα νέα όργανα, ο κίνδυνος της εσωστρέφειας είναι ορατός. Το να
αρχίσει να «δίνει» ο ένας τον άλλο στον Τύπο είναι εφιάλτης, ενώ αναιρεί και
το στοιχείο της εμπιστοσύνης που είναι αναγκαίο στις πολιτικές διαβουλεύσεις.
Κατά τα λοιπά, ουδείς πολυσυμπαθεί τον αγγελιοφόρο κακών και οι διαρροές
δημιουργούν κακή εικόνα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στα MME.

Την ίδια ώρα, Καραμανλής και Παπανδρέου είναι υπερ-πλειοψηφικοί στα κόμματά
τους. Αμφότεροι έχουν ψυχολογία ηγεμόνα, την οποία ενισχύει το γεγονός ότι
εκπροσωπούν οικογενειακές πολιτικές δυναστείες. Ως «παιδιά της εξουσίας», κατά
την έκφραση ατυχούς «αυτοδημιούργητου» της πολιτικής, Καραμανλής και
Παπανδρέου χειρίζονται τα κόμματά της με όρους απόλυτου ελέγχου. Ο αρχηγισμός
και οι διαρροές στον Τύπο δεν είθισται να συμβαδίζουν.

H ΕΙΡΩΝΕΙΑ είναι ότι η αμυντική στάση απέναντι στους δημοσιογράφους
έχει φέρει τα ανάποδα αποτελέσματα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν
αποδειχθεί σουρωτήρια. Οι εκπρόσωποι ενημερώνουν με το σταγονόμετρο, αλλά τα
υδραυλικά N.Δ. και ΠΑΣΟΚ τρέχουν.

Οι νέοι αρχηγοί έχουν λησμονήσει την πιο παλιά αρχή της πολιτικής
επικοινωνίας. Όσο ευχερέστερη η πρόσβαση, όσο πληρέστερο το μπρίφινγκ, όσο
περισσότερα τα «οφ», τόσο λιγότερες οι διαρροές: αυτό που οι Αμερικανοί
ρεπόρτερ ονομάζουν «εξουδετέρωση διά της μπακγκράουντ ενημέρωσης». Όποιο από
τα δύο κόμματα – ή, κακά τα ψέματα, τους πολιτικούς αρχηγούς – το αποδεχθεί
νωρίτερα, θα μπορέσει να αποκτήσει επικοινωνιακή πολιτική. Κάτι που παραμένει
ζητούμενο εκατέρωθεν.