ANAΛΩΣIMA Aπό τα χαμηλά στα ψηλά

Εγκαινιάσαμε τα ανοιξιάτικα απογεύματα στην ωραία βεράντα της φίλης μου, με
θέα στον Υμηττό, τραγουδώντας Μπιθικώτση. Μικρά κι ανήλιαγα στενά, έλεγαν οι
στίχοι, και πρώτα βουρκώσαμε και μετά γελάσαμε. Δεν μπορούσαμε πια ούτε να
θυμηθούμε κάποιο μικρό κι ανήλιαγο στενό, σε κείνη την ωραία, ηλιό-λουστη
μεζονέτα. Εμείς ανεβήκαμε στα ρετιρέ, αλλά τα τραγούδια μας, σα να έμειναν
καθηλωμένα. Αφήσαμε τα στενά, λοιπόν, και πιάσαμε τον Καημό, τραγούδια
ερωτικά, πιο αποστασιοποιημένα από κοινωνικές εξελίξεις. Πώς να παρακολουθήσει
και η μουσική τις ιλιγγιώδεις αλλαγές στη ζωή μας; Τουλάχιστον ο Μπιθικώτσης
είχε αξιωθεί τον τίτλο «Σερ», που έλεγε πολλά, όχι μόνο για εκείνον, αλλά και
για όλους. Ίσως κάποιος να τον ονόμασε έτσι ειρωνικά στην αρχή, δεν ξέρω. Όμως
αυτό τελικά τον εξέφρασε. Γιατί ήταν ένας άνθρωπος που διψούσε να ξεκολλήσει
από το ανήλιαγο στενό, να πάει παραπέρα, να βελτιώσει τη ζωή του, να
τραγουδήσει τραγούδια πιο σημαντικά από τα ρεμπέτικα, πιο αποδεκτά από όλο τον
κόσμο έστω, να ξεφύγει από τη μιζέρια, να τραγουδήσει Θεοδωράκη, να μην
περιοριστεί. Αυτό που ήθελε όλος ο κόσμος τότε δηλαδή, να ανέβει, να μάθει, να
δουλέψει, να στείλει τα παιδιά του σχολείο περισσότερο από όσο πήγε ο ίδιος,
να προκόψει, να εξευγενιστεί, να ξεφύγει από τη φτώχεια, τη μιζέρια, τη
στέρηση. Το κάναμε λίγο άτσαλα βέβαια ως λαός, αλλά δεν ήταν κατανοητό άμα το
καλοσκέφτεσαι; Κι ο Μπιθικώτσης ως Σερ αναγνωρίζει αυτή την πορεία που γενικώς
την κατηγορούμε τόσο πολύ, ενώ είναι η πιο ανθρώπινη και λογική κατάσταση. Και
στο ρετιρέ τι κάνουμε τώρα; Τραγουδάμε Μπιθικώτση και βουρκώνουμε, τι άλλο;