Pιάλιτι ομολογίας φόνου

Είχε ήδη παραδοθεί στον Νίκο Ευαγγελάτο και στο Alter για να ομολογήσει την εγκληματική πράξη του και η Αστυνομία απλώς ανέλαβε το τυπικό μέρος, μια και προς το παρόν στα κανάλια δεν έχει προβλεφθεί να υπάρχουν κελιά

«Περί ώρα τρεις παρά τέταρτο δέχθηκε η Αστυνομική Διεύθυνση τηλεφώνημα από
διευθυντή ειδήσεων τηλεοπτικού καναλιού της Αθήνας, ο οποίος μας ενημέρωσε ότι
κάτοικος Λάρισας, Έλληνας, ηλικίας 49 ετών είχε εμφανιστεί στο κανάλι του
λέγοντας ότι είχε σκοτώσει τη γυναίκα του». H δήλωση μπροστά στις κάμερες του
αστυνομικού διευθυντή της Λάρισας.

Είχε παραδοθεί στο κανάλι και όχι στην Αστυνομία ο σύζυγος.

Έχουμε καταναλώσει σπαράγματα ψυχών, σε απευθείας μετάδοση, παντός είδους.
Αλλά ριάλιτι ομολογίας φόνου πρώτη φορά είχε την ευκαιρία να απολαύσει το
φιλοθέαμον κοινό. Ομολογία on camera μιας δολοφονίας πριν καν αυτή δοθεί στην
υπηρεσία που οι νόμοι ορίζουν.

Ομολογία φόνου από έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν φανερό ότι είχε
μπερδέψει τηλεόραση και πραγματικότητα. Εκεί, δίπλα στον Νίκο Ευαγγελάτο, στο
κεντρικό δελτίο του Alter, ένας άνθρωπος εξηγούσε πώς είχε σκοτώσει τη γυναίκα
του.

«Με είχαν κλείσει το ψυχιατρείο, υπογράφοντας ψέματα. Εγώ ήμουν υγιής. Πρέπει
να δείτε τι γίνεται σε αυτά τα ιδρύματα, κλείνουν υγιείς για να τους πάρουν
την περιουσία».

Σαν να είχε απόλυτη συνείδηση του τελετουργικού της ενημέρωσης, πρόσφερε το
ενημερωτικό «άλλοθι» σε αντάλλαγμα για το θέαμα του εαυτού του. Σαν να γνώριζε
ότι η ατομική του περίπτωση για να διατηρεί τους τύπους τού δημοσιογραφικώς
ενδιαφέροντος περιστατικού έπρεπε να ενταχθεί στο πλαίσιο ενός κοινωνικά
ευρύτερου ενδιαφέροντος. Πικρή ειρωνεία για τον μιντιακό πολιτισμό μας η δική
του «φροντίδα», αφού το κυνήγι της τηλεθέασης έχει αποδειχθεί πως δεν
χρειάζεται άλλοθι, «ζεστό αίμα» αρκεί.

Μήπως στο Alter δεν έχουν άλλωστε προβληθεί, κατά καιρούς, ρεπορτάζ τα
οποία λένε ακριβώς το ίδιο με αυτό που ισχυρίστηκε ο εν λόγω κύριος; Ότι στα
ιδρύματα κλείνονται και ψυχικά υγιείς για να τους πάρουν οι συγγενείς την
περιουσία; E, λοιπόν, αυτός πήγε ως ζωντανό παράδειγμα.

Και προσφέρθηκε ως «ζωντανό παράδειγμα». Ουδεμία προστασία του ιδίου –
αν μάλιστα «χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας» όπως έλεγε ο Ευαγγελάτος, οπότε δεν
είχε συναίσθηση της προσφοράς τού εαυτού του στο θέαμα, είχε το ακαταλόγιστο
-, ουδεμία προστασία του κοινού από μια στυγνή ομολογία ενός εγκλήματος χωρίς
άλλο νόημα πλην του γεγονότος ότι γινόταν on camera.

Παρακαλώ περάστε από το δελτίο μας, ξεδιπλώστε την ψυχή σας, αργά αργά πείτε
μας τις λεπτομέρειες. Πώς το κάνατε το έγκλημα; Πήρε σιδηρολοστό και χτύπησε
τη γυναίκα του με δύναμη. Μια, δυο φορές, ούτε που θυμάται. Ούτε που ξέρει
ακόμη αν το θύμα του έχει ξεψυχήσει ενώ βρίσκεται εκεί μπροστά στο κοινό.

Όσο για το κανάλι, φυσικά ειδοποίησε, οι αστυνομικοί βρήκαν το θύμα το
οποίο είχε πεθάνει «μέσα σε μια λίμνη αίματος», όπως πληροφόρησε ο ρεπόρτερ με
τις μακάβριες λεπτομέρειες που τις έκανε πιο θριλερικά φαντασμαγορικές το
γεγονός ότι «εμείς», μέσω των μεσολαβητών μας της ενημέρωσης, πήραμε την
«πρωτιά» από την Αστυνομία. Είχαμε και την «πρωτιά» της ανακοίνωσης ότι η
σύζυγος του κυρίου είναι νεκρή, καθώς εκείνος ισχυριζόταν ότι έφυγε μόλις τη
χτύπησε και δεν ήξερε αν την έχει σκοτώσει. Με εκείνο το χαρακτηριστικό
συνοφρυωμένο ύφος που παίρνει ο Νίκος Ευαγγελάτος όταν πρέπει να εκφράσει την
κοινή λογική του σοφού και δίκαιου πατρός απέναντι στην ανωριμότητα των τέκνων
ανακοίνωνε: «Ειδοποιήσαμε την Αστυνομία και πήγε στο σπίτι σας. H γυναίκα σας
είναι νεκρή». «Τι να πω! Λυπάμαι πολύ!» απαντάει εκείνος.

Προσβολή θεσμών και κοινωνικός στιγματισμός

Τηλεόραση και πραγματικότητα είναι ένα κουβάρι στο μυαλό ενός ανθρώπου, που
χρησιμοποιήθηκε μπροστά στον φακό σε ένα θέαμα που προσβάλλει κάθε έννοια του
πολιτισμού: την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων – ακόμη και εκείνων που τα
εκχωρούν οικειοθελώς, αλλά ο νόμος δεν τους το επιτρέπει στο όνομα όλων των
υπολοίπων και πάνω απ’ όλα της δημοκρατίας -, την προστασία του κοινού, την
προστασία των θεσμών από οποιονδήποτε θέλει να τους αντικαταστήσει στο όνομα
της τηλεθέασης.

Και πέραν όλων αυτών, προβάλλει ανάγλυφος και ο στιγματισμός ότι μπορεί η
ψυχική διαταραχή να αποτελεί αιτία φόνου. Και αν κάποιος μέσα στη θολούρα του
θέλει να το ισχυριστεί, ποιος δίνει το δικαίωμα σε ένα κανάλι, σε ένα δελτίο
ειδήσεων, στο όνομα της τηλεθέασης να ρίξει βαρύ το στίγμα στους ψυχικά
ασθενείς ότι μπορεί να έχουν μια τέτοια συμπεριφορά; Μεγαλύτερη και από τη
φρίκη που προκαλεί ένα έγκλημα, είναι αυτή της εγκληματικής διάβρωσης των
αξιών στο όνομα της τηλεθέασης.