ANAΛΩΣIMA Iσορροπιστές

Ωραία μουσική ταγκό έχει βάλει κάποιος στο υπαίθριο θεατράκι του πάρκου.
Πλησιάζω και πάνω στην τσιμεντένια επιφάνεια της πρώην σκηνής του, βλέπω ένα
ζευγάρι να κυλά με απίστευτη ταχύτητα και αρμονία. Δεν φορά πατίνια, κάνει
ποδήλατο με κείνα που έχουν μόνο μία ρόδα. Ο άντρας φαίνεται μεγαλύτερος σε
ηλικία, δεν είναι λεπτός, ούτε όμορφος, έχει όμως τόσο σοβαρό ύφος, που πολύ
διστακτικά στέκομαι να τους δω από κοντά λιγάκι. H γυναίκα είναι ένα νέο
κορίτσι, αέρινο, ευκίνητο ώς τις ρίζες των αυτιών της, που έχουν κοκκινίσει
από την προσπάθεια. Ισορροπούν και χορεύουν τόσο όμορφα, έρχεται κι ένας
μπαμπάς κοντά, που έβγαλε τα πιτσιρίκια του βόλτα, στέκονται και κοιτάζουν με
το στόμα ανοιχτό. Ίσως είναι καλλιτέχνες του γαλλικού θιάσου ακροβατών, που θα
δώσει παραστάσεις σε λίγες μέρες, λέμε. Αλλά ξέρουμε ότι δεν είναι. Φαίνονται
πως δεν έχουν καταφέρει κάπου να στεγαστούν, να γίνουν διάσημοι, να
αναγνωρίζεται αυτό που κάνουν, το τόσο όμορφο και σπάνιο και ξένο. Είναι
μετανάστες, από χώρα κοντινή, κάποια σλαβική γλώσσα μιλάνε, περαστικοί, ίσως
προβάρουν ένα νούμερο να το δείξουν στους Γάλλους ακροβάτες, ή μόνο στους
Αθηναίους διαβάτες σε κάποιο χώρο τυχαίο, για λίγες μέρες, για κάποια έσοδα
που θα τους πάνε παραπέρα, σε άλλη χώρα, σε άλλα πάρκα, δεν καταλαβαίνω όμως
ποια. Πόσες γλώσσες μαζεύτηκαν στα στενά. Ψάχνονται ακόμα πού μπορεί να βρει
θέση κάτι τόσο παράτολμο και δύσκολο που με τρομερή δουλειά νυχθημερόν
κατακτήθηκε ως τέχνη, πού να στεριώσει και να ισορροπήσει; Χαμένοι, αλλά
ευκίνητοι σαν πουλιά, γλιστρούν πέρα δώθε. Να κρατούσε λίγο παρακάτω η
μουσική, να βλέπω έτσι τους διαβάτες: ισορροπιστές, που πετυχαίνουν να
στέκονται όρθιοι κι η δυσκολία τούς κάνει ανάλαφρους, όχι κουρασμένους με το
καθημερινό σκέτο περπάτημα στους δρόμους της ζωής.