«Παθαίνοντας» θέατρο…

Δεν θα γράψω εδώ αν μου άρεσε ή όχι η παράσταση «Αν μια νύχτα…» του Βασίλη
Παπαβασιλείου και του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Ούτε πώς ακριβώς ένιωσα να μου ρίχνει φως
– άπλετο φως – στο ζήτημα γιατί λατρεύω το θέατρο, γιατί «έπαθα» θέατρο –
διότι το θέατρο το «παθαίνεις», όπως ακριβώς εξηγεί στην παράσταση ο
Εντουάρντο ντε Φιλίπο διά στόματος – και διά χειρός Βασίλη Παπαβασιλείου στην
«επιστολή» του φινάλε, αυτής της «τρίτης πράξης» που πιστεύω ακράδαντα πως θα
μείνει ιστορική για το ελληνικό θέατρο. Θα γράψω μόνο για το πώς το
προηγούμενο βράδυ είχε τύχει να βρεθώ σε μια παρέα ανθρώπων που «έχουν πάθει
θέατρο» – τέσσερις γενιές – και να ακούω τις ελπίδες τους, τους πόθους τους
και την απόγνωσή τους για τα δεινά που έχουν επισωρευτεί στην πλάτη του
θεάτρου στον τόπο μας. Κι ήταν η βραδιά αυτή που πολύ τη σκεφτόμουν την
επόμενη μέρα σαν «προοίμιο» αυτού που θα έβλεπα. Ο υφυπουργός Πολιτισμού κ.
Πέτρος Τατούλης, αρμόδιος για θέματα θεάτρου, είδε την παράσταση. Ελπίζω να
κατάλαβε… Αλίμονο αν δεν κατάλαβε… Διότι ο Βασίλης Παπαβασιλείου κάτω από
χαμηλούς, «τεατράλε» τόνους βρήκε την ευκαιρία και κραυγάζει τον πόνο του
ελληνικού – και όχι μόνον του ελληνικού… – θεάτρου. Θα τολμήσει να τη δει
και ο (πρωθ)υπουργός Πολιτισμού, ο κ. Κώστας Καραμανλής; Είναι ικανός να
αντιμετωπίσει την πρόκληση; Είναι ικανός να καταλάβει; Και να απαντήσει;