«Έγιναν δύο λάθη στην αναθεώρηση»

Όταν ο παλιός φίλος μπήκε στο μικρό τριάρι μιας παρόδου της Βαλαωρίτου ο
Κωστής Στεφανόπουλος σηκώθηκε όρθιος να τον χαιρετήσει, όπως το έκανε και πριν
από λίγους μήνες για όλους ανεξαιρέτως τους συνομιλητές του, ανεξαρτήτως
ηλικίας, ιδιότητας και βαθμού εξουσίας.

K. Στεφανόπουλος. Έγιναν δύο λάθη στην αναθεώρηση του Συντάγματος. Τώρα τα πληρώνουμε και τα δύο. Θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί

Ο χώρος πολύ στριμωγμένος. Κάποια παλιά βιβλία στα πίσω ράφια. Και στο πρώτο,
πίσω του, ορισμένες αγαπημένες φωτογραφίες από μεταβάσεις σε ξένες χώρες ή
επισκέψεις ξένων ηγετών στην Ελλάδα.

Αριστερά στο γραφείο βρίσκονταν σ’ ένα μικρό ανθοδοχείο τρία τριαντάφυλλα τόσο
ζωντανά και τόσο όμορφα, που νόμιζες ότι θα σου μιλήσουν. «Μου τα έφερε μία
κυρία από τη Θεσσαλονίκη, η οποία με αγαπάει πολύ. Δεν εννοώ τίποτα
ιδιαίτερα… Εννοώ αγνή αγάπη, όπως έχουμε για τους ανθρώπους που εκτιμούμε»,
είπε με παιδική αφέλεια ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Μα, δεν μπορείτε να φαντασθείτε πόσοι έρχονται και από πόσο μακριά να τον
δουν για να τον χαιρετήσουν», σχολίασε η πιστή – για δεκαετίες – γραμματέας
του Ζωή Δρόσου. «Πριν από εσάς ήταν ένας που μύριζε τσιγάρο από πάνω ώς κάτω.
Ο Πρόεδρος δεν καπνίζει και επειδή το γραφείο είναι καθαρό, ο επισκέπτης αυτός
κατάφερε να το κάνει να μυρίζει σαν τεκές μόνον από το νοτισμένο σακάκι του!».

Ο Πρόεδρος είχε μπροστά και πίσω του στοίβα τις εφημερίδες. Σε μία ώρα θα
έβλεπε τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, για τον οποίο έχει μόνον καλά λόγια
να πει. «Είναι σοβαρός, άξιος πολιτικός. Έκανε πολλά έργα», λέει αυθόρμητα. Κι
αμέσως μετά «χάνεται» στην επικαιρότητα, παρακολουθώντας από την ανοικτή
τηλεόραση την κηδεία του Πάπα στη Ρώμη.

«Βλέπω καιρό τώρα να “σκοτώνονται” τα δύο μεγάλα κόμματα για τον νόμο περί
βασικού μετόχου», ακούγεται να λέει κάποια στιγμή. «Νομίζω ότι συνέβησαν δύο
λάθη κατά την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος, τα οποία είχα επισημάνει
αλλά δεν ήθελα και δεν μου επιτρεπόταν να παρέμβω. Τα πληρώνουμε και τα δύο.
Θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί.

Το πρώτο – κατά τη γνώμη μου – λάθος αφορά το άρθρο 14 που κακώς φτιάχτηκε με
τον τρόπο που φτιάχτηκε. Οι τότε κυβερνώντες ήθελαν να φανούν έντιμοι και το
αυστηροποίησαν πετυχαίνοντας να ψηφισθεί και από το ΠΑΣΟΚ και από τη N.Δ.
Ήρθαν μετά και οι άλλοι και ήθελαν να φανούν εντιμότεροι, οπότε το
αυστηροποίησαν ακόμη περισσότερο. Διαβάζω και ένα κείμενο τριών υπουργών που
δεν το καταλαβαίνω. Μα, πιστεύω ότι μία κυβέρνηση εάν θέλει να επιβάλει
διαφάνεια σε διαγωνισμούς και αναθέσεις δημοσίων έργων, εάν θέλει να βάλει
μαχαίρι σ’ έναν εργολάβο να μην παίρνει όλα τα έργα, δεν χρειάζεται να το
κάνει με τέτοιον τρόπο. Το οφείλει στον τόπο και ο λαός κρίνει. Γιατί να
μπαίνουμε σε περιπέτειες;».

Αυστηρός αλλά και φιλικός και προς τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, προσπαθεί στη
συζήτηση που κάνει με τον φίλο του να αναδείξει εκείνες τις πρωτοβουλίες που
θα έπρεπε να λαμβάνονται ώστε να μη δημιουργούνται δυσκολίες για τη χώρα.

Επίσης λανθασμένα πιστεύει πως αντιμετώπισε η Βουλή το ζήτημα του ασυμβίβαστου
του βουλευτή. Θεωρεί ότι δεν ήταν καιρός να περάσει η πολιτική ζωή του τόπου
σ’ αυτή τη φάση. «Ο βουλευτής πρέπει να είναι ανεξάρτητος, να μην έχει
δεσμεύσεις ούτε από κομματικούς ούτε από οικονομικούς παράγοντες».

Ένας Πρόεδρος πρέπει να δίνει αυτοπεποίθηση στον πολίτη

ΕΠΙΚΡΙΤΙΚΟΣ και για άλλα ζητήματα ο κ. Στεφανόπουλος – πάντα όμως με
φιλική διάθεση προς τον καθένα – όταν τον τσιγκλάει ο συνομιλητής του ότι
«πολλά τα έβρισκε πως γίνονται καλά τα τελευταία χρόνια» δεν διστάζει να πει
αυτό που σκέπτεται. «H Ελλάδα όσο περνάνε οι δεκαετίες γίνεται καλύτερη. Ξέρω
πολλά που δεν γίνονται όπως θα έπρεπε. Τα είπα και στην ομιλία μου στην
Ακαδημία Αθηνών. Αλλά υπάρχει και μία ανάγκη για τον λαό και τον τόπο. Ένας
Πρόεδρος πρέπει να είναι αισιόδοξος και να δίνει αυτοπεποίθηση στον πολίτη.
Δεν μπορεί να του περνάει μία ηττοπάθεια και μία μιζέρια. Άλλωστε, ο Έλληνας
είναι γεννημένος για μεγάλες ιδέες. Έχτισε έναν Παρθενώνα, ανέδειξε έναν
Χατζιδάκι, έναν Θεοδωράκη, έναν Σεφέρη, έναν Βάρναλη, έναν Ρίτσο, έναν
Εγγονόπουλο, τη Μαρία Κάλλας, την Κατίνα Παξινού».