ANAΛΩΣIMA Aνατομία της ευθιξίας

Πλησιάζουν και οι Απόκριες, έρχονται. Σαν το Ρίο δεν θα δούμε καρναβάλια,
τέτοια ντυσίματα, τέτοιους χορούς, ούτε στο Μοσχάτο που φέρνει Βραζιλιάνες.
Αλλά ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Και σαν τη Βενετίας δεν θα μοιάζουν οι
μάσκες μας, όμως τουλάχιστον, θα μπορούμε, τώρα που έρχονται οι Απόκριες, να
αποστηθίσουμε ορισμένα από τα στιχάκια που τραγουδά η Δόμνα Σαμίου. Στα
τραγούδια για τα οποία της έκαναν μήνυση οι υπερβολικά σεμνοί. Τα παραδοσιακά.
Θυμάστε, δεν πέρασε δα και τόσο πολύς καιρός. Καθόλου καιρός μάλιστα δεν
πέρασε. Έστω και λίγοι από όσους τώρα σκανδαλίζονται με τα άπλυτα της
ιεραρχίας, ας θυμηθούν πώς είχε τότε σκανδαλιστεί η ιεραρχία. Λες και ήταν
χθες που την κατήγγειλαν οι σεμνοί τη Σαμίου για τα αποκριάτικα και την
κατακεραύνωνε ο υπέρσεμνος. Τότε δεν είχαμε ακόμα καταλάβει ότι ήταν τόσο
προσωπικό το θέμα. Δεν είχαμε καταλάβει γιατί τόσο πολύ τους πείραξαν
ορισμένους εκείνες οι μουσειακές, οι κλασικές πλέον εκφράσεις της λαϊκής
μούσας, εκείνοι οι ύμνοι στη συνουσία και τα περί αυτήν, οι γεμάτοι
παρομοιώσεις, μεταφορές, λαγαρότητα και λεπτομερειακές ζωντανές περιγραφές
επιθυμιών και πράξεων. Τώρα όμως μπορούμε να κάνουμε την ανατομία της
ευθιξίας. Τώρα τουλάχιστον αποκαλύπτεται το δράμα των κολασμένων ψυχών. Οικεία
ξορκισμένα κακά, στη μάλλον αθώα μορφή τους. Υπάρχει αυτή η σταδιακή επαφή με
τη δράση και τον λόγο, το τι κάνει κανείς και το τι λέει. Κυρίως το τι λέει
στους άλλους, το τι κηρύττει, το τι θεωρεί ότι οφείλει να επιβάλλει, ως
αρμοδιότερος για τα ατομικά από το άτομο, ως αφ’ υψηλού εντεταλμένος και
ελεγκτής ανεξέλεγκτος.