ΣE ΠPΩTO ENIKO Aχ, αυτή η πρώτη γενιά του 21ου αιώνα

Την ώρα των Θρησκευτικών, τα δεκατετράχρονα ρώτησαν διστακτικά τον καθηγητή –
με γνήσιο ενδιαφέρον για συζήτηση και όχι για να περάσει η ώρα και να… μην
τα εξετάσει, όπως με διαβεβαίωσαν! – πώς σχολιάζει τα τελευταίως τεκταινόμενα
στην Εκκλησία και πέριξ αυτής. Εκείνος τους είπε ότι θα έπρεπε οι ιερείς να
εκλέγονται από τον λαό και η συζήτηση φούντωσε για τα καλά και πήγε και σε πιο
ουσιαστικά θεολογικά θέματα. «Βροχή» οι ερωτήσεις των παιδιών, πασπαλισμένες
μ’ ένα «άρωμα» αγωνίας (επιμελώς κρυμμένης σε ανέμελους τόνους) και μπόλικη
δόση μπερδέματος.

Και όταν η γιαγιά έφερε στο σπίτι τον καθιερωμένο «αγιασμό από την εκκλησία»,
το δικό μου δεκατετράχρονο πέταξε αυθόρμητα την ατάκα: «Ποια εκκλησία; Τoυ…
Γιοσάκη;».

Δεν ζηλεύω, λοιπόν, καθόλου αυτά τα παιδιά, τα παιδιά μας. Τούτος ο
καινούργιος αιώνας πολύ αρέσκεται να «παίζει» με τα οξύμωρα σχήματα. Και η
γενιά που διαμορφώνει τα πιστεύω της σε αυτή την πρώτη ταραγμένη και απρόσωπη
δεκαετία του 21ου αιώνα – ακόμα προσπαθούν ανεπιτυχώς να της βρουν έναν όνομα
οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» και άλλα ξένα MME – θα πρέπει να έχει χάσει για τα καλά
τον μπούσουλά της.

Από την άλλη οι κοινωνικές έρευνες στην Ελλάδα και στην αλλοδαπή, που βγάζουν
πανηγυρικά τους νέους να επιστρέφουν (για καλό άραγε, ή για κακό; Δεν είμαι
σίγουρη) στις «παραδοσιακές» αξίες: θρησκεία και οικογένεια τουλάχιστον, για
να μην προσθέσουμε και το τρίτο συνθετικό, που μας γυρίζει σε αλήστου μνήμης
εποχές. Οι επιστήμονες «δείχνουν» ως πιθανές αιτίες του πισωγυρίσματος την
οικονομική ανασφάλεια, την ανεργία, το AIDS…

Κι ενώ πριν από μερικές μόνον ημέρες άκουγα στο ραδιόφωνο να σχολιάζεται από
τους ειδικούς μια τέτοια έρευνα («οι νέοι πιστεύουν σήμερα σε μεγαλύτερο
ποσοστό στο Θεό» ή «οι νέοι θέλουν να πηγαίνουν συχνότερα στην εκκλησία»), την
επομένη άρχιζε να σκάει – και να αχνίζει – αυτή η «βόμβα» πολλών μεγατόνων…
δυσοσμίας, για την Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας και τους Πατέρες της… Ναι,
νομίζω ότι λυπάμαι αυτή τη γενιά που προχωρά σκουντουφλώντας μέσα στην
ιδεολογική σύγχυση, που προσπαθεί να «δει» μέσα στη θολούρα. Που δεν ξέρει πού
να πατήσει και πού να στηριχτεί. Που δεν έχει ισχυρά ινδάλματα, αλλά ούτε και
πάθος. Που δεν μπορεί να βρει όχι μόνο σε τι να πιστέψει, αλλά ούτε τι να
πολεμήσει!

Μήπως μεγαλώνουμε τελικά τη γενιά των απόλυτων σκεπτικιστών;