ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Συνέντευξη

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο κ. Καλαπανίδας, Κολοκοτρώνη 125, Αργυρούπολη, γράφει:

«Το τι σημαίνει συνέντευξη και πού το πάει, πάλι, η N.Δ. αρκεί να το
καταδείξει το προσωπικό μου παράδειγμα, που δημοσιοποιώ ύστερα από 13 χρόνια.

Ήμουν σχολικός σύμβουλος και δεν έχω καμία επιφύλαξη να πω – δεν είμαι άλλωστε
καθόλου άγνωστος στον χώρο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης – ότι ήμουν
επαρκέστατος. Υπουργός Παιδείας ήταν τότε (1992) ο κ. Σουφλιάς. Ο οποίος με το
πρόσχημα ότι το έργο των σχολικών συμβούλων δεν είχε αξιολογηθεί από το
Παιδαγωγικό Ινστιτούτο – Υπουργείο Παιδείας, μας υποβίβασε με απόφασή του και
προκήρυξε αμέσως τις κενές θέσεις μας.

Τρόπος επιλογής ήταν τα όποια μόρια συγκέντρωνε ο καθένας συν ο βαθμός
αξιολόγησης, κλίμακα 0-25. Το 25άρι της συνέντευξης μπορούσε να υπερκεράσει το
σύνολο όλων των άλλων μορίων. Ένας σύμβουλος του υπουργού, επαγγελματίας
συνδικαλιστής, ΔΑΚΙτης, είπε τότε με πάσαν ειλικρίνειαν: “Δεν θα μείνει ούτε
ρουθούνι ΠΑΣΟΚτζή”.

Έκανα αίτηση και έλαβα μέρος στον νέο διαγωνισμό, μόνο και μόνο για να μιλήσω.
Το συμβούλιο επιλογής ήταν 6 επιλεγμένοι της N.Δ. και ένας του ΠΑΣΟΚ (ο
αιρετός στο υπουργείο). Πριν να μιλήσω, έδιωξα έναν πανεπιστημιακό για τον
λόγο ότι ενώ πήγα να με κρίνουν ως παιδαγωγό, ο εν λόγω είχε δημοσιεύσει άρθρο
ότι θεωρεί την παιδαγωγική όχι επιστήμη αλλά “κάτι σαν χειρομαντεία”. Δίδασκε
δε στο Πανεπιστήμιο Πατρών… παιδαγωγικά!

Αποτέλεσμα: Ο αιρετός με βαθμολόγησε στη συνέντευξη με 25. Οι άλλοι πέντε από
10 μέχρι… μονάδα, λες και ήμουν μουγγός.

Για τη “συγγραφική δράση” μού έβαλαν 5/10 (είχα τότε 12 πρωτότυπα βιβλία, δύο
βραβεία του υπουργείου Παιδείας για διδακτικά βιβλία και στα σχολεία
διδάσκονταν τα βιβλία η “ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ” που είμαι ένας από τους συγγραφείς τους),
ενώ σ’ έναν συνάδελφο έβαλαν 10/10 για ένα εξωδιδακτικό βιβλίο, δηλαδή
εμπορικό, το οποίο είναι προσωπική επινόησή μου στα βιβλία “H ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ”.

Στον πίνακα επιτυχόντων δεν βρέθηκε το όνομά μου, ούτε στους επιλαχόντες.

Είπαμε: “Ούτε ρουθούνι!”».

Αλληλογραφία: Κύριε Βασίλη K., από τη Ναύπακτο, πώς να δώσω βάση σε ένα
ανυπόγραφο γράμμα και σ’ έναν «παραγνωρισμένο ποιητή», που δεν τον έχω
ξανακούσει ποτέ μου; Και γιατί αυτή η οργή για τους «καταξιωμένους», που τα… «κονόμησαν»;