Πόσα παίρνει ο άνεμος;

THN KYPIAKH που μας πέρασε, τελείωσε ένα ακόμα «Fame Story». Μια μέρα
πριν, έκανα ζάπινγκ στην καλωδιακή τηλεόραση. Έπεσα στο κανάλι που αναμετέδιδε
το παιχνίδι 23 ώρες το 24ωρο. Στο κάτω μέρος της οθόνης περνούσαν καταιγιστικά
τα μηνύματα των τηλεθεατών. «Ψηφίστε αυτόν! Μαυρίστε εκείνον! Ο Τάδε είναι
θεός! Ο Δείνα είναι μπάζο!». Μηνύματα πάσης φύσεως. Κόσμια. Προτρεπτικά.
Χιουμοριστικά. Παθιασμένα. Χυδαία μηνύματα με πολλά – ευκόλως μεταφραζόμενα –
αποσιωπητικά: «Σιγά μην ψηφίσω αυτόν τον… που όλο… κάνει, ο παλιό…!».

Ένα συγκεκριμένο μήνυμα τράβηξε την προσοχή μου:

«Παιδιά, αύριο το Fame Story τελειώνει! Εμείς τι θα απογίνουμε;».

Το διάβασα και μου έπεσε το τηλεκοντρόλ από το χέρι. Κάποιο – χωρίς αμφιβολία
– νεαρό άτομο, αναρωτιέται κι αγωνιά:

Υπάρχει ζωή μετά Fame Story;

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;

Ο Περικλής αυτός ήταν μια κάποια λύσις…

Μια κάποια λύσις… Για μια κάποια γενιά. Που η ζωή της δεν την οδήγησε ποτέ
σε κόμβο, ώστε να επιλέξει διαδρομή. Ως πρόβατον επί σφαγήν, ακολουθεί ένα
μονόδρομο: Κομπιούτερ. Ανεργία. Καφετέρια. Ανεργία. Κλαμπάκι. Ανεργία. Fame
Story. Ανεργία. Μέχρι – κάποτε – να πιάσει μια δουλίτσα. Οποιαδήποτε δουλίτσα!
Μακριά κι αλάργα, από όσα ονειρεύτηκε παιδί.

Μια κάποια λύσις… Για μια κάποια γενιά. Που, στην πλειοψηφία της, δεν άνοιξε
ποτέ ένα εξωσχολικό βιβλίο. Έμαθε την ανάγνωση. Αλλά δεν έμαθε το διάβασμα.
Ποιος ο λόγος, άλλωστε; Γιατί – όταν μια hi-tech Ντίσνεϊλαντ σφάζεται στην
ποδιά της: Ηλεκτρονικά, παιχνίδια με πίστες και – πώς τα λένε… «levels» –
ιστοσελίδες, ψηφιακές μηχανές, CD, DVD, κασέτες, αντάπτορες, extension packs
σε κάθε παιχνίδι. H ζωή είναι αλλού!

η ζωη (τουσ) είναι αλλού (πια)! Γενιά μετανάστρια στη Χώρα του Ποτέ –
Ποτέ! Που έχει γίνει ένα με την εικονική της πραγματικότητα. Μια γενιά που –
σε λίγο – θα την πουλάμε: Ως εξάρτημα ηλεκτρονικών παιχνιδιών!

Κι εδώ πλέον, δεν μιλάμε για το διαβόητο λεξιλόγιο των 100 λέξεων. Εδώ μιλάμε
για δυο και μόνον λέξεις! Πρώτη: «w.w.w.». Δεύτερη: «Μαλάκας»: (Οπότε τα
ενώνουμε και έχουμε: «w.w.w. malakas. gr»!).

Πόσα παίρνει ο άνεμος, αλήθεια! Συνήθειες, ήθη κι έθιμα, παραδόσεις,
αισθητικές, γούστα, βόλτες, συζητήσεις, συμφωνίες, διαφωνίες, ιδεολογίες. H
«γενιά της ιδεολογίας» γέννησε τη «γενιά της τεχνολογίας». Κι αντί να ψάξει τα
λάθη της, αντί να αναλάβει τις ευθύνες της – κάθεται τώρα και οικτίρει το ίδιο
της το δημιούργημα. H γενιά της ιδεολογίας. Ταρκόφσκι και Κουν! Μακρυγιάννης
και Φρομ! Από ακριβές αποσκευές, καταντήσανε παλιές βαλίτσες. Σαπισμένες στην
υγρασία ενός υπογείου. Ξέφτια ενός άλλοθι που οι ίδιοι, προ πολλού, έχουν
ακυρώσει. Από τις διαδηλώσεις, στις δεξιώσεις. Τόσο απλά…

Κι όλα τα πήρε ο άνεμος. Αμφιθέατρα. Ποιήματα. Θαύματα. Οράματα. Χαράματα μιας
νέας ζωής… Αυτό το «κάτι» – το αδιόρατο – που φέραμε εντός μας. Αυτό το
«κάτι» που μετατρέψαμε σε «τίποτα». Και το κληρονομήσαμε στα παιδιά μας. Και,
τελικά, αν το καλοσκεφτείς, εμείς είμαστε οι w.w.w. malakas. gr!

εμεισ φταιμε. Δικό μας το χρέος – κι ας πληρώνουν τα παιδιά μας τις
δόσεις του! Μόνο που δεν καταλάβαμε πότε κάναμε το λάθος! Πότε, πού, πώς,
γιατί; Δεν καταλάβαμε. Κι ας έγινε…

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ – το λάθος έγινε!

(A…, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω;

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω).