ANAΛΩΣIMA Bιαστικό σκοτάδι

Σαν να έκανε πρόβα η άνοιξη για την εμφάνισή της την Κυριακή το πρωί, να
φόρεσε τα φρέσκα της, τα λευκά και φωτεινά της, για να έρθει ασεβής, άθεη,
παγανιστική, αναιδής και ξεμυαλίστρα, να μας παρηγορήσει στη μαύρη μαυρίλα των
ράσων που μας τύλιξε. Σαν να πέρασε για λίγο βιαστική, αλλά δεν στάθηκε, κάπου
αλλού πήγαινε, βιαστική ήταν, ίσα που ξύπνησε κάτι αναμνή-σεις από μέρες
ωραιότερες που έχουμε περάσει, ακόμα και σαν συλλογική ύπαρξη. Μπήκε από τα
τζάμια για λίγο, χάιδεψε την κυριακάτικη ακαταστασία, εφημερίδες απλωμένες σε
όλα τα τραπέζια, ένθετα πεσμένα κάτω, διαφημίσεις, μια στοίβα μεγάλη που
διαλύεται αργά αργά μέσα στη μέρα και γίνεται χαλί και κάλυμμα, είπε να μας
εμφυσήσει λίγη ενέργεια παραπάνω, που τη χρειαζόμαστε σαν τι, και την
αναζητούμε σε κάψουλες με βιταμίνες, μουρουνόλαδο, συμπληρώματα διατροφής, ένα
φιλάκι της άνοιξης θα τα έβγαζε άχρηστα όλα αυτά, αλλά το ανέβαλε. Νομίζαμε
ότι η μέρα θα κρατούσε πολύ, θα είχαμε χρόνο για όλες τις σελίδες, για όλα τα
ένθετα, και για τις υπόλοιπες εργασίες που απαιτεί η ρουτίνα, γεύμα
κυριακάτικο, λίγες κουβέντες που επανατοποθετούν το προσωπικό και το
διαπροσωπικό στίγμα. Και περιέργως βράδιασε πριν ολοκληρωθεί τίποτα όπως
έπρεπε και έμειναν οι κυριακάτικες εφημερίδες με τα τσεκαρισμένα άρθρα,
απλωμένες παντού στο σπίτι, να δημιουργούν ακαταστασία απαράδεκτη, να
θυμώνουμε μαζί τους. Οι έξτρα σκέψεις και πληροφορίες που θα αφομοιώναμε και
θα επεξεργαζόμασταν και θα παράγαμε δικές μας, δεν πρόλαβαν να λειτουργήσουν
όπως ακριβώς το είχαμε φανταστεί. Πέρασε γρήγορα η μέρα και έμειναν να
διαλαλούν την ανάγκη για συμμάζεμα καθαρά υλικό, για απόσυρση και ανακύκλωση.
Την επόμενη φορά θα τα καταφέρουμε καλύτερα, δεν υπάρχει αμφιβολία.