Ο Aλαβάνος τρίζει τα δόντια σε αντιπάλους και αμφισβητίες

«Πού το πάει ο Αλέκος»; Το ερώτημα μόνο ρητορικό δεν είναι. Πλανάται εδώ και
καιρό τόσο στην Κουμουνδούρου όσο και σε γνωστά αθηναϊκά στέκια όπου συνήθως
γίνονται εξαντλητικές ζυμώσεις για τον χώρο της Αριστεράς.

Πράγματι, ο νέος πρόεδρος του Συνασπισμού με το ιδιαίτερο προσωπικό του στυλ
και τον πληθωρικό του λόγο έχει καταφέρει δύο μόλις μήνες από την ανάδειξή του
στην ηγεσία του κόμματος να προκαλέσει πολλές συζητήσεις ακόμη και αντιγνωμίες
για τις πραγματικές πολιτικές στοχεύσεις του.

Αντιδράσεις. Το πρώτο δείγμα γραφής του κ. Αλαβάνου αποτυπώθηκε προ
δεκαημέρου στο κατάμεστο γήπεδο του Σπόρτινγκ όταν ο επικεφαλής της
Κουμουνδούρου έτριξε τα δόντια του και στους πολιτικούς του αντιπάλους και σε
όσους τον αμφισβητούν στο εσωτερικό του Συνασπισμού. Το τέλος της ομιλίας του
προκάλεσε στο ακροατήριό του ανάμεικτες αντιδράσεις.

Ο Αλέκος Αλαβάνος θεωρεί πως για να ξεκολλήσει το κόμμα από το αγχωτικό όριο
του 3%-4% θα πρέπει να ακολουθήσει μία πολιτική διακριτή σε σχέση με τα άλλα
τρία κοινοβουλευτικά κόμματα. Εντούτοις, όπως ορισμένοι παρατηρούν, στην
προσπάθεια άντλησης ψήφων κι από άλλες δεξαμενές, ο νέος πρόεδρος του ΣΥΝ
πέφτει σε πολιτικές αντιφάσεις. Έτσι, ενώ από τη μια επιθυμεί να «απογειώσει»
το κόμμα και να το οδηγήσει σε ένα ασφαλές ποσοστό της τάξης του 5%-6%,
συγχρόνως εφαρμόζει μία πολιτική «κλειστών θυρών» προς τις ηγεσίες των άλλων
κομμάτων και κυρίως του ΠΑΣΟΚ. Απευθύνεται μόνο στους ψηφοφόρους ΠΑΣΟΚ, KKE
και σε ανένταχτους γνωρίζοντας (από τα γκάλοπ) πόσο συγκρατημένες είναι οι
μετακινήσεις – κυρίως για συναισθηματικούς λόγους – από έναν πολιτικό χώρο σε
άλλον.

Την ίδια ώρα, επιμένοντας αποκλειστικά στην ενίσχυση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ,
έρχεται άμεσα σε σύγκρουση με την κουλτούρα των ψηφοφόρων του ΣΥΝ. Θεωρητικά,
οι παραδοσιακοί υποστηρικτές της Κουμουνδούρου δεν βλέπουν στη γραμμή Αλαβάνου
μία πολιτική συνέπεια στον Συνασπισμό και χαρακτηρίζουν την πολιτική του
«ντεμοντέ», «πασέ» και παλαιοκομματική.