ANAΛΩΣIMA Σαλέπι γιοκ

Χρόνια έκανε να κατέβει στην Αθήνα το σαλέπι, να μπει στους δρόμους της
αγοράς. Κι όταν ήρθε, δεν ήξεραν να ανακατεύουν την κανέλα, την άφηναν πάνω
πάνω, να σου μπαίνει στη μύτη μόλις πας να τη μυρίσεις. Καμία σχέση με τη
βαθιά γνώση σερβιρίσματος και απόλαυσής του που έχουν στη Θεσσαλονίκη. Τέλος
πάντων, ήρθε. Εδώ ήρθαν τόσα και τόσα, φαλάφελ και ταντούρι, κρέπες και γουόν
– τον, από πολύ μακρύτερα… Μια κάποια παγκοσμιότητα στην κουζίνα την
αποκτήσαμε, αν και δεν έχει γίνει ακόμα κτήμα μας σε βάθος, δεν έχει βγει πολύ
στη φτήνια, στο σεργιάνι, στην Ερμού ας πούμε, που είναι δρόμος για αλισβερίσι
νεωτερισμών. Ευτυχώς, το σαλέπι υπάρχει. Πού ‘ναι το όμως; Κάνει κρύο, κι εδώ
πουλάνε καρύδες, μ’ ενα σιντριβανάκι στη μέση να σου τινάζει νερό. Πιο κάτω,
έχουν ανανάδες. Είπαμε παγκοσμιοποίηση, αλλά όχι κι έτσι. Μια σχέση με την
περιβάλλουσα ατμόσφαιρα να υπάρχει! Στο νότιο ημισφαίριο ίσως έχουν καλοκαίρι,
αλλά εδώ περιμένουμε να χιονίσει, δύο βδομάδες τώρα μας προετοιμάζει η
τηλεόραση, τίποτα δεν ακούσατε; Καλά που υπάρχουν και οι καστανάδες, για
παρηγοριά. Αυτοί είναι θεσμός, δεν αλλάζουν. Μάλλον ας αφήσουμε τους θεσμούς.
«Πού θα βρω σαλέπι;» ρωτάω στις καρύδες κι ο πωλητής γελά. «Εγώ το φέρνω
συνήθως, αλλά φέτος έχω καρύδες και το άφησα. Θέλουν όλοι καρύδες, επειδή
βλέπουν εκείνο το ριάλιτι στην τηλεόραση, το “Survivor”!». «Ακόμα και στο
κρύο;». Σηκώνει τους ώμους. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει σε καμία εκπομπή σαλέπι
που σερβίρεται στον δρόμο, από το ειδικό χάλκινο σαμοβάρι του. Πώς να
επιβιώσει το σαλέπι; Σε ποιο σενάριο να λανσαριστεί; Ως εθνική διεκδίκηση από
τους Τούρκους, ονομασία προϊόντος και τέτοια, υπάρχει καμιά ελπίδα;