ANAΛΩΣIMA Πίνουμε καφέ;

Πόσες φορές την κάνουμε την πρόταση στον αέρα και ο καφές αναβάλλεται επ’
αόριστον; Μία στις δέκα, μία στις εκατό γίνεται αληθινό καυτό φλιτζάνι πίσω
από τζάμια βιτρίνας, μας βάζει στη μουσική του κέντρου; Τη βουβή μουσική που
παίζεται διαρκώς στο σκηνικό αυτό, το κέντρο της πόλης, και μόνο όταν κάτι
σκεφθείς ή ακούσεις ή συναντήσεις κάποιον τότε μόνο ζωντανεύει. Πίνουμε καφέ,
λοιπόν, ύστερα από τόσες φορές που το προτείναμε στον βρόντο, καθόμαστε στ’
αλήθεια και στρώνουμε κόκκινο χαλί η μία στην άλλη, την πολύτιμή μας ώρα. Αλλά
σαν να μη φθάνει όλο αυτό, εμφανίζονται απρόσκλητα, μέσα από την κουβέντα,
καινούργια πρόσωπα, που υποτίθεται ότι κάτι μας θυμίζουν. Είμαι εγώ αυτή που
περιγράφεις, παλιά μου φίλη; Αυτή η νεαρή που υπήρξα; Της μοιάζω ακόμη άραγε;
Με δυσκολία την αναγνωρίζω, για να είμαι ειλικρινής. Είσαι σίγουρη; Κι εσύ;
Είσαι εσύ αυτή που θυμάμαι ή θα τρομάξεις άμα την αναφέρω, εκείνη την κοπέλα
τη συνονόματή σου; Αλλάξαμε και δεν καταδεχόμαστε να γυρίσουμε να κοιτάξουμε
τις φασαριόζες νέες, που ήρθαν αόρατες, κάθησαν ανάμεσά μας κι άρχισαν κι
αυτές να πίνουν καφέ. Αλλά το ξέρουμε πως κατά βάθος έχουν δίκιο, όσο κι αν
μας σοκάρει η παρουσία τους. Να τις πάρουμε μαζί μας λοιπόν στη συνέχεια, να
τις αφήσουμε για λίγο να μας παρασύρουν σε άσκοπες περιπλανήσεις, να ξαναδούμε
με τα δικά τους μάτια, που μπορούσαν να εντυπωσιάζονται ευκολότερα, μερικά
πράγματα που τόσο συνηθίσαμε, ώστε έχουν χάσει το νόημά τους; Να τις βγάλουμε
για λίγο στο σκηνικό της πόλης, να τις αφήσουμε να μας παρασύρουν σε κάτι σαν
χορό, να ξεχειλώσουμε τον χρόνο εντελώς, για λίγα λεπτουδάκια;