Aπό την απραξία Kαραμανλή στο…

Τραπεζίτης από εκείνους που πίστεψαν στον Κώστα Καραμανλή και προσδοκούσαν
ότι η Νέα Δημοκρατία θα έφερνε κάτι καινούργιο και αναγεννητικό στη χώρα,
περιέγραφε, προ ημερών, με μελανά χρώματα τη «νέα διακυβέρνηση», τη
χαρακτήριζε άπραγη και άβουλη. Απέδιδε μάλιστα την ευθύνη για το υφιστάμενο
κλίμα απραξίας στον Πρωθυπουργό και στους τέσσερις – πέντε βασικούς υπουργούς
που τον πλαισιώνουν, οι οποίοι είναι δεσμευμένοι στη λογική του πολιτικού
κόστους και δεν μετακινούνται ούτε πόντο απ’ αυτήν.

Ο ίδιος σημείωνε πως δεν αναμένει τίποτε και προέβλεπε πλήθος δεινών στο
επόμενο διάστημα, εξαιτίας ακριβώς της αδυναμίας, των χαμηλών στόχων και της
απουσίας υποτυπώδους σχεδίου για τη χώρα και τους πολίτες της. Την ίδια
ανησυχία εξέφραζε έτερος οικονομικός παράγων, ο οποίος κατέγραφε με ανησυχία
την απίστευτη εσωστρέφεια που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση Καραμανλή. Σημείωνε
αντιθέτως την αυξημένη διεθνή παρουσία του Ταγίπ Ερντογάν και των νέων
Βαλκάνιων ηγετών, οι οποίοι διακρίνονται για τις πεποιθήσεις τους και
αλωνίζουν στην κυριολεξία τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, διαμορφώνοντας σιγά σιγά
σχέσεις και συμμαχίες, καλύπτοντας το ελληνικό πλεονέκτημα που διαμορφώθηκε
στη δεκαετία του ’90.

Ο Ερντογάν. Ανέφερε χαρακτηριστικά την τελευταία επίσκεψη της υπουργού
Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Κοντολίζας Ράις, μετά το πέρας της οποίας ο κ. Ερντογάν
έσπευσε να δηλώσει πως συζήτησε μαζί της, για το Αφγανιστάν, για την κρίση του
Ιράκ, για το Μεσανατολικό και για το Κυπριακό. Για όλα δηλαδή τα φλέγοντα
προβλήματα της ευρύτερης περιοχής. Αυτά με τον Ερντογάν. Προς τα εδώ ούτε
ματιά δεν έριξε η κ. Ράις, αλλά ούτε έρχεται και κανείς άλλος και βεβαίως ούτε
εμείς πάμε πουθενά.

Πολλοί διαισθάνονται πάντως αυτή τη διάθεση απομονωτισμού και πρωτοφανούς
εσωστρέφειας. Επί σχεδόν ένα χρόνο οι περισσότεροι βλέπουν να εγκαταλείπονται
μακροχρόνια σχέδια για τη Βαλκανική και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Οι Έλληνες
επίσημοι έχουν σχεδόν αποσυρθεί από τις διεθνείς συναντήσεις, η χώρα
απουσιάζει, ωσάν αίφνης να κατελήφθη από αγοραφοβικό σύνδρομο. Ορισμένοι, καθ’
υπερβολήν, μιλούν για αλβανοποίηση, για μετάπτωση σε καταστάσεις τύπου Εμβέρ
Χότζα στις μέρες της μεγάλης απομόνωσης της γειτονικής χώρας, σημειώνοντας πως
αν διατηρηθεί αυτή η πολιτική αποξένωσης από τον κόσμο θα προκαλέσει
ανεπανόρθωτη ζημία στα εθνικά συμφέροντα.

Τα σκάνδαλα. Επιπλέον, σημειώνεται με θλίψη μεγίστη το γεγονός ότι η
χώρα διολισθαίνει σταθερά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες προς την απαξία και την
υποχώρηση. Έκτοτε η Ελλάδα προσφέρεται διεθνώς μόνο για σχόλια απαξιωτικά.
Αρχικώς η δημοσιονομική απογραφή την κατέστησε συνώνυμη της απάτης,
καταχωρήθηκε και πάλι ως το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης. Στη συνέχεια απώλεσε
διπλωματικά όπλα στο Κυπριακό και στις ελληνοτουρκικές διαφορές και τώρα
συζητείται στον κόσμο για εκκλησιαστικά και δικαστικά σκάνδαλα.

Ωσάν να έπεσε κατάρα και μαύρη πέτρα σε τούτο τον τόπο. Είναι δυστυχώς αυτή η
κατάσταση προϊόν της κοντόφθαλμης πολιτικής της κυβέρνησης Καραμανλή, η οποία
επιχειρεί να επιβεβαιώσει την ηγεμονία της όχι διά της αναδημιουργίας, αλλά
διά της κατεδάφισης. Είχε και έχει ακόμη ευκαιρίες η κυβέρνηση να αξιολογήσει
την πραγματική θέση της χώρας, να καταγράψει τις προβληματικές περιοχές, αλλά
και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες.

Ανισότητες. H Ελλάδα στη δεκαετία του ’90 έκανε βήματα σημαντικά,
κέρδισε θέσεις που πολλοί από τους γείτονές της ζήλευαν και ζηλεύουν.
Δημιούργησε υποδομές, επαύξησε τον πλούτο της, η κοινωνία της κατέκτησε
υψηλότερα επίπεδα ευημερίας. Είναι επίσης αλήθεια πως από το 2000 και μετά δεν
διατήρησε τον ίδιο βηματισμό, δεν προώθησε τις απαιτούμενες αλλαγές,
αφοσιώθηκε σε δεύτερα και τρίτα, ξεστράτισε, δεν κατάφερε να καλύψει τις
απαιτήσεις των καιρών. Διατήρησε και κάποιες φορές επέτεινε τα πολλά θεσμικά
ελλείμματα, η οικονομία κινήθηκε μονοσήμαντα, ενίσχυσε τις ανισότητες, δεν
προώθησε εκείνες τις ρυθμίσεις που θα καθιστούσαν το περιβάλλον ανταγωνιστικό
και εξωστρεφές όπως θα έπρεπε, με αποτέλεσμα σήμερα να μην έχει ρεζέρβες
ανάπτυξης, να μην μπορεί να παρακολουθήσει το πλήθος των αιτημάτων και των
αναγκών της κοινωνίας.

Υποκρισία. Το μέγα πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση
δεν αφοσιώθηκε σ’ αυτά που μας απειλούν και μας καταδιώκουν, αλλά παρασύρθηκε
σε ζημιογόνο ηθικολογία, κυριαρχούμενη από τη μανιχαϊστική διάθεση που
καταλαμβάνει τους ανιστόρητους, εκείνους που αποζητούν τη διάκριση ανάμεσα στο
απόλυτο καλό και το απόλυτο κακό, για να αναδειχθούν στο τέλος η υποκρισία και
ο αυταρχισμός, που πάντα αναβλύζουν από τέτοιες προσεγγίσεις. Εγκλωβισμένη πια
η κυβέρνηση, δεν μπορεί να ξεφύγει από τον κύκλο της απραξίας, ούτε να
ξεπεράσει τα ηθικολογικά σύνδρομα που την καταδιώκουν. Θα μένει σ’ αυτά και θα
χάνει τα ουσιώδη, εκείνα που απασχολούν πραγματικά τον κόσμο και τα οποία
τελικώς θα ορίσουν τη στάση του απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις.

… «New Deal» του Γιώργου

Ο Κώστας Καραμανλής έχασε την ευκαιρία της αλλαγής και της
μεταρρύθμισης. Το ερώτημα που τώρα τίθεται είναι αν ο Γιώργος Παπανδρέου θα
αδράξει τη δική του ευκαιρία και θα χτίσει μια καινούργια πρόταση δημιουργίας,
ικανή να συνεγείρει τον ελληνικό λαό. Με τις τελευταίες εμφανίσεις του δείχνει
να πιάνει τα σήματα, να αρθρώνει λόγο πολιτικό, να ορίζει ξανά τις διαφορές,
να αναδεικνύει τη σύγχρονη αντίθεση απέναντι στη νεοσυντηρητική και νεοδεξιά
αντίληψη που κυριαρχεί στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και βεβαίως να
σιγοψιθυρίζει τις νέες προτάσεις.

H «Ελιά». Έχει τη δυνατότητα ο Γιώργος Παπανδρέου, μπορεί να αντλήσει
εμπειρίες και σκέψη από την ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά. Στην Ιταλία ήδη η «Ελιά»
του Ντ’ Αλέμα και του Ρομάνο Πρόντι μιλά για το ιταλικό «New Deal», για μια
νέα συμφωνία μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, που θα επαναφέρει τη γειτονική
χώρα σε τροχιά ανάπτυξης και θα επιβεβαιώσει τη διατήρηση του επιπέδου
ευημερίας της κλονιζόμενης από κύματα αβεβαιότητας πολυπληθούς μεσαίας τάξης.

Μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ να παρουσιάσουν το ελληνικό «New
Deal». Να απευθυνθούν στην κοινωνία, να περιγράψουν το περιεχόμενο μιας νέας
συμφωνίας μαζί της, η οποία θα ενσωματώνει τη μεταρρύθμιση και θα ορίζει έναν
νέο κύκλο υποχρεώσεων και απαιτήσεων για τις κοινωνικές ομάδες. Το νέο
ελληνικό όραμα δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σε μια νέου τύπου αναδιανομή
πόρων, η οποία θα λαμβάνει υπ’ όψιν τις διεθνείς συνθήκες, τη
θέση της χώρας στον κόσμο, αλλά ταυτοχρόνως θα αναγνωρίζει και τα
κοινωνικά ρήγματα που σημειώθηκαν από την έκρηξη των ανισοτήτων την περασμένη
δεκαετία.

Επενδύσεις. H νέα αυτή συμφωνία θα αναδεικνύει τα σημερινά αδιέξοδα,
δημοσιονομικά, ασφαλιστικά και άλλα, θα απαιτεί την πληρωμή φόρων απ’ όλους
και επιστροφή στην κοινωνία μέσω επενδύσεων μέρους των επιχειρηματικών
υπερκερδών, θα αναδεικνύει τον κοινωνικό ρόλο των ειδικών ομάδων του
πληθυσμού, αλλά θα απαιτεί απ’ αυτές προσήλωση στο έργο. Θα δίδει στους
εργαζομένους παραπάνω, αλλά θα διεκδικεί αυξημένη παραγωγικότητα, θα αποδίδει
στους γιατρούς και στους πανεπιστημιακούς καθηγητές ρόλο, αλλά θα επιβάλει
ξανά την παρουσία τους στις ακαδημαϊκές αίθουσες, να μαθαίνουν στα παιδιά
γράμματα, όπως συμβαίνει παντού στον προηγμένο κόσμο.

Μια τέτοια νέα κοινωνική συμφωνία, προϊόν πολιτικής αναζήτησης και
μεταρρύθμισης, έχει ανάγκη ο τόπος και όχι υποκριτικές ηθικολογικές κορόνες.
Αν ο Γιώργος Παπανδρέου κατανοήσει τη σημασία της και διαμορφώσει πρόταση
αξιόπιστη, η κοινωνία θα προστρέξει, θα ξαναδώσει στο ΠΑΣΟΚ τη χαμένη
αξιοπιστία, θα το επαναφέρει στο κέντρο της πολιτικής. Το Συνέδριο προσφέρει
την ευκαιρία. Μένει να δούμε αν θα την εκμεταλλευθεί.