Eκεί που η ζωή κυλά σαν ποτάμι

Στο ιερό ποτάμι, τον Γάγγη, ταξίδεψε η Δανάη Στράτου, αναζητώντας «το μυστικό της γαλήνης πέρα από τη ζωή και τον θάνατο». Κι εκεί τα είδε όλα: Και τη ζωή και τον θάνατο, και τα λουλούδια και τις ακαθαρσίες…

H Δανάη Στράτου ταξίδεψε στα επτά μεγαλύτερα ποτάμια της γης: Δούναβη, Νείλο,
Αμαζόνιο, Νίγηρα, Μισσισιπή, Γιανγκ Τσε και Γάγγη. Τράβηξε με ψηφιακή κάμερα
έντεκα χιλιάδες φωτογραφίες. Σαράντα τρεις από αυτές τις φωτογραφίες τυπώθηκαν
σε διάφανο πλεξιγκλάς και μετεωρίζονται από την οροφή στην γκαλερί
Ζουμπουλάκη. Ανασυνθέτουν καρέ καρέ τις δυο όχθες ενός άλλου ποταμού που κυλά
πέρα από την εικόνα, τη φύση, την ιστορία, τους ανθρώπους, τον πολιτισμό και
την τεχνολογία, τη ζωή και τον θάνατο, την ακινησία της γης και τη ροή του
νερού.

Γύρισε αλλαγμένη η Δανάη Στράτου. Συνειδητοποίησε τη ρευστότητα του κόσμου,
έμαθε πώς να πηγαίνει με τα νερά κι ότι η ροή αυτή είναι φυσική σαν αναπνοή.
Ότι ο κόσμος είναι μια απέραντη στιγμή κι ένας ρυθμός. «Όταν λοιπόν ταξιδεύεις
το ποτάμι μια φορά σαν και τη ζωή, δεν υπάρχει επιστροφή για να υπάρχει μια
ευκαιρία ακόμη» γράφει σε μια σελίδα του ημερολογίου από τον διετή διάπλου στα
τέσσερα σημεία του ορίζοντα. «Αυτό με κάνει να συνειδητοποιώ ότι πρέπει να
είμαι σε μεγαλύτερη εγρήγορση. Συνεχώς να παρατηρώ και να είμαι εκεί», λέει.

H πρωτότυπη φωτογραφική εγκατάσταση της Δανάης Στράτου στην γκαλερί
Ζουμπουλάκη, ένα έργο χώρου, πλαισιώνεται από φωνές, τραγούδια, μουσικές,
ήχους από μοτέρ, κελαηδήματα πουλιών, που ηχογραφήθηκαν στα ταξίδια που
πραγματοποιήθηκαν με σκοπό τη δημιουργία ενός βίντεο με τίτλο «το ποτάμι της
ζωής» για την έκθεση «Διαπολιτισμοί». Οι φωτογραφίες ήταν μια αυθόρμητη
έκφραση ελευθερίας από το αυστηρό πλάνο της βιντεοσκόπησης με την κάμερα που
ξεκινούσε το πρωί και τέλειωνε το βράδυ.

«Ξεκίνησα από τον Δούναβη, το μεγαλύτερο ποτάμι της Ευρώπης, το ποτάμι των
πολιτισμών. Στην Αίγυπτο, γνώρισα τον Νείλο, τον μεγαλύτερο σε μήκος ποταμό
του κόσμου, τον αυτοκράτορα των ποταμών. Την τροφό του αιγυπτιακού πολιτισμού.

Στον Μισσισιπή, το πιο δυνατό και άγριο ποτάμι, έξω από τη Νέα Ορλεάνη, είδα
το τεράστιο τεχνητό ανάχωμα, τις βιομηχανίες, τα κοντέινερ, την ανθρώπινη
επέμβαση στη φύση και μόνο έναν ψαρά.

Στον Νίγηρα, στη Δυτική Αφρική, αναπλέοντας την έρημο προς το Τιμπουκτού, το
κέντρο του “σιωπηλού εμπορίου”, είδα τον πρωτογενή πανάρχαιο τρόπο ζωής, το
πιο γήινο ποτάμι, είδα τους ανθρώπους να φτιάχνουν τα σπίτια τους από τη λάσπη
του ποταμού.

Στον αχανή Αμαζόνιο υπερτερεί η φύση. Το ποτάμι είναι τόσο τεράστιο – μια
ήπειρος, που ο άνθρωπος σχεδόν δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί.

Στον Γιανγκ Τσε – στην Κίνα – τον πιο μακρύ ποταμό, που δεν τον βλέπεις όσο
τον αισθάνεσαι καθώς είναι πάντα τυλιγμένος στην ομίχλη, είδα το πιο μεγάλο
φράγμα του κόσμου. Είδα όμως την τεράστια δύναμη που έχει η μάζα του λαού που
ακολουθεί αυτόν που τους οδηγεί. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να
πηγαίνουν μπροστά.

Όμως, στον Γάγγη, τον ιερό ποταμό στην Ινδία, τα είδα όλα μαζί στο ποτάμι. Τη
ζωή και τον θάνατο, τα λουλούδια και τις ακαθαρσίες, απίστευτα πλήθη κόσμου,
πόλεις, χωριά, ναούς, ανθρώπους να πίνουν αυτό το νερό και να εξαγνίζονται».

Ψυχή νομάδα

«Συνειδητοποίησα τη ρευστότητα του κόσμου στα ποτάμια και είδα ότι η ροή τους είναι φυσική σαν αναπνοή», λέει η Δανάη Στράτου

Καλλιτέχνις με ψυχή νομάδα, η Δανάη Στράτου, από παιδί ήθελε να γνωρίσει
όλο τον κόσμο, να βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, να ζει μέσα από τα ταξίδια όχι
σαν διάλλειμμα από τη ζωή της την κανονική. «Ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό
μου, είναι σε συνάρτηση με τη μεγάλη κλίμακα, με όλο τον κόσμο. Ήθελα να είμαι
παντού, το έργο να έχει προεκτάσεις, να εξαπλώνεται στον χώρο και τον χρόνο.
Όμως δεν το επέτρεπαν οι περιορισμοί του χρόνου. Μετά τη γέννηση του δεύτερου
παιδιού μου, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη δημιουργία.
Αισθάνθηκα ήρεμη, ισορροπημένη και έτοιμη να ανοίξω τα φτερά και να πετάξω».

INFO

Δανάη Στράτου, «See through», στην γκαλερί Ζουμπουλάκη (Πλ. Κολωνακίου 20,
τηλ.: 210-3608.278), έως 5 Μαΐου..