Φιάσκο, φιάσκο τον καημό τους…

Το σχέδιο ανασύνταξης της κυβέρνησης προέβλεπε κινήσεις στο
εξωτερικό και στο εσωτερικό: στα εθνικά θέματα και στο πεδίο της
οικονομίας.

Στο πλαίσιο του σχεδίου ανασύνταξης ο Γιώργος Αλογοσκούφης ανέλαβε να κλείσει τη δημοσιονομική εκκρεμότητα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αναλάβει τις υποχρεώσεις που πήγαζαν από το καθεστώς επιτήρησης και να άρει τα εμπόδια για την εισροή των κοινοτικών πόρων

Τα Βαλκάνια. Στο εξωτερικό εκρίθη πως πρέπει να αποκατασταθούν το
ταχύτερο οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τις ΗΠΑ και να ξεκαθαρισθούν τα
εκκρεμούντα θέματα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα οποία ήταν ευθέως συνδεδεμένα
και με τις εσωτερικές υποθέσεις. Με τις ΗΠΑ επιτεύχθηκε επαναπροσέγγιση και
έτσι κλείσθηκε το ταξίδι του υπουργού Εξωτερικών κ. Π. Μολυβιάτη στην
Ουάσιγκτον. Κατά τα φαινόμενα στις συναντήσεις που είχε με την κ. Κοντολίζα
Ράις, ανεπτύχθησαν τα αμερικανικά σχέδια στη Βαλκανική, περιγράφηκε κάποιος
ελληνικός ρόλος στην ευρύτερη περιοχή και συμφωνήθηκε η δική μας συμβολή στην
επίλυση των εκκρεμοτήτων του Κοσόβου και των Σκοπίων. Αντιστοίχως,
επιβεβαιώθηκε η ελληνική υποστήριξη στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και
συμφωνήθηκε η ανάπτυξη νέας πρωτοβουλίας για το Κυπριακό.

Στο πόδι όμως καθώς ήταν, αποτέλεσμα της ανάγκης και όχι βαθιάς ολοκληρωμένης
επεξεργασίας, προσέκρουσε σε περιπλοκές μεγάλες. Στα εξωτερικά, το σχέδιο
κατατροπώθηκε στην κυριολεξία από την πρώτη στιγμή. H πρόταση Νίμιτς για το
«Μακεδονικό» χάθηκε στους χειρισμούς και στα μονοπάτια της μυστικής
διπλωματίας που πήγε να παίξει η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών. Από την
άλλη, η ελληνοτουρκική προσέγγιση πνίγηκε στα νερά του Βοσπόρου, καθώς οι
γείτονές μας ένιωσαν απελευθερωμένοι από την ευρωπαϊκή πίεση.

H πρόταση Νίμιτς για το «Μακεδονικό» χάθηκε στους χειρισμούς και στα μονοπάτια της μυστικής διπλωματίας που πήγε να παίξει το υπουργείο Εξωτερικών υπό την ηγεσία του Πέτρου Μολυβιάτη. Από την άλλη, η ελληνοτουρκική προσέγγιση πνίγηκε στα νερά του Βοσπόρου

Έμμεσοι φόροι. Στην οικονομία το σχέδιο του Ιανουαρίου εξελίχθηκε, ώς
ένα βαθμό, με την ίδια όμως προβληματικότητα. Οι Βρυξέλλες πίεσαν έντονα και η
κυβέρνηση κατέληξε στο μέτρο της αύξησης των έμμεσων φόρων, δεσμευόμενη να
λάβει και πρόσθετα μέτρα το φθινόπωρο, κατά τη διαδικασία κατάρτισης του
προϋπολογισμού για το 2006. Ταυτοχρόνως άρχισε δειλά δειλά να ομιλεί περί
μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών. Γνωρίζει όμως ότι η κοινωνία δυσφορεί
και γι’ αυτό θα θελήσει να μεταθέσει τη συζήτηση, από τα εισοδήματα που δεν
φθάνουν και τους φόρους που πλήττουν τους φτωχότερους, σε πιο θεωρητικά πεδία.
Στην ημερίδα για την επιχειρηματικότητα, που οργάνωσαν την περασμένη εβδομάδα
«TA NEA», ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης μίλησε για αναθεώρηση του
Συντάγματος, εκδηλώνοντας την πρόθεση για ιδιωτικά Πανεπιστήμια και
απελευθέρωση των μεγάλων επενδύσεων από τον έλεγχο του ΣτΕ. Λίγες μέρες μετά
κάλεσε τα κόμματα σε διάλογο για το Ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις,
ζητώντας τη συναίνεσή τους. Και προχθές, έπειτα από συνάντηση με τον
Πρωθυπουργό, ορίσθηκε πως ο διάλογος σε κοινωνικό επίπεδο θα πραγματοποιηθεί
στο πλαίσιο της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής.

Πυροτέχνημα. Παρά ταύτα όμως δημιουργείται η εντύπωση ενός ακόμη
πυροτεχνήματος. Τα προς συζήτηση θέματα δεν ορίζονται, η όλη υπόθεση
παραπέμπεται σε ένα όργανο που εκ της φύσεώς του δεν είναι σε θέση να
διαβουλευθεί χωρίς αντικείμενο συγκεκριμένο. Και ακόμη προπαρασκευή δεν
υπάρχει, πολιτική συμμαχιών δεν φαίνεται στον ορίζοντα, τα πάντα βεβαιώνουν
πως και αυτή η προσπάθεια παραπέμπει σε τρικ επικοινωνιακό, μοιάζει με
απόπειρα εγκλωβισμού της αντιπολίτευσης σε τεχνητά διλήμματα, τα οποία θα
συγκροτήσουν ατζέντα φιλολογική και όχι πραγματιστική για τις επόμενες
εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν.

Τα λάθη της νέας διακυβέρνησης «ξοδεύουν» την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων

Από τις αρχές του περασμένου Ιανουαρίου η κυβέρνηση άρχισε να αισθάνεται
την αδυναμία της, όπως και την πίεση της κοινής γνώμης. H οικονομία έδειχνε
σημάδια κόπωσης, η αγορά, επιχειρηματική και μη, βίωνε τα βάρη της απραξίας, ο
κόσμος άρχισε να στριμώχνεται, να χάνει ελπίδες και προσδοκίες, που αφειδώς
είχαν καλλιεργηθεί.

H απόδοση ευθυνών στους προηγούμενους είχε εξαντλήσει την όποια δυναμική
διέθετε, δεν ήταν πια ικανή να δικαιολογεί την απραξία και αυτή τη βασανιστική
αναμονή, που κουράζει αφάνταστα τους πάντες, ακόμη και τους πιο ένθερμους
υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης.

Με την κοινή γνώμη λοιπόν να δυσφορεί, τους επιχειρηματίες να αδημονούν,
τους ξένους να μην είναι σε θέση να εξηγήσουν την ελληνική απουσία από τα
τεκταινόμενα στην περιοχή και την αντιπολίτευση να συγκεντρώνει σιγά σιγά
κρίσιμη ύλη, το Μέγαρο Μαξίμου κατανόησε ότι δεν μπορεί άλλο να μένει άπρακτο.
Τότε λοιπόν ο κ. Καραμανλής και η βασική υπουργική ομάδα διαμόρφωσαν ένα
υποτυπώδες σχέδιο παρεμβάσεων, οι οποίες υποτίθεται θα ανεδείκνυαν τη νέα
πολιτική και θα έδιναν πνοή στη νέα διακυβέρνηση, που πριν κλείσει χρόνο
έδειχνε κουρασμένη και αμήχανη.

Οι διαθέσεις του ΠΑΣΟΚ…

ΑΠΟ THN ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ η αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορεί να μείνει σε
λογικές απόλυτης άρνησης, ούτε είναι διατεθειμένη να καταστήσει την κυβέρνηση
αποκλειστικό κήρυκα της μεταρρύθμισης. Γνωρίζει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι η
ελληνική οικονομία θέλει αλλαγές, ότι το σημερινό μοντέλο έχει εξαντλήσει τον
όποιο δυναμισμό διέθετε και πως από εδώ και πέρα η ελληνική οικονομία οφείλει
να επανατοποθετηθεί στο πεδίο διεθνούς ανταγωνισμού. Είναι προφανές ότι το
κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θα μείνει αμέτοχο.

… και η δυσφορία των επιχειρηματιών

H ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ κοινότητα πάντως δυσφορεί ολοένα και περισσότερο.
Θεωρεί ότι η κυβέρνηση βραδυπορεί και «ξοδεύει» γρήγορα την εμπιστοσύνη του
ελληνικού λαού. Κοινή είναι η πεποίθηση πως όσο θα περνά ο χρόνος τα πράγματα
θα χειροτερεύουν. Την ίδια στιγμή η πλειοψηφία των πολιτών θα δυσκολεύεται,
δεν θα βρίσκει εισοδηματικές διεξόδους, θα αντιδρά, θα κινείται με μεγαλύτερη
ευκολία προς τη σύγκρουση. Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στη
νεοδημοκρατική κυβέρνηση.