ΓHΠEΔΟΓPAΦIEΣ

«Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα». Εντάξει, την έχουμε ακούσει πολλές φορές
αυτή την ιστορία – και έχει κι αρκετά μεγάλο κομμάτι αλήθειας. Θα ‘πρεπε όμως
να συμπληρωθεί: «ένα ομαδικό άθλημα, όπου κάποιοι χρειάζεται να παλέψουν
διπλά, για να λάμψουν κάποιοι άλλοι». Οι δεύτεροι είναι τα, γνωστά σε όλους,
«αστέρια». Οι πρώτοι, οι πολύτιμοι και γρήγορα ξεχασμένοι στρατιώτες κάθε
ομάδας. Δύο χαρακτηριστικοί τέτοιοι σφράγισαν, ο καθένας με τον τρόπο του, τη
βδομάδα που πέρασε.

Ο Τότης Φυλακούρης είχε ως παίκτης και διατήρησε ως προπονητής (έστω 2½
αγώνων) μια μεγάλη καρδιά. Έβαζε πάντα τον εαυτό του στην υπηρεσία της ομάδας,
γνωρίζοντας τα όριά του αλλά επεκτείνοντας, μέσα από το παράδειγμα της
αυταπάρνησης και του χιούμορ, τα όρια των συμπαικτών του. Το καλούπι του,
ειδικά στον Παναθηναϊκό, έχει βαθιές ρίζες και συνεχίζει να βγάζει κλαδιά,
ακόμα και εξωτικά. Πανάκης, Λιβαθηνός (ο απόλυτος παίκτης – μηχανάκι),
Παπαβασιλείου, Μίκλαντ κι έπεται ασφαλώς συνέχεια (ο Μπασινάς είναι ιδιαίτερη
κατηγορία, τόσο από πλευράς προσόντων – παραπάνω από τα χρειαζούμενα – όσο και
εγωισμού – υπερβολικός για τον ρόλο). Οι στρατιώτες πολεμάνε, δεν γκρινιάζουν.
Τρέχουν όπου υπάρχει ανάγκη και όχι όπου μυρίζει ευκαιρία. Δεν πτοούνται, ούτε
κι ενθουσιάζονται εύκολα. Όπλο τους είναι η διάθεση για μπάλα κι όχι η ίδια η
μπάλα. Χωρίς αυτούς, μία ομάδα μπορεί να φαίνεται δυνατή, αλλά ποτέ δεν είναι.
Ο μεγάλος Ρίνους Μίχελς είχε πει κάποτε ότι από την Ολλανδία των Βαν Μπάστεν,
Γκούλιτ, Ράικαρντ, που κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, έναν μόνο παίκτη δεν
μπορούσε ν’ αντικαταστήσει: τον σιωπηλό, άκομψο κι αδάμαστο Βάουτερς. Κι όταν
οι στρατιώτες τύχει να γίνουν προπονητές, δίνουν και σ’ αυτό τον ρόλο το
περιεχόμενο της προηγούμενης ζωής τους. Αν, όπως ο Τότης, έχουν και μάτι και
λίγη τύχη, τότε μπορεί να φύγουν από το γήπεδο στις πλάτες των παικτών τους,
μέσα σε μια αυθόρμητη και ειλικρινή αποθέωση, που ποτέ δεν θα μπορούσαν να
φανταστούν όσο οι ίδιοι ήταν παίκτες.

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, η ανάγκη για στρατιώτες είναι ακόμα μεγαλύτερη, μόνο
που συνδέεται με ένα όλο και πιο δυσεύρετο προϊόν: την υπομονή. Ο Θανάσης
Κωστούλας έχει αποδείξει ότι διαθέτει άφθονη. Οι δυνατότητές του μπορεί από
κάποιους να θεωρούνται δεδομένες, οι ψυχικές του όμως δυνάμεις είναι
ανεξάντλητες. Βασικός ή αναπληρωματικός, παλεύει στις προπονήσεις και είναι
έτοιμος για τους αγώνες. Κι όταν οι αγώνες έρθουν, η προσφορά, το πάθος και η
σοβαρότητα είναι πάντα εκεί – σε πείσμα των λογής «ειδικών» της εξέδρας. Σε
άλλο παίκτη, η μοναδική πρωτοσέλιδη διεθνής συμμετοχή του στο παιχνίδι με τη
Γερμανία στο Ολυμπιακό Στάδιο θα ‘χε αφήσει ανεξίτηλο τραύμα: τρακ, ευθύνη σε
γκολ και αντικατάσταση στο μισάωρο. Ο Κωστούλας δεν μίλησε, αλλά και δείχνει
ότι δεν το σκέφτεται. Κι όταν, όπως την Πέμπτη με τη Σοσό, έρχεται πάλι η
στιγμή να στηρίζονται πάνω του, είναι έτοιμος να τους ανταμείψει με τρία
τάκλιν στην ίδια φάση και μια διαρκή δουλειά που επιτρέπει σε άλλους να φανούν
και να σκοράρουν (ο στρατιώτης δεν μπορεί ποτέ να είναι επιθετικός, γιατί από
τον επιθετικό αναμένεται ακριβώς το αντίθετο: ν’ αγγίξει λίγες φορές την
μπάλα, αλλά να την αγγίξει καταλυτικά. Γι’ αυτό ο χρησιμότατος Οκκάς παίζει σε
λάθος θέση).

Καλά, και δεν μπορεί ένας στρατιώτης να έχει και το κάτι παραπάνω που θα του
ανεβάσει διάσταση; Μπορεί, αλλά τότε θα λέγεται Κατσουράνης.