ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα παιδιά της χορωδίας

Βγαίνοντας από το Μέγαρο, με το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ ακόμη στ’ αυτιά, βρέθηκα
στο φοιτητικό μας ημιυπόγειο δυαράκι, δίπλα στον Άγιο Παντελεήμονα Αττικής.
Νεόκοποι τότε φοιτητές Νομικής και Φιλοσοφικής, ήμασταν άσοι στα Λατινικά, όσο
για σολφέζ, τύφλα να ‘χουν οι ανεπίδεκτοι του «Fame Story». Το Ρέκβιεμ ήταν το
απόλυτο χιτ της παρέας. Με μοναδικό μουσικό όργανο μια σφυριχτρούλα «διαπασών»
να πυροβολεί τα φάλτσα μας, ριχνόμασταν από όρθρου πρωίας σε α καπέλα
εκτελέσεις του «Rex tremendae» και της «Lacrimosa». Φρίκη, συμφωνώ μαζί σας…

Αρχηγός στο αυτοσχέδιο ανσάμπλ ήταν ο Αλέκος, καλή του ώρα, ο οποίος αν και
γνήσιος βαρύτονος το ‘παιζε ντε και καλά μπάσος. Για να του πετύχουν μάλιστα
οι χαμηλές, ξύπναγε αξημέρωτα και, καλού – κακού, ενίσχυε το γρέζι του
αγουροξυπνήματος με δύο τρία άφιλτρα, τρομάρα του…

Μας πέταγε τα σκεπάσματα και μας έβαζε στη μούρη τις παρτιτούρες. H γλυκυτάτη
άλτο Βασούλα δεν τράβαγε κανένα ζόρι, σε αντίθεση μ’ εμένα που έπρεπε ώρα
επτάμισι το πρωί να σκαρφαλώσω ίσα με το σι μπεμόλ. H ψωνάρα μας έγινε γρήγορα
αντιληπτή σε ολόκληρο τον ακάλυπτο, με αποτέλεσμα μια μέρα να μας χτυπήσει το
κουδούνι ο διαχειριστής. Το βουλώσαμε και ετοιμαστήκαμε να απολογηθούμε, πλην
όμως ο άνθρωπος, χαρμανιασμένος μουσικόφιλος όπως αποδείχθηκε, μας παρακάλεσε
να γίνει μέλος του κουτσού μας κουαρτέτου. Παρ’ όλη την ανάγκη μας για έναν
τενόρο δεν χαλαρώσαμε τους νόμους της μουσικής μας σέχτας. Απλώς τον
συμπεριλάβαμε στο λαϊκό πρόγραμμα που ξεκινούσε αργά το απόγευμα με Τσιτσάνη.
Σήμερα, που από σοπράνο έχω εξελιχθεί σε Πρόδρομο Τσαουσάκη, στέλνω θερμούς
χαιρετισμούς στους ιδανικούς χορωδούς της ιδανικής μας νιότης.