ANAΛΩΣIMA A λα γαλλικά

Απρόσμενο, οι Γάλλοι να δίνουν προβάδισμα στο «Όχι» στις δημοσκοπήσεις για το
Ευρωσύνταγμα. Αν εκείνοι δεν θέλουν, πολίτες του μεγάλου και κεντρικού
κράτους, που υπήρξε πρωτεργάτης σ’ αυτή την υπόθεση, εμείς τι να πούμε;
Καθήκον τους είναι να λένε βροντερό «Ναι» και να τραβάνε τους μικρότερους. Να
μπορούν ο μικρότεροι, με εξασφαλισμένη την πορεία ενοποίησης, να κάνουν νάζια.
Στο κάτω κάτω οι Γάλλοι είναι που αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι δεν ήθελαν πια
να πολεμάνε με τους Γερμανούς και ξεκίνησαν τη διαδικασία. Αυτή η απόφαση
βρίσκεται στη ρίζα της επιθυμίας για Ενωμένη Ευρώπη. Να σταματήσουν οι πόλεμοι
στην ήπειρο, να ζήσουν στο ίδιο κράτος οι τόσο διαφορετικοί λαοί, με τις
διαφορετικές γλώσσες, με το βεβαρημένο παρελθόν, το γεμάτο έχθρες, σκοτωμούς.
Θα έπρεπε να ντρέπονται για τη στάση τους τώρα, οι Γάλλοι, να έχουν αρχίσει
δηλαδή να το ξανασκέπτονται. Είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται στην πρωτοπορία.
Εμείς στο κάτω της γραφής, οι μικροί, οι περιφερειακοί, οι Βαλκάνιοι, οι
φτωχοί, οι νότιοι κ.λπ. δεν είμαστε και σίγουροι για το αν θέλουμε εντελώς κι
από το βάθος της ψυχής μας να ενοποιηθούμε με τους γείτονές μας. Δεν είναι και
Γερμανοί, στο κάτω κάτω. Κι εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε να είναι
διασφαλισμένο προνόμιο των ανήσυχων μεσογειακών ταμπεραμέντων μας να μπορούμε
να αρνούμαστε πότε το ένα πότε το άλλο, πότε το σχέδιο Ανάν, πότε το όνομα της
γειτόνισσας, πότε τα διάφορα της άλλης γειτόνισσας και οι κεντρικές
υπερδυνάμεις της Ευρώπης να μας παρακαλάνε να στέρξουμε, αφού χωρίς την
Ελλάδα, χωρίς την ιδέα και τη δόξα της Ελλάδας, δεν υπάρχει Ευρώπη, έτσι δεν είναι;