Πίσω μου σ’ έχω παρελθόν

Πώς σηκώνεσαι, πίνεις καφέ, πας δουλειά και συνέχεια, χωρίς να το θες, όλες
σου οι κινήσεις, τα βλέμματα κι οι σκέψεις συνοδεύονται από μια μελωδία; Έναν
ρυθμό που τις υπογραμμίζει, τις εξηγεί, τις σκοτεινιάζει κι όλο λες «μα τι μου
κόλλησε αυτό τώρα;»… Έτσι και χθες, απ’ το πρωί: «Ταραρατάραρα»… μου
κόλλησε και δεν μπορεί να φύγει.

Συνήθως αυτό το κολλητήρι (να μη γράψω για τους παπάδες, να μη γράψω για τους
παπάδες) είναι ένα σαχλοτράγουδο, μια μελωδία-τσίχλα, ένα ρεφρέν του κώλου απ’
αυτά του σωρού, που σκαλώνει στη γλώσσα και δεν λέει να ξεκουμπιστεί να φύγει.
Προχθές όμως είχε κολλήσει για τα καλά ένα κομμάτι πέντε νότες όλο κι όλο
«ταραρατάραρα» και με παίδευε, με παίδευε, αδύνατον ν’ απαλλαγώ. Μίλαγα στο
τηλέφωνο, διάβαζα εφημερίδα, έπαιζα τη γάτα κι από κάτω «ταραρατάραρα». Ένα
κουρέλι μελωδίας τόσο οικείο κι όμως σαν να μην ξέρω τίποτα γι’ αυτό.

Είναι τραγούδι ελληνικό; (Να μη γράψω για τους παπάδες, να μη γράψω για τους
παπάδες). Είναι ξένο; Είναι κλασικό κομμάτι; Τι στο διάολο είναι; Ό,τι και να
‘ναι αδύνατον να του ξεφύγω (να μη γράψω για τους παπάδες, να μη γράψω για
τους παπάδες). Με κυνηγάει στο ασανσέρ, στο ταξί, στην κουζίνα, στο λουτρό
(ειδικά στο λούσιμο, όπως ανακατεύω το σαμπουάν «ταραρατάραρα»).

Για να γλιτώσω «Θα βάλω το Τρίτο», λέω. Τρίτο, που δεν έχει διαφημίσεις, δεν
έχει ειδήσεις (να μη γράψω για τους παπάδες, να μη γράψω για τους παπάδες). Με
το που το ανοίγω, άφωνος ακούω το μεγάφωνο σαν να συνεχίζει τη μέσα μου τη
μελωδία «Ταραρατάραρα… ταράραρα», με πήρε απ’ τα μούτρα μια μυρουδιά μαζί με
τη μουσική, ένα χρώμα (μοβ συγκεκριμένα), ένα δωμάτιο μικρό φωτισμένο σαν
δειλινό κι ένα εξώφυλλο δίσκου πράσινο έντονο με μια φάσα άσπρη να το περνάει
διαγώνια και με μεγάλα μαύρα γράμματα «DIVERTIMENTO» στη μέση κι από πάνω
MOZART, και BURDOCK από κάτω. (Να μη γράψω για τους παπάδες, να μη γράψω για
τους παπάδες). Ήταν ένας δίσκος 33 στροφών, μου τον είχε χαρίσει ο Λάκης ο Π.
μαζί με άλλους δίσκους τους οποίους του είχε δώσει νομίζω ο Δαμιανός… ναι…
ναι… ναι κι ο Λάκης δεν είχε πικ-απ; Είχε, αλλά μου τον έκανε δώρο; Δεν
θυμάμαι πια. Όμως το «Divertimento» παίζει χρόνια φαίνεται μέσα μου τον ρυθμό
του μυστικά και περίμενε να βγει στο φως. (Να μη γράψω για τους παπάδες, να μη
γράψω για τους παπάδες).

Ήμήπως δεν είναι αυτό; Και πώς αυτό που ψιθύρισα μέσα μου το συνεχίζει το
Τρίτο; Μπα, τυχαίο λέω. Περιμένω την αποφώνηση. Κι όσο ακούω τη μελωδία τόσο
έρχονται εικόνες, μυρουδιές, ονόματα… Ο Λάκης είχε έρθει, ήταν φίλος της
Άννας, στη σχολή, με τη στολή του έφεδρου αξιωματικού, έλαμπε το αστεράκι στην
Αγίου Κωνσταντίνου (να μη γράψω για τους παπάδες, να μη γράψω για τους
παπάδες) κι ύστερα ένα άρωμα, πώς το λέγανε να δεις; Madam Gres, ποια το
φόραγε; H Αλεξάνδρα… Κι ύστερα στην Πλάκα πάλι με την Άννα και τον Λάκη να
ψάχνουμε το εκκλησάκι του Αγίου Ελισαίου όπου έψελνε ο Παπαδιαμάντης (να μη
γράψω για τους παπάδες, να μη γράψω για τους παπάδες) κι όλα αυτά να ξεπηδάνε,
αναβρυτήριο, σιντριβάνι αυτόφωτο και μυροβόλο μέσα απ’ τις νότες του
Burdock… (να μη γράψω για τους παπάδες, να μη γράψω για τους παπάδες)…

Έρχεται η Μαργιέττα πίσω απ’ την πλάτη μου, διαβάζει το κείμενο και μου τη
λέει:

– «Και συ, ρε Σταμάτη μου, έτσι και πιάνεις να γράψεις για τα παλιά και το
παρελθόν και τα περσινά ξινά σταφύλια, παπάδες γράφεις αγόρι μου. Παπάδες»!