Ο γόνος της γαρίδας

Από τις εκλογές του περασμένου Μαρτίου και μετά ο Καραμανλής βάρυνε. Υποτίθεται πως πέρσι τον Αύγουστο ξεκουράστηκε, έπειτα από επτά κουραστικά χρόνια και το άγχος των Ολυμπιακών Αγώνων. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να βρει ρυθμό έκτοτε

Ο ΚΩΣΤΑΣ Καραμανλής είναι ο πρώτος σαραντάρης Πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης.
Αναρωτιέται κανείς αν η ηλικία του και η έλλειψη εμπειρίας – πριν μπει στο
Μαξίμου δεν είχε διατελέσει ούτε υφυπουργός – έχει κάποια σχέση με το αδιέξοδο
στο οποίο έχει περιέλθει η διακυβέρνησή της N.Δ.

Φυσικά, από μόνη της, η ηλικία δεν σημαίνει τίποτε. Ένας από τους
σημαντικότερους Βρετανούς πρωθυπουργούς λέγεται Πιτ. Όχι, Μπραντ Πιτ, Ουίλιαμ
Πιτ! Προερχόμενος και αυτός από πολιτικό σόι, έχοντας πατέρα πολιτικό με το
ίδιο ονοματεπώνυμο, ανέλαβε πρωθυπουργός σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών, το
1783. Είχε εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος μόλις
πριν από τρία χρόνια, αλλά ο βασιλιάς Γεώργιος Γ’ τον έχρισε πρωθυπουργό και
μάλιστα κυβέρνησης μειοψηφίας.

Στο Λονδίνο έλεγαν τότε ότι η κυβέρνησή του αποτελείται από «παιδιά που
παίζουν τους υπουργούς», αλλά ο Πιτ μέσα σε ένα χρόνο κέρδισε τις εκλογές και
απέκτησε πλειοψηφία στην Βουλή των Κοινοτήτων. Κυβέρνησε για τα επόμενα
δεκαοκτώ χρόνια εν μέσω της Γαλλικής Επανάστασης και των ευρωπαϊκών πολέμων
της εποχής, ώς το 1801. Επανήλθε έπειτα από ένα μικρό διάλειμμα και έμεινε
πρωθυπουργός ώς τον θάνατο του, το 1806.

Ο ΠΙΤ «ΑΝΘΗΣΕ» στην πρωθυπουργία, δεν μπορεί όμως να ειπωθεί το ίδιο και για
τον Κώστα Καραμανλή. Από τις εκλογές του περασμένου Μαρτίου και μετά ο
Καραμανλής βάρυνε. Υποτίθεται πως πέρσι τον Αύγουστο ξεκουράστηκε, έπειτα από
επτά κουραστικά χρόνια και το άγχος των Ολυμπιακών Αγώνων. Ωστόσο, δεν μπόρεσε
να βρει ρυθμό έκτοτε.

Στην πραγματικότητα, από την εμφάνισή του στη ΔΕΘ – όταν κατέπληξε μη
διαπιστώνοντας πολιτική ευθύνη στην πτώση του Σινούκ – και μετά, η προσωπική
πολιτική απόδοση του Καραμανλή είναι σε κάμψη. Ξεμπέρδεψε γρήγορα με την
προεδρική εκλογή στο πρόσωπο του Κάρολου Παπούλια, που θα μπορούσε να είναι
αμυντική επιλογή, ενώ στην ομιλία του για τον προϋπολογισμό, κορυφαία
κοινοβουλευτική στιγμή, βαριόταν εμφανώς.

Ως Πρωθυπουργός, ο Καραμανλής είναι παράδοξα αδρανής. Το Μαξίμου παρακολουθεί
αμέτοχο επί εβδομάδες τις περιπέτειες της Εκκλησίας, που έχουν ήδη προκαλέσει
κρίση στα Ιεροσόλυμα. Ο Καραμανλής δεν φάνηκε επίσης να έχει αίσθηση κινδύνου
στα δημόσια οικονομικά. Με την κρίση εσόδων να είναι εμφανής από τις αρχές του
χρόνου, οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του δεν θα βάσιζε την τύχη της κυβέρνησής
του στις – αμφιλεγόμενες – ικανότητες του Αδάμ Ρεγκούζα. Τελικώς, η κυβέρνηση
υπνοβάτησε ώς τα πρωτοφανή έκτακτα φορολογικά μέτρα που ανακοίνωσε ο υπουργός
Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης, παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις των
τελευταίων μηνών. Το πακέτο αυξήσεων αναμένεται να κλονίσει τη σχέση της N.Δ.
με την κοινωνία.

Αντιστοίχως, η αεροβασία του Προκόπη Παυλόπουλου στον βασικό μέτοχο φέρνει την
κυβέρνηση αντιμέτωπη όχι με τη διαπλοκή αλλά με τις Βρυξέλλες, και η Κομισιόν
απειλεί με κόψιμο κονδυλίων. Αλλόκοτη είναι η εικόνα και στα εξωτερικά. Εκεί ο
Καραμανλής φαίνεται ότι αποφάσισε πλέον να διαλέξει μεταξύ Ταγίπ Ερντογάν και
Τάσσου Παπαδόπουλου, επιλέγοντας τον πρώτο. H Αθήνα δέχεται ασμένως τώρα την
υπογραφή της Τελωνειακής Ένωσης της Άγκυρας με τους δέκα της διεύρυνσης, ενώ
αυτή δεν πρόκειται να υλοποιηθεί στην περίπτωση της Κύπρου. Δηλαδή, κυπριακά
πλοία σε τουρκικά λιμάνια γιοκ! Όπως λέει παράγων της προηγουμένης κυβέρνησης
με γνώση εξωτερικών θεμάτων, «Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή τα δίνουμε· Τρίτη,
Πέμπτη, Σάββατο μάς τα παίρνουν».

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ KATI; Εβδομάδες τώρα μια παραφιλολογία σέρνεται σε συντηρητικούς
κύκλους για την κατάθλιψη του Πρωθυπουργού! Έχει καταρρεύσει ο Καραμανλής
μπροστά στα ζόρια της διακυβέρνησης; Ή μήπως αδιαφορεί; Μήπως δηλαδή
αισθάνεται άτρωτος και στο Μαξίμου, όπως αισθανόταν άτρωτος στη Ρηγίλλης ως
γόνος του καραμανλισμού; Στο Κολωνάκι αστειεύονται, βέβαια, ότι «ο Καραμανλής,
αντί για πολιτικός γόνος, αποδεικνύεται γόνος γαρίδας…».

H αλήθεια είναι πως η διακυβέρνηση έχει ψυχική φθορά. Ο Πιτ έμεινε εργένης και
ήταν γνωστός ως «άνθρωπος των τριών μπουκαλιών» ημερησίως. Ο θεράπων ιατρός
του παρατήρησε ότι «πέθανε από γηρατειά στα σαράντα έξι του χρόνια»,
υπονοώντας την ταλαιπωρία του αλκοολισμού. Ο Καραμανλής – δόξα τω Θεώ –
φαίνεται ακμαίος. Ωστόσο, η κυβέρνησή του γερνά και φθείρεται με απίστευτη
ταχύτητα.