ANAΛΩΣIMA Ποίηση στο Mετρό

Στην αποβάθρα του Μετρό δύο νεαροί στυλώνουν το βλέμμα τους εκεί όπου συνήθως
προβάλλονται διαφημίσεις και πέφτουν πάνω σε στίχους. Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
γράφει από πάνω, ερωτική ποίηση, διευκρινίζει και ακολουθούν δύο τετράστιχα
του Καρυωτάκη, τόσο παράξενα, τόσο απρόσμενα στον χώρο αυτό, που τους κάνουν
να κοιταχτούν και να χαμογελάσουν. Σχεδόν κοκκίνισαν. Μα πώς γίνεται αυτό;
Στίχοι ερωτικοί έτσι εκτεθει-μένοι σε τοίχους και οθόνες, με γράμματα μεγάλα,
ευδιάκριτα από όσους περιμένουν στο Μετρό. Μια κυρία με το μωρό της, βιαστικοί
εργαζόμενοι, ταξιδιώτες που σέρνουν βαλίτσες με ροδάκια, υπάλληλοι με
κοστούμια και σκληρούς χαρτοφύλακες, μια παρέα μαθητές που σκουντιούνται και
χασκογελάνε, όλοι μπορούν, αν θέλουν, να σταθούν και να διαβάσουν την ερωτική
ποίηση. Επιθυμία κι αδυναμίες, φόβους, αναμνήσεις, πόνο, η ποίηση αποκαλύπτει
πράγματα που δεν έχουν συνηθίσει οι τοίχοι. Ας ξέρουν από φωτογραφίες
εσωρούχων, από τσαχπίνικα βλέμματα ημίγυμνων μοντέλων οι επιβάτες του Μετρό,
οι γυμνές λέξεις είναι πιο ανυπεράσπιστες, πιο γενναίες και πιο αποκαλυπτικές.
Εσώρουχα κι αυτές, συναισθημάτων και πραγμάτων, αλλά το καθένα σκεπάζει και
γυμνώνει ταυτόχρονα, υφαίνοντας και ράβοντας με δικό του πατρόν. Πιο κάτω έχει
Εγγονόπουλο, Παλαμά, Αναγνωστάκη, Πατρίκιο, στροφές ξεκομμένες από το σώμα των
βιβλίων που προορίζονται για να ανοίγουν στη μοναξιά, να μελετώνται στην
ησυχία, τα βλέμματα πετούν αφηρημένα πάνω στους στίχους, ίσως διαβάζουν, ίσως
δεν συνειδητοποιούν τι βλέπουν, κάθε τρία λεπτά ο συρμός περνάει και μαζεύει
τους αναγνώστες. Παράξενοι ταξιδιώτες και τα ποιήματα, αναμετρώνται
ανυπεράσπιστα με την καθημερινή βιασύνη, κι ενώ με μια κίνηση σεμνοτυφίας θα
ήθελε να τα μαζέψει κανείς και να τα κρύψει στις σελίδες τους, από την άλλη
λες, άσ’ τα να δοκιμάζονται και να μαθαίνουν.