Φυγή προς τα μπρος

PERPETUUM MOBILE – δηλαδή «αεικίνητον»! Είναι η συνεχής κίνηση που
χαρακτηρίζει εδώ και μερικές εβδομάδες την πολιτική συμπεριφορά του Γιώργου
Παπανδρέου.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ μετακινείται διαρκώς από Παρίσι μέχρι Αγρίνιο κι από
Λισαβώνα μέχρι Ρέθυμνο. Τα ταξίδια στο εξωτερικό είναι αστραπή, ενώ οι
περιοδείες στο εσωτερικό έχουν σαφώς προεκλογικό τέμπο.

Ούτε ο Παπανδρέου είναι πλέον υπουργός Εξωτερικών. Ούτε η χώρα βρίσκεται σε
προεκλογική περίοδο. Άρα προς τι όλη αυτή η κινητικότητα;

Το ερώτημα είναι μάλλον απλοϊκό. Ένα από τα πλεονεκτήματα του Παπανδρέου είναι
η διεθνής εικόνα του. Το απέκτησε ως υπουργός Εξωτερικών και συνεχίζει να το
διατηρεί. Στις περισσότερες ξένες πρωτεύουσες, θεωρείται πιο σοβαρός και
αξιόπιστος από τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Το να συνεχίσει να κινείται
διεθνώς είναι μια αυτονόητη επιλογή – ή μια έκφραση της πολιτικής του
προσωπικότητας.

Όσο για το εσωτερικό, ναι μεν η χώρα δεν βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο,
ωστόσο κάποιοι επιμένουν να πιστεύουν στις πρόωρες κάλπες. Κατά την ανάλυσή
τους, η διακυβέρνηση Καραμανλή έχει βάλει τόσο δύσκολα μπροστά της, ιδίως στην
οικονομία, που σύντομα θα βρεθεί σε αδιέξοδο. Και τότε, από μια αντιλαϊκή
περιοριστική πολιτική, η N.Δ. θα προτιμήσει το ρίσκο της κάλπης. Το τελευταίο
που θέλει ένας αρχηγός αντιπολίτευσης είναι να υποστεί εκλογικό αιφνιδιασμό.
Εξ ου και ο Παπανδρέου έχει πάρει τους δρόμους ανά την Ελλάδα για να έχει το
κεφάλι του ήσυχο.

ΩΣΤΟΣΟ, αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια. H συνεχής κίνηση του Παπανδρέου
είναι και «φυγή προς τα μπρος», αλλά και φυγή γενικώς. Στους δώδεκα μήνες που
είναι αρχηγός, η αμφιθυμία του Παπανδρέου απέναντι στο ΠΑΣΟΚ είναι πια φανερή.
Έχει κανείς την αίσθηση πως δεν θέλει απλώς να το αλλάξει. Αν μπορούσε, θα το
ξεφορτωνόταν, μαζί με πρόσωπα, όργανα και δομές.

Παγίως επιφυλακτικός απέναντι σε κάθε οργανωμένο μηχανισμό, ο Παπανδρέου δεν
άλλαξε ως αρχηγός. Τον αφορά πραγματικά η συζήτηση για την οργανωτική δομή του
νέου ΠΑΣΟΚ; Θα δουλέψει όντως με όλα αυτά τα όργανα, των οποίων η σύνθεση και
ο τρόπος εκλογής είναι αντικείμενο μιας έμμεσης διαπραγμάτευσης με τους
«άλλους» στο ΠΑΣΟΚ; Ούτως ή άλλως, ένα νέο οργανόγραμμα θα προκύψει μετά το
συνέδριο. H περίπτωση όμως να βασίζεται κυρίως ο Παπανδρέου σε ένα άτυπο και
εναλλασσόμενο σχήμα συνεργατών, «θινκ τανκς» ή οργανώσεων δεν πρέπει να
αποκλειστεί. Αυτό δεν είχε γίνει, άλλωστε, και στο υπουργείο Εξωτερικών; Κατά
μια εκδοχή, το δίκτυο αυτό έχει ήδη στηθεί.

ΠΡΟΣΩΠΟ που είναι τακτικός συνομιλητής του Παπανδρέου επιβεβαιώνει την
αδιαφορία του αρχηγού για τακτικές κινήσεις ή εσωκομματικές συμμαχίες με
έκφραση στα οργανωτικά εντός ΠΑΣΟΚ. «Είναι σαν να θέλει να μείνει μόνος με τη
βάση», λέει. Και τη «βάση» δεν πρόκειται, βέβαια, να τη συναντήσει σε
συσκέψεις στη Χαριλάου Τρικούπη ή στη Βουλή. Εξ ου και ο αρχηγός έχει πάρει
τους δρόμους.

H αναβάπτιση στη «βάση» συντελέστηκε και με την εκλογή των συνέδρων την
περασμένη Κυριακή. Ωστόσο, αυτή ήταν μια κίνηση θεσμικού χαρακτήρα. Οι
περιοδείες ανταποκρίνονται σε ένα είδος πολιτικής και προσωπικής ανάγκης του
Παπανδρέου να λειτουργεί σε μαζικό περιβάλλον. Είναι, άλλωστε, κλασικός
πολιτικός δρόμου. Και κόσμο στον δρόμο βγάζει και μπορεί να επικοινωνήσει
άνετα μαζί του. Αυτό, άλλωστε, είναι ένα από τα δυνατά στοιχεία που έχει ως
πολιτικός και εκεί υπερτερεί έναντι όλων των άλλων στο ΠΑΣΟΚ.

Έτσι, η συνεχής κίνηση ανταποκρίνεται στο στυλ ηγεσίας Παπανδρέου. Έχει όμως
και χαρακτήρα πολιτικής αυτοεπιβεβαίωσης. Αν μη τι άλλο, θα δώσει τη
δυνατότητα στον Παπανδρέου να μπει με φόρα, αλλά και με το φωτοστέφανο του
αγαπητού στον κόσμο αρχηγού, στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Ένα συνέδριο που φαίνεται
ότι κάπου τον ανησυχεί.