6 μέρες

1. «Ο λαός διαμαρτύρεται διά τα αίσχη»; Των παπάδων εννοείτε; A, αγαπητοί,
θα διαχωρίσουμε τη θέση μας. Αν δεν υπήρχε και το θρίλερ με τον Βαβύλη να μας
κρατά σε εγρήγορση (εδώ ο παπάς, εκεί ο παπάς, πού ‘ναι ο παπάς;), κάπου
μεταξύ συγκατάβασης και γέλωτα μέχρι δακρύων θα κυμαινόμασταν. Να
διαμαρτυρηθούμε επειδή μας διασκεδάζουν; Αμαρτία από τον Θεό.

2. Το μισό πρόσωπο στη σκιά, το μισό πρόσωπο στο φως όπως και η ζωή του. Το
ισραηλινό Κοινοβούλιο έδωσε και το τελικό ΟΚ στο σχέδιο του Αριέλ Σαρόν περί
αποχώρησης από τη Γάζα και ένα μικρό κομμάτι της Δυτικής Όχθης. Οι 9.000
έποικοι που θα μετεγκατασταθούν θα αποζημιωθούν συνολικά με 700 εκατομμύρια
ευρώ. Να αισιοδοξούμε; Ας περιμένουμε.

3. Μέχρι το 2100 – προβλέπει ο ΟΗΕ – η θερμοκρασία θα αυξηθεί κατά
1,4-5,8°C. Ακόμα και αν το Πρωτόκολλο του Κιότο εφαρμοστεί πλήρως – συνεχίζει
– θα περιορίσει την αύξηση κατά μόλις 0,1 βαθμό. Το καλύτερο σχόλιο εθεάθη υπό
τη μορφή πανό διαμαρτυρίας στα Φίτζι: «Μπους: Μήπως σου περισσεύει κανένα
δωμάτιο στον Λευκό Οίκο; – το δικό μου το παρέσυρε η θάλασσα!!».

4. Εικόνες όπως αυτή αιφνιδιάζουν. Δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει πως,
παράλληλα με τη βία, τον ανταρτοπόλεμο, τα σπαραχτικά «βοηθήστε μας» των
ομήρων και το γενικότερο χάος, η ζωή στο Ιράκ συνεχίζεται. Πώς συνεχίζεται και
ποια θα είναι η μετέπειτα εξέλιξή της; H ιστορία δεν έχει αποφασίσει ακόμα
ποιοι είναι οι νικητές που θα τη γράψουν.

5. «Ο σεβασμός προς τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί ποτέ να επιβληθεί
έξωθεν», γράφει στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» απευθυνόμενη στην Ουάσιγκτον η Ιρανή
δικηγόρος και ακτιβίστρια Σιρίν Εμπάντι, που βραβεύτηκε το 2003 με Νόμπελ
Ειρήνης. Αν ελπίσουμε απλώς να μην ισχύει αυτό που λέγεται: πως κάθε πόλεμος
προαγγέλλεται μέσω της ολοένα και συχνότερης αναφοράς στο ενδεχόμενό του.

6. Και ξαφνικά, τα μάτια όλων στράφηκαν στον Λίβανο. Από «σταθερότερη χώρα της
περιοχής», τα τελευταία χρόνια, σύρθηκε μέσω μιας βομβιστικής επίθεσης και του
επακόλουθου θανάτου του πρώην πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι στο μάτι του κυκλώνα.
Το χειρότερο από όλα είναι πως επιβεβαιώνεται ξανά ο ιστορικός του ρόλος ως
«πεδίο μαχών άλλων δυνάμεων». Βλέπε Συρία, Ισραήλ και ούτω καθεξής.