ANAΛΩΣIMA Kούραση

Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Το είδαμε, το ξαναείδαμε. Κάθε βράδυ το ίδιο θέαμα.
Νισάφι πια. Χάνεται και η ευχαρίστηση που μπορεί να ένιωσαν προς στιγμήν οι
υπήκοοι, κάτι κρυφό και ενδόμυχο σαν ικανοποίηση, που πια τη γύμνια την
παραδέχτηκε το αθώο παιδί, την αποδέχτηκε το πλήθος σαν απλή αλήθεια.
Μπουχτίσαμε. Είμαστε και κουρασμένοι πια από τα κρύα του χειμώνα, δεν έχουμε
αντιστάσεις, παραδινόμαστε. Κάθε βράδυ, μουδιάζει και το τηλεκοντρόλ, με
δυσκολία πιάνει δουλειά. Κάτι άλλο να παίξει το κοινό πρόγραμμα, κάτι άλλο να
γίνει το κοινό αντικείμενο συζήτησης και πάθους, ας είναι και το τραγούδι της
Γιουροβίζιον. Χίλιες φορές καλύτερα. Πώς το έχουμε καταφέρει και με τόσα
κανάλια και σταθμούς κάθε βράδυ να βουλιάζουμε στην ίδια συζήτηση, να κολλάμε
στο ίδιο θέαμα, να βουτάμε στο ίδιο ιδίωμα, να γλιστράμε στην ίδια κατηφόρα;
Όλο και περισσότερα κανάλια να παράγουν όλο και πιο ομοιόμορφες εικόνες. Θαύμα
θαύμα! Παλιό και βαρετό θαύμα ωστόσο, και μακάρι να γινόταν κάποιο καινούργιο,
κάτι να άλλαζε. Καλά θα ήταν τώρα μια δυναμική ενέργεια από κυβέρνηση πλευρά,
αλλά… χλωμό το βλέπω. Κάπως να σταματούσε αυτό το ξεκατίνιασμα των αγίων
πατέρων – θου, Κύριε, φυλακήν -, αυτή η αισθητική και πνευματική κατρακύλα,
μην πω για την ηθική και ακουμπήσω τη σπεσιαλιτέ τους, και να ξαναγίνονταν
λέει τα πράγματα πολιτικά και να λέγονταν με το όνομά τους. Είναι σαν αυτό να
περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι, αλλά δεν έρχεται με τίποτα. Αυτή η
κυβέρνηση γεννήθηκε κουρασμένη και ζει για να ξεκουράζεται. Το πιο κουραστικό
για τους γεννημένους κουρασμένους είναι να αναλαμβάνουν συγκρούσεις. Μάλιστα,
όχι τις συνηθισμένες, αυτές που γράφει το πρόγραμμα, αλλά αυτές που χρειάζεται
καθ’ οδόν.