H Tέχνη της επιστροφής

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να είναι μία από τις 10 Εντολές: Ποτέ μη φεύγεις, όταν
υπάρχει περίπτωση να ξαναγυρίσεις. H Εντολή έχει βεβαίως και τις εξαιρέσεις
της – τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν την Εντολή. Μία από αυτές, είναι ο κ.
K. Λαλιώτης.

Επέστρεψε; Γιατί, μήπως έφυγε ποτέ; Ποτέ δεν έφυγε – και εκεί έγκειται η Τέχνη
της επιστροφής. Για να επιστρέψεις, δεν πρέπει να έχεις φύγει. Για να δώσεις
ξανά το «παρών», δεν πρέπει να δηλώσεις απών. Και ο κ. Λαλιώτης δεν δήλωσε
ποτέ απών. Απλώς, από κάποια στιγμή και μετά, συνήθισε να φεύγει…

Έφυγε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν είχε έλθει η σειρά του μακαρίτη του
Μένιου να μεσουρανήσει στο πολιτικό στερέωμα. Έφυγε ο K. Λαλιώτης και το
καλοκαίρι του 2003. Κάποιοι λένε ότι τον «έφυγαν» – αλλά όποιος θυμάται εκείνη
την ομιλία στην Κεντρική Επιτροπή, με τους Αμερικανούς και όλα τα σχετικά,
ξέρει ότι τη φούγκα – τη φυγή, για να το πούμε κομψά – την έγραψε μόνος του…

Όλους, εκτός από εμένα…

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό – και δεν συμμαζεύεται. «Γιώργο προχώρα,
άλλαξέ τα όλα» – εκτός από εμένα. Άλλαξέ τους όλους – αλλά μην ασχολείσαι μαζί
μου, διότι υπάρχει λόγος σοβαρός και έχω και την πελατεία μου. Είναι η
μοναχική πεποίθηση κάθε συνέδρου, όταν τα φώτα χαμηλώνουν στο Ολυμπιακό γήπεδο
του Τάε Κβον Ντο – που, ούτως ή άλλως, είναι ένα άθλημα μοναχικό. Άλλαξέ τα
όλα – εκτός από εμένα και τον Κώστα Λαλιώτη, μεγάλη η χάρη του.

Τι πρέπει να κάνει ένα στέλεχος όταν κινδυνεύει να αγιοποιηθεί; Να φύγει, θα
έλεγε ο K. Λαλιώτης. Ή να μείνει – και να προσπαθήσει να αλλάξει τις διαθέσεις
εκείνων που θέλουν να τον αγιοποιήσουν. Ως γνωστόν, αγίους γιορτάζουμε κάθε
μέρα. Πολιτικά στελέχη, όμως;