ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Mια αναγέννηση. Πριν από λίγο καιρό φαινόταν πολύ κοντά στο αθλητικό
τέλος του – και ακριβώς επειδή δεν τον θεωρούσα τυχαίο αθλητή το είδα και το
έγραψα. Ο άνθρωπος που ούτως ή άλλως θα έμενε στην ελληνική μπασκετική ιστορία
για το τρίποντο που έσπασε την κυριαρχία του Ολυμπιακού μέσα στο γήπεδό του
και για το δίποντο που για λίγο δεν έστειλε την Εθνική μας στον τελικό ενός
Παγκόσμιου Πρωταθλήματος για τρία – τέσσερα χρόνια έψαχνε και μάλλον έχανε τον
εαυτό του. Παράτολμες και ημιτελείς απόπειρες καριέρας στο εξωτερικό, ένα όχι
κακό αλλά υπερβολικά σύντομο και σε λάθος χρόνο πέρασμα από τον αιώνιο
αντίπαλο της ομάδας που τον ανέδειξε, δυσκολία προσαρμογής ακόμα και στη
Λάρισα. Γι’ αυτό η φετινή αγωνιστική αναγέννηση του Νίκου Οικονόμου ξαφνιάζει
και χαροποιεί διπλά. Μπορεί να οφείλεται σε προσωπική ωρίμαση ή στο περιβάλλον
που βρήκε στον Πανιώνιο, είναι βέβαιο πάντως ότι ως πρώτος σκόρερ του
πρωταθλήματος και μέλος των Ελλήνων ολ-σταρ (όσο κι αν το ελληνικό ολ-σταρ
γκέιμ είναι κάτι σαν τη Φίνος Φιλμ σε σχέση με το Χόλιγουντ) έκλεισε αρκετά
στόματα και δικαίωσε όσους πιστεύουν ότι το απρόβλεπτο, το γενναίο και το όχι
ευθύγραμμο είναι αθλητικές αρετές και όχι αδυναμίες.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Αυτές τις μέρες συντελέστηκε, μακριά από τους ελληνικούς προβολείς, ένα μεγάλο
αθλητικό κατόρθωμα. Ποτέ ξανά δρομέας δεν είχε πετύχει νίκες σε μικρή και
μεγάλη απόσταση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου για τέταρτη συνεχή
χρονιά. Ο Αιθίοπας Ολυμπιονίκης Κενενίσα Μπεκέλε, ο άνθρωπος που εκθρόνισε το
Γκεμπρεσελασιέ και στεφάνωσε τον Ελ Γκερούζ στην Αθήνα, το πέτυχε με τη
φυσικότητα και την ελαφράδα του αυτονόητου. Το πέτυχε, επίσης, μόνο με το σώμα
του, αφού από τις αρχές τούτης της χρονιάς η ψυχή του κατοικεί αλλού. Στις 4
Ιανουαρίου η αρραβωνιαστικιά του, μια δεκαεννιάχρονη ελπίδα για συνέχιση της
αιθιοπικής κυριαρχίας στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων, ξεψύχησε στα χέρια του
κατά τη διάρκεια μιας κοινής προπόνησης στα υψώματα της πατρίδας τους. Ο
Μπεκέλε δεν σταμάτησε να τρέχει έπειτα από αυτό – αντίθετα, αισθάνθηκε ίσως
ότι το τρέξιμο είναι το μόνο που του μένει. Αλλά κατάλαβε κιόλας στο πετσί του
πόσο ο πόνος είναι μέρος της ζωής και όχι του θανάτου και πόσο η προσπάθεια
του κορμιού μας να τον τιθασεύσει είναι καταδικασμένη να χάνεται στις μαύρες
τρύπες της Τύχης και της Μοίρας.

ΠΙΣΤΗ

Λένε ότι το πόσο ομάδα είναι μια ομάδα το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που
αντιμετωπίζουν οι παίκτες της τη μεγάλη χαρά και τη μεγάλη λύπη. Στον
απίστευτο χαμένο τελικό της Βαρκελώνης οι φίλαθλοι νιώσαμε από τον τρόπο που
οι παίκτες της Μπάγερν παρηγορούσαν ο ένας τον άλλο ότι δεν θ’ αργούσαν να
κατακτήσουν το Τσάμπιονς Λιγκ. Στην εντελώς φυσιολογική μεσοβδόμαδη νίκη της
Εθνικής επί της Αλβανίας, οι πανηγυρισμοί στο δεύτερο γκολ φανέρωσαν πόσο η
αίσθηση της ομαδικής προσπάθειας έχει μπει μέσα στην ψυχή παικτών και
προπονητών. Το γιατί έτρεξε ο Καραγκούνης στον Τοπαλίδη έχει τελικά πολύ
μικρότερη σημασία (παρότι διατηρεί το ενδιαφέρον του: προφητεία ή ένστικτο;
φιλία ή ανταμοιβή;) από το ότι τον ακολούθησαν κι έγιναν ένα κουβάρι όλοι οι
συμπαίκτες του. Το σημάδι δε λαθεύει: θα κερδίσουν ή θα πέσουν μαζί. Το ίδιο
είχα αρχίσει να πιστεύω και για την AEK στο φετινό πρωτάθλημα – μέχρι που ήρθε
προχτές η Χαλκηδόνα.