Tο παρακρατικό «χταπόδι»

Ιερωμένοι, δικαστές, ενεργοί και πρώην, μεγαλοδικηγόροι, συνταξιούχοι
αστυνομικοί, έμποροι ναρκωτικών, πληροφοριοδότες και πράκτορες μαζί,
συμπλέκονται τελευταίως κατά τρόπο παράδοξο για τους πολλούς, συγκροτώντας
όμως ένα πολυσήμαντο και υπερδραστήριο δίκτυο διαφθοράς, με διαρκή παρουσία σε
πολλά μέτωπα, εντός και εκτός της χώρας.

«Παράγκα»

Τι είναι όλο αυτό που παρελαύνει από τις οθόνες μας τις τελευταίες ημέρες; Τι
συνδέει τις εκ πρώτης όψεως διαφορετικές υποθέσεις; Ποιοι οι σκοποί και ποια η
κάλυψη; Τι σχέση έχει ο Βαβύλης με τον Γιοσάκη, πώς συνδέονται με τη δικαστική
και δικηγορική «παράγκα» που εξασφάλιζε αποφυλακίσεις και κάλυπτε από εμπόρους
ναρκωτικών μέχρι μαστροπούς; Πώς όλοι μαζί βρέθηκαν να συνωμοτούν στα
Ιεροσόλυμα υπέρ του Ειρηναίου εις βάρος του Τιμόθεου που προφανώς ήθελαν και
εμπιστεύονταν οι Ισραηλινοί; Ποιος ο ρόλος του Αρχιεπισκόπου, ποιος του
προέδρου του ειδικού δικαστηρίου κ. Βασ. Κόκκινου και των «άτεγκτων»
εισαγγελέων σ’ όλο αυτό το σχήμα της συμφοράς;

Κάλυψη

Λογικά τα ερωτήματα, κυριαρχούν αυτές τις ημέρες στις συζητήσεις πολιτικών
στελεχών απ’ όλους τους χώρους. Άπαντες αναζητούν πειστικές ή, καλύτερα,
επαρκείς απαντήσεις. Πολύπειρο στέλεχος της πολιτικής, από εκείνα που έχουν
δει πολλά τα μάτια του, σημείωνε προ ημερών με νόημα ότι «η εγχώρια και
διεθνής εμπειρία βεβαιώνει πως δεν υπάρχει δίκτυο διαφθοράς χωρίς ασθενείς
κρίκους και χωρίς κάλυψη πολιτική ή θεσμική».

Στην προκειμένη περίπτωση εξηγούσε πως τους επίορκους δικαστές και τους
«μυρωμένους» ιερωμένους θα μπορούσε να τους συνδέει σχέση πάθους, η οποία
ενδημεί έτσι κι αλλιώς σε κλειστές ομάδες και προστατευμένα συστήματα
εξουσίας. H ίδια σχέση – επέμεινε – θα μπορούσε επίσης να τους συνδέει με τη
δικηγορική «παράγκα». Όλα αυτά – εξηγούσε – ακούγονται κατανοητά, μπορούν να
αιτιολογηθούν, τέλος πάντων συμβαίνουν και στις καλύτερες των οικογενειών.
Εκείνο που θέλει απάντηση και εξήγηση επαρκή και αληθοφανή είναι η εμπλοκή και
η προσφερόμενη κάλυψη από το πεδίο της πολιτικής.

Οι ταυτότητες

Εδώ ο πολύπειρος φίλος μας τοποθετεί τη συσχέτιση, τη συγκρότηση του άθλιου
μετώπου μετά το 1998, μετά την εκλογή του Αρχιεπισκόπου και κυρίως λίγα χρόνια
αργότερα, όταν αυτός άνοιξε θέμα ταυτοτήτων και ένας κύκλος ανησυχούντων
επιφανών δικαστών και εισαγγελέων διέγνωσε πως «όλα είναι σάπια», πως «όλοι
είναι πληρωμένοι και λερωμένοι» και πως «η πατρίς κινδυνεύει και επιζητεί
Ηρακλείς να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου». Τότε λοιπόν ανέλαβαν
πρωτοβουλίες, συνδέθηκαν οι δυνάμεις. Οι αγωνιούντες «πατριώτες» της Εκκλησίας
και της Δικαιοσύνης θέλησαν να παρέμβουν, οι πρώτοι με τους λόγους και τα
κηρύγματά τους, οι δεύτεροι με τις πολλαπλές κατά των σκανδάλων διώξεις, και
τα παρακυκλώματα με την προσφορά πολυποίκιλων υπηρεσιών εξασφάλισαν κάλυψη,
ανοχή και πεδίο ελεύθερο.

Ο Γιοσάκης

Κάπου εκεί λειτούργησε ο Γιοσάκης, άλλοτε προσφέρων φιλοξενία και δώρα και
άλλοτε ενεργών ως ενδιάμεσος, διαμεσολαβώντας σε εξυπηρετήσεις πότε για τους
αρχιερείς και πότε για τις «παράγκες». Μπλέχτηκαν τα πράγματα πολύ, το ένα
σύστημα απέκτησε δεσμούς και επικοινωνία με το άλλο. Έσμιξαν πρόσωπα ετερογενή
και όταν αυτό συμβαίνει δεν υπάρχει τέλος.

Κορυφαία υπήρξε η παρέμβαση στα Ιεροσόλυμα. Εκεί χάθηκε ο έλεγχος. Επικίνδυνη
η αποστολή, ο τόπος φλεγόμενος, τα συμφέροντα πολλά και οι ασκούμενες δυνάμεις
ακόμη περισσότερες. Το θεάρεστο έργο υπεράσπισης του Ειρηναίου και
κατασυκοφάντησης του Τιμόθεου ανετέθη σε πρόσωπα ευτελή, σε μπάτσους, σε
πράκτορες και αμφιλεγόμενους λεβέντες όπως ο Βαβύλης. Μόνο που αυτοί δεν έχουν
ιερό και όσιο. Έκαναν τη βρωμοδουλειά και όταν δεν πήραν αυτά που ανέμεναν
πούλησαν την υπόθεση σε άλλους, που πιθανώς προσέφεραν τα περισσότερα.

Ο «δίκαιος» Κόκκινος

Τώρα η κατάσταση δεν ελέγχεται, δεν μαζεύεται με τίποτε. Έχουν μπλέξει τα
κουβάρια. Προχθές ο Μάκης βγήκε λάβρος. Αποκάλυψε ότι ο «δίκαιος» Κόκκινος του
προσέφερε κατά το παρελθόν, στα χρόνια της «κακής και άχαρης Σημιτοκρατίας»,
κάλυψη για τα επικίνδυνα υλικά και ντοκουμέντα και τώρα που η φωτιά τον καίει
προσωπικά αντιδρά και απαιτεί «δράση του ΕΣΡ για τις κασέτες και τις
αποκαλύψεις που κατατρώγουν τους θεσμούς».

Τα κλειστά συστήματα, με μύχιους σκοπούς και επιδιώξεις, δεν αντέχουν στον
χρόνο, δεν μπορούν να μένουν για πάντα αφανή. Έρχεται η στιγμή που οι ασθενείς
κρίκοι σπάνε, τα φώτα εισβάλλουν και τότε αποκαλύπτονται τα πάντα. Έτσι συνέβη
και τώρα. Γεγονότα μικρά και εκ πρώτης όψεως ανώδυνα έφεραν την αποκάλυψη. Οι
ηθικολόγοι αρχιερείς βρήκαν τον μάστορά τους, οι ανησυχούντες «πατριώτες» της
Δικαιοσύνης απεδείχθησαν δόλιοι και τα παρακυκλώματα ασθενή και ευάλωτα παρά
το λούστρο και τον δυναμισμό που φορές εξέπεμπαν.