Xρυσός οι καλλιέργειες στο… νερό

Βιολογικά κηπευτικά και μάλιστα καλλιεργημένα στο… νερό παράγουν πέντε
«διαφορετικοί» αγρότες στο Ομορφοχώρι της Λάρισας. Πλάι στις ατέλειωτες
εκτάσεις με τις βαμβακοκαλλιέργειες, το θερμοκήπιό τους, στρωμένο με περλίτη,
με τα θρεπτικά συστατικά για τα φυτά να διοχετεύονται στο νερό, μοιάζει να
έχει… φυτρώσει από το πουθενά.

Πέντε καλοί φίλοι – δύο αγρότες-βαμβακοπαραγωγοί, ένας έμπορος που έκλεισε το
κατάστημα που διατηρούσε επί χρόνια στη Λάρισα, ένας οικονομολόγος, που πλέον
εφαρμόζει τις γνώσεις του στην ανάπτυξη της «καθετοποιημένης μονάδας παραγωγής
κηπευτικών» και ένας ηλεκτρονικός – είναι ιδιοκτήτες μιας από τις ελάχιστες,
στην Ελλάδα, γεωργικές επιχειρήσεις βιολογικών προϊόντων σε υδροπονική
καλλιέργεια.

«Καταλάβαινα πολύ καλά ότι η βαμβακοκαλλιέργεια – όπως την ξέραμε τουλάχιστον
– δεν έχει μέλλον», λέει ο Απόστολος Δημητριάδης, ο ένας εκ των δύο αγροτών
της ομάδας. «Οι επιδοτήσεις σε λίγο θα αποτελούν παρελθόν, το εισόδημά μας
συρρικνώνεται, άρα δεν μπορούμε να περιμένουμε λύσεις από άλλους».

Χωρίς φυτοφάρμακα

Ψάχνοντας εναλλακτική λύση, ο κ. Δημητριάδης έμαθε για τις δυνατότητες των
υδροπονικών καλλιεργειών. Σ’ αυτές, το ριζικό σύστημα των φυτών αναπτύσσεται
σε νερό και περλίτη (ελαφρύ πέτρωμα), απαιτούν το μισό νερό από μια συμβατική
καλλιέργεια σε χώμα, ενώ η καταπολέμηση των ασθενειών των φυτών είναι
βιολογική και δεν γίνονται ψεκασμοί με κανένα φυτοφάρμακο. Παράλληλα, όπως
έχει αποδειχθεί από το Εργαστήριο Υδροπονίας του Ινστιτούτου Υποτροπικών Φυτών
Κρήτης, η παραγωγή είναι αυξημένη έως και στο διπλάσιο, σε σχέση με τις
συμβατικές καλλιέργειες. Στην Ελλάδα, οι υδροπονικές καλλιέργειες διαφόρων
φυτών – κυρίως, όμως, κηπευτικών – εκτείνονται σε λιγότερα από χίλια
στρέμματα, συνολικά.

«Ο χώρος υπήρχε. Περιόρισα τη βαμβακοκαλλιέργεια κατά μερικά στρέμματα και
μαζί με τους φίλους μου, τον Δημοσθένη Κοντούρη, τον Αγαθοκλή Καρακώστα, τον
Νίκο Μαυρογιώργο και τον Κώστα Βογιατζάκη αναζητήσαμε τρόπους χρηματοδότησης
της προσπάθειας». Τελικά, για τη δημιουργία θερμοκηπίου επτά στρεμμάτων,
συσκευαστηρίου και ψυγείου συντήρησης των προϊόντων απαιτήθηκαν δαπάνες ύψους
ενός εκατομμυρίου ευρώ. Εκτός από τις οικονομίες τους, οι πέντε νέοι αγρότες
εκμεταλλεύθηκαν και τις δυνατότητες χρηματοδότησης του αναπτυξιακού νόμου.
«Δεν μας τρομάζει το κόστος, αφού η επένδυσή μας έχει αρχίσει να αποδίδει ήδη,
από τους πρώτους μήνες της παραγωγής», λένε.

Κάθετης παραγωγής

Προς το παρόν, εφοδιάζουν με βιολογικά αγγουράκια και ντομάτες την αγορά της
Λάρισας, αλλά, όπως λένε, οι δυνατότητες που έχουν είναι πολύ μεγαλύτερες. «H
μονάδα μας είναι κάθετης παραγωγής: δεν “τελειώνουμε” με τα προϊόντα μας όταν
έρθει ο έμπορος στο χωράφι, δώσει μια τιμή και τα παραλάβει. Εμείς πλασάρουμε
τα προϊόντα μας στην αγορά, αναζητούμε νέες αγορές και βλέπουμε ότι υπάρχει
τόση ζήτηση, ώστε να πρέπει κι εμείς να αυξήσουμε την παραγωγή μας», λέει ο κ.
Δημοσθένης Κοντούρης, ο οποίος μέχρι πριν από λίγο καιρό διατηρούσε κατάστημα
με γυναικεία αξεσουάρ, στη Λάρισα.

Ήδη, το θερμοκήπιο παράγει 40 τόνους ντομάτα και 62.000 αγγουράκια ανά
στρέμμα. Αυτές οι αποδόσεις κάνουν τους ιδιοκτήτες να μιλούν, κιόλας, για
επέκταση της μονάδας. «Στη Βόρεια Ευρώπη, υπάρχουν χιλιάδες μονάδες σαν τη
δική μας και τα προϊόντα τους κατακλύζουν την ευρωπαϊκή αγορά», λέει ο κ.
Δημητριάδης και προσθέτει: «Εδώ υπάρχει το πρόσθετο πλεονέκτημα του κλίματος».

Χωρίς επιδοτήσεις

H προσπάθεια των πέντε «διαφορετικών» αγροτών έχει προκαλέσει την περιέργεια
αρκετών συναδέλφων τους, κυρίως βαμβακοπαραγωγών. «Έρχονται, βλέπουν,
ρωτούν… Το καταλαβαίνουν ότι όσοι αποφασίσουν να μείνουν στη γεωργία θα
πρέπει να στραφούν σε νέες καλλιέργειες και άλλους τρόπους παραγωγής και
οργάνωσης, αλλά φεύγουν, όχι τόσο όταν ακούνε για το κόστος μιας επένδυσης σαν
τη δική μας, αλλά κυρίως όταν αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για μια απαιτητική
επιχείρηση, που θέλει τον αγρότη – επιχειρηματία, όλη μέρα στο χωράφι, και
μάλιστα χωρίς κανένα εγγυημένο εισόδημα, αφού εδώ δεν υπάρχουν επιδοτήσεις»,
λέει ο κ. Κοντούρης.