ΣE ΠPΩTO ENIKO Τι πρέπει να κάνω για να μην πεθάνω;

Πάσχω από μία ιδιότυπη φοβία: μόλις δω επιστήμονα στην τηλεόραση, αρχίζω να
τρέμω. Θέλω να κλείσω την τηλεόραση, μα φοβάμαι πως εάν δεν ακούσω τις
προειδοποιήσεις του για κάποια νέα βλαβερή ουσία, ή νέο κίνδυνο, για κάτι που
πρέπει να κάνω ή να μην κάνω για να σωθώ, κινδυνεύω να καταστραφώ. Το ‘χω
πάρει ακόμα και προληπτικά: αυτό που δεν θα ενδιαφερθώ να ακούσω, αυτό θα
πάθω.

Και μετά θα ‘ρθουν από πάνω μου όλοι οι ασπροντυμένοι επιστήμονες και με το
ύφος της απόλυτης σιγουριάς που τους διέπει, θα μου πουν: «Εμείς σε
προειδοποιήσαμε, αλλά εσύ το έπαιζες έξυπνη». Γι’ αυτό και τους υπομένω. Ακούω
τις συμβουλές τους και προσπαθώ να μην επαναστατήσω κάθε φορά – και αυτό
συμβαίνει σχεδόν κάθε εβδομάδα – που ανακαλύπτουν κάτι ακόμα που δεν πρέπει να
κάνω ή να φάω. Έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο υποταγής που κάθε τόσο τους ακούω
να με ρωτάνε: «Τρως πολύ κόκκινο κρέας;». Όχι, κύριε. Χορτοφάγος είμαι.
«Ωραία. Δεν θα πας από χοληστερίνη ή εγκεφαλικό. Κινδυνεύεις όμως να πάθεις
καρκίνο εξαιτίας των φυτοφαρμάκων με τα οποία τα ποτίζουν». «Από ζάχαρη, πώς
πάμε; Τα χαλάσαμε όλα τα δόντια μας ή ακόμα;». Γιατρέ μου, έχω να φάω ζάχαρη
από την ημέρα που, μικρό παιδί, είδα τις γυναίκες στα έργα του Ρούμπενς.

«Μπράβο! Δεν είναι όμως σωστό να στερείς από τον οργανισμό σου κάθε γλυκιά
ουσία». Μην ανησυχείτε, τρώω πολλά φρούτα. Και χρησιμοποιώ και ασπαρτάμη».
«Ασπαρτάμη! Σύμφωνα με μία έρευνα, συνδέεται με την εμφάνιση καρκίνου. Κόψ’
την».

Μάλιστα. Ό,τι πείτε. «Έχεις παιδιά;». Όχι ακόμα. «Καθυστέρησέ το όσο μπορείς.
Όσο αργότερα κάνεις παιδιά τόσο περισσότερο θα ζήσεις. Βέβαια, αυξάνεται
συνέχεια η υπογονιμότητα των γυναικών σε ολοένα και μικρότερη ηλικία». Γιατρέ,
πείτε μου τι πρέπει να κάνω για να μην πεθάνω; Σιωπή.