ANAΛΩΣIMA Θυμάστε την Πρωταπριλιά;

Όταν ξημερώνει η Πρωταπριλιά ηλιόλουστη, μπορείς πιο εύκολα να σκεφτείς ένα
ψεματάκι να πεις, κεφάτο κι έξυπνο πρωί – πρωί, να ξεκουνηθείς και να
ξεκουνήσεις και τον άλλον από τη ρουτίνα λίγο! Διότι ο ήλιος είναι…
δημιουργικός· έτσι που ζεσταίνει και φωτίζει, χαϊδεύει και επιβραβεύει τις
προσπάθειές μας. Κατά τα άλλα, δεν είναι καθόλου εύκολο να το σκεφτείς και να
το υποστη-ρίξεις το πρωτα-πριλιάτικό σου! Χρειάζεται φαντασία, χρειάζονται
συνειρμοί, χρειά-ζεται… καλλιτεχνική φλέβα, τόλμη και αποφασιστικότητα.
Πράγματα δύσκολα, ακόμα και μετά τον τρίτο καφέ της ημέρας, ειδικά αν δεν έχει
λιακάδα, να υποθάλπει τα δεδομένα και να ενισχύει την αυταπάτη ότι τα πράγματα
θα μπορούσαν να είναι αλλιώς, θα μπορούσαν να ανατραπούν, ή να αντιστραφούν –
έστω και για όσο κρατάει ένα ξάφνιασμα. Κι αφού το αποφασίσεις και το
διατυπώσεις από μέσα σου με τη σωστή σύνταξη, για να μην σε προδώσει η
προχειρότητα αμέσως, χρειάζεσαι και τη σχετική ψυχραιμία για να το ξεστομίσεις
το ψεματάκι και να μην σε πιάσουν τα γέλια την ίδια στιγμή· να συγκρατηθείς
για λίγα λεπτά. Αν ξημερώνει συννεφιασμένη και «βαριά» η Πρωταπριλιά, πού να
βρεις κέφι και ενέργεια για να τα κάνεις όλ’ αυτά; Έτσι, περνάει απαρατήρητη
τα τελευταία χρόνια, λόγω καιρού και γενικευμένης ρευστότητας, διάχυτων
ιδεοληψιών και λόγω της μεγάλης «ψαλίδας» στις διαφορές που έχουμε ως προς το
πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Σε λίγο, μόνον οι δημοσιογράφοι θα θυμούνται
την Πρωταπριλιά και θα ζητάνε ειδικό επίδομα για τα ψέματα που σοφίζονται· και
με το δίκιο τους! Ίσως μάλιστα να προτείνουν και μία «ημέρα αλήθειας», κάπου
μέσα στον Μάρτη – ή και στην άλλη άκρη της χρονιάς – έτσι, για να δουν τι θα
μπορεί να εντυπωσιάζει πιο πολύ, τι θα φαίνεται πιο απίστευτο· το ψέμα, ή η
αλήθεια;