ANAΛΩΣIMA Στολή συνεντεύξεων

Αυτά τα ράσα κάθε μέρα, αυτή η εικόνα, αυτά τα ψηλά παράξενα καπέλα πώς σας
φαίνονται; Αυτά τα μαύρα, οι αλυσίδες από πάνω, οι σταυροί. Ξανά και ξανά, η
απέραντη, ποδήρης μαυρίλα, τα μαλλιά, το στυλ. Κάποτε μού άρεσαν, ας μην αγαπώ
την Εκκλησία, ας ανήκω παιδιόθεν, μπαμπαντάν, αλλά όχι αναντάν, στην
αντικληρική παράδοση. Διότι υπάρχει κι αυτή η παράδοση, μην κοιτάτε που έχει
καταπιεί τη γλώσσα της τελευταία. Τι να πει, έπεσε στην παγίδα του λαϊκισμού,
σου λέει, ό,τι θέλει ο λαός, θρησκεία θέλει ο λαός, εμάς δεν μας πέφτει λόγος.
Κι αν μας πέσει, πώς τον διατυπώνουμε; Τέλος πάντων, θεωρούσα τα ράσα κάτι
ιδιαίτερο, γραφικό, ξεχωριστό, προνόμιο του τοπίου και πλούτο των εικόνων,
επιβίωση εποχών με ενδυματολογική ποικιλία, δεν ήθελα να καταργηθούν. Όμως,
πια, μαύρισε το μάτι μας. Δεν αντέχεται άλλο αυτό το θέαμα, στην τηλεόραση
ειδικά, μέρα νύχτα οι περιφερόμενες φαρδύμεσες φιγούρες με το ράσο ή το
αντερί, τις γενειάδες, τους σταυρούς και κυρίως αυτά τα καλυμμαύχια, δεν πάει,
δεν κολλάει στη μικρή οθόνη, κάπως τη γεμίζει και την ξεχειλίζει. Καταντά
ανθυγιεινό πλέον, με τόσο κρύο, έχουν μειωθεί και οι αντιστάσεις μας,
σωματικές και ψυχολογικές. Συμβολικά δε αυτή την εποχή είναι ό,τι το
ακαταλληλότερο αυτό το ρούχο που μοιάζει με αντίσκηνο, όπου μέσα μπορούν να
χωρέσουν τα πάντα. Κάντε κάτι. Κι αν όχι κάτι μεγάλο, να χωριστεί το Κράτος
από την Εκκλησία, κάτι μικρό τουλάχιστον, να καθιερωθεί μία στολή συνεντεύξεων
στην τηλεόραση, κάτι πιο λάιτ, κάτι με παντελόνια, κάτι που, τώρα πια μπορεί
κανείς να το πει, θα φανεί πιο ανθρώπινο.