ANAΛΩΣIMA Tραβάτε με κι ας κλαίω

Στο Βίντσι, χωριό της Ιταλίας, γενέτειρα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, έγινε η
δίκη του Νταν Μπράουν για το μπεστ σέλερ «Ο κώδικας ντα Βίντσι». Τις
κατηγορίες τις φαντάζεται κανείς. Ότι γράφει άλλ’ αντ’ άλλων περί του
Λεονάρντο ο συγγραφέας και αλλοιώνει την εικόνα του, που άσπιλη κι αμόλυντη
ταξίδευε μέσα στους αιώνες. Τι μπορούν να κάνουν όμως οι ιστορικοί, με τις
διευκρι-νίσεις τους και τα αποδεικτικά τους στοιχεία, για τα λάθη του μπεστ
σέλερ; Το παραμύθι είναι πάντα πιο γοητευτικό, αυτό καταφέρνει και τυπώνεται
στη μνήμη κι εντυπωσιάζει και μεγαλώνει τις ουρές στα μουσεία και τις
εισπράξεις των εκδοτών. Σαν εμάς την έπαθαν οι κληρονόμοι του Βίντσι, εμάς
τους κληρονόμους της ελληνικής δόξας, των μύθων που τη συνοδεύουν και των
αθάνατων ηρώων της. Δεν προστατεύονται αυτά τα πράγματα, το κοπιράιτ δεν
μεταβιβάζεται σ’ αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους του Περικλή ή
του Αλεξάνδρου ή του Ντα Βίντσι. Ο καθένας απλώνει το χεράκι του, διαλέγει και
παίρνει ό,τι θέλει, όπως μπορεί το χρησιμοποιεί κι εισπράττει μόνος του τα
ποσοστά της επιτυχίας. Εδώ που τα λέμε και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι μπορεί να
μην ήταν τόσο πολύ πανεπιστήμονας, εφευρέτης και πρωτοπόρος σε όλα, όπως τον
θέλει ο μύθος του. Μπορεί σαν σχεδιαστής μηχανών να ακολουθούσε άλλους
συγχρόνους του, που ξεχάστηκαν στο μεταξύ, αλλά στο Βίντσι νοιάζονται
περισσότερο να αποδείξουν ότι δεν ήταν ομοφυλόφιλος. Από την ενίσχυση της
μυθικής εικόνας του τόσα χρόνια μάλλον έχουν βγει ωφελημένοι. Λίγη φασαρία
παραπάνω δεν θα τους ενοχλεί κατά βάθος, αλλά θέλουν να τους τραβάνε με βίντσι
προς την κατεύθυνση που παίρνουν οι μύθοι καθώς αλλάζουν οι εποχές.