MATIEΣ Οι καρδερίνες

«Μαύρος ο ήλιος/ στον κήπο/ της μητέρας μου/ μ’ ένα ψηλό καπέλο/ πράσινο/ ο
πατέρας μου/ μάγευε τα πουλιά/ κι’ εγώ/ μ’ ένα κουφό/ ρολόγι δύσπιστο/ μετρώ
τα χρόνια/ και/ τους περιμένω». Το ποίημα έχει τίτλο «Το ρολόγι» και είναι
γραμμένο από τον Μίλτο Σαχτούρη, που μας έφυγε πριν από λίγες μέρες. Όποτε το
διαβάζω, θυμάμαι τον συνάδελφο Μαν. Σαριδάκη, που έχει ένα σπιτάκι στη
Δροσοπηγή, στους πρόποδες της Πάρνηθας, με θέα τον Ευβοϊκό.

Είχαμε πάει, όλη η παρέα (Μπαλής, Μιχάλης, Άγγελος) σ’ αυτό το σπιτάκι κι’
ετοιμάζαμε να φάμε, για μεσημέρι. Ο Σαριδάκης έβαλε σε μια καρέκλα το
μαγνητοφωνάκι του. Πάτησε το «play», ακούστηκαν μερικές πενιές κι ύστερα, η
φωνή του Καζαντζίδη. Ένα τραγούδι, δεύτερο τραγούδι, τρίτο τραγούδι. Και
ξάφνου, έρχονται δυο καρδερίνες, κάθονται σ’ ένα σύρμα της μπουγάδας, μπροστά
στο σπίτι κι ακούνε Καζαντζίδη! Και δεν φεύγουν με τίποτα! «Μάγευε τα πουλιά»,
λέει ο Μπαλής. «Ναι, μάγευε τα πουλιά», επαναλαμβάνουμε όλοι…

Εκμυστηρευόταν ο Σαχτούρης, στην ταινία του Σμαραγδή, στην ET1, πως το πρώτο
βιβλίο με τα ποιήματά του πούλησε μόνο… πέντε αντίτυπα! Έχουν περάσει 60
χρόνια, από τότε που κυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο. Βγαίνουν, κάθε χρόνο,
εκατοντάδες ποιητικές συλλογές. Ορισμένες, με πολύ καλά ποιήματα. Αλλά οι
πωλήσεις – εξαιρέσει δέκα «ονομάτων» – είναι για κλάματα. Καλύτερη, βέβαια, η
κατάσταση, στην πεζογραφία. Όχι, όμως, ικανοποιητική. Και πώς να είναι
ικανοποιητική, σε μια χώρα όπου στους 100 πολίτες της οι 45 δεν διαβάζουν ούτε
ένα βιβλίο τον χρόνο;

Τα ίδια και με το θέατρο… Παρακολούθησα μια εκπομπή της Μπήλιως Τσουκαλά, με
τον γνωστό ηθοποιό Αντ. Αντωνίου. «Υπάρχει μεγάλη κρίση», έλεγε ο Αντωνίου.
Και είναι αλήθεια: οι περισσότεροι θίασοι, που δεν έχουν επιλέξει εύπεπτα έργα
με πρωταγωνιστές «αστέρες» της μικρής οθόνης, ματαιώνουν παραστάσεις ελλείψει
θεατών ή παίζουν μπροστά σε 10-20 ανθρώπους. «Μα, η κρίση δεν οφείλεται και
στο ότι υπάρχουν 150 θέατρα στην Αθήνα;», παρατήρησε, εύστοχα, η Τσουκαλά.
«Ναι», απάντησε ο Αντωνίου. Για να προσθέσει, δικαίως, ότι «όσο περισσότερα
θέατρα έχουμε τόσο το καλύτερο για τον τόπο μας. Γιατί το θέατρο είναι
σχολείο, είναι παιδεία…».

Και ύστερα απ’ όλ’ αυτά, καλό… ντέρμπι! Ήσυχο, εννοώ…