Διαστάσεις Παγκόσμιος Eκβιαστής

Τελικά ο κόσμος μας δεν μπορεί να απαλλαγεί από την ανάγκη ενός εχθρού.
Τελευταίο παράδειγμα, ο Πωλ Γούλφοβιτς. Αυτός είναι λοιπόν το πρόβλημα, και
όχι η φύση και η πολιτική του οργανισμού που καλείται να αναλάβει;

Πωλ Γούλφοβιτς: αντί να επικρίνουμε τον οργανισμό, ασχολούμαστε με το πρόσωπο (σκίτσο από τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς)

Πριν από πέντε χρόνια, ύστερα από πιέσεις οικολογικών οργανώσεων στη Δύση και
λαϊκών κινημάτων στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η Παγκόσμια Τράπεζα δέχθηκε
επιτέλους να επανεξετάσει την πολιτική της στον τομέα της ενέργειας. Ο
άνθρωπος που επέλεξε ως υπεύθυνο της σχετικής μελέτης ήταν «σίγουρος»: πρώην
υπουργός Ενεργείας του Ινδονήσιου δικτάτορα Σουχάρτο, ο Εμίλ Σαλίμ ήταν εκείνη
την εποχή μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου μιας εταιρείας άνθρακα. H Παγκόσμια
Τράπεζα δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα, σκέφτηκαν οι περισσότεροι. Αλλά ο Σαλίμ
έκανε την έκπληξη. H χρηματοδότηση προγραμμάτων που στηρίζονται στο πετρέλαιο
και το φυσικό αέριο όχι μόνο δεν καταπολεμούν τη φτώχεια, αλλά καταστρέφουν
και το περιβάλλον, τόνιζε στην έκθεσή του. Για το λόγο αυτό, πρέπει μέχρι το
2008 τα προγράμματα αυτά να καταργηθούν.

Ποια ήταν η απάντηση της Τράπεζας; Να αγνοήσει τον άνθρωπο που η ίδια διόρισε,
αποδεικνύοντας ότι δεν διαφέρει σε τίποτα από μια ιδιωτική εταιρεία όπως η
Χαλιμπάρτον, η Σελ ή η ΈξονΜόμπιλ. Μόνιμη επωδός της είναι ότι οι
αναπτυσσόμενες χώρες χρειάζονται περισσότερη ενέργεια – όμως το 82% του
πετρελαίου και του φυσικού αερίου που παράγονται από τα προγράμματα τα οποία
χρηματοδοτεί διοχετεύονται κατ’ ευθείαν στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες
Πολιτείες. Όσο για το ρήμα «χρηματοδοτεί», πρόκειται βέβαια για πλάνη. H
Παγκόσμια Τράπεζα δεν χρηματοδοτεί, εκβιάζει. Δεν συμβάλλει στην καταπολέμηση
της φτώχειας, αλλά χρησιμοποιεί την εξουσία της για να προωθήσει την πιο
ακραία νεοφιλελεύθερη ιδεολογία στις πιο ευάλωτες και πιο αδύναμες χώρες. Το
πιο πρόσφατο παράδειγμα, γράφει ο Τζόχαν Χάρι στην Ιντιπέντεντ, είναι η
Ζάμπια. Επειδή δεν μπορούσε να αποπληρώσει το δάνειο που είχε πάρει με
εξοντωτικούς όρους, η κυβέρνησή της εξαναγκάστηκε από την Παγκόσμια Τράπεζα να
σταματήσει να διαθέτει μέρος των φορολογικών εσόδων για την εκπαίδευση και την
υγεία. Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί το προσδόκιμο ζωής από τα 54 χρόνια στα
40. Υπήρξαν βέβαια κι άλλες αιτίες γι’αυτό. Όλοι οι ειδικοί όμως συμφωνούν ότι
ο ρόλος της Τράπεζας ήταν καταλυτικός.

Θα μπορέσει ή θα θελήσει ο Γούλφοβιτς να αντιμετωπίσει αυτό το σκάνδαλο; Το
πιθανότερο είναι πως όχι. Αλλά το ίδιο θα συνέβαινε με οποιονδήποτε επιλεγόταν
για να διοικήσει τη σημερινή Παγκόσμια Τράπεζα με τους σημερινούς όρους. Το
πρόβλημα δεν είναι αν ο επόμενος διοικητής είναι «νεο-συντηρητικός» ή αν
υποστήριξε τον πόλεμο στο Ιράκ, αλλά κατά πόσον προτίθεται να συνεχίσει μια
πολιτική που οδηγεί σε μεγαλύτερη εξαθλίωση του Τρίτου Κόσμου και επισπεύδει
την καταστροφή του πλανήτη.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com