ΓNΩMH Aπό τα «καινά δαιμόνια» στο… κενό

Στα τέλη της περασμένης δεκαετίας μια παρέα φιλόδοξων Ισπανών σχεδίασαν στη
Βαρκελώνη την επανάστασή τους. H επιθυμία τους να εισάγουν «καινά δαιμόνια»
στον χώρο μπάσκετ, μπροστά στην αρτηριοσκληρωτική FIBA, δημιούργησε αισιοδοξία
και ελπίδες στους φίλους του αθλήματος.

Μάρκετινγκ, επικοινωνιακή πολιτική, κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών
δικαιωμάτων, μοντέρνες ιδέες ήταν (και είναι) τα σχέδια του Πορτέλα, του
Μπερτομέου και των υπόλοιπων μπροστάρηδων, για τους οποίους παρεμπιπτόντως το
πρώτο και ίσως πιο ισχυρό στήριγμά τους ήταν και οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι. Τα
επόμενα χρόνια η διάσπαση του μπάσκετ και τα παρελκόμενα αυτής (πολλές
διοργανώσεις, διαφορετικοί κανονισμοί!) είχαν ρίξει σε τέλμα το άθλημα. Κυρίως
στην Ελλάδα που ένιωσε στο πετσί της πιο πολύ από κάθε άλλη χώρα τον πόλεμο
ULEB-FIBA.

Η επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών και οι ανακοινώσεις για
(συν)διοργάνωση ενός πρωταθλήματος από τη νέα σεζόν σκόρπισαν χαμόγελα. Ωστόσο
αποφάσεις και μέθοδοι σαν κι αυτές που ακολουθήθηκαν στην περίπτωση της έφεσης
των Σκάιλαϊνερς, προκαλούν τουλάχιστον ανησυχία. H UEFA ποτέ δεν θα ακύρωνε
την επανάληψη ενός αγώνα 44 ώρες πριν από τη διεξαγωγή του! Ποτέ δεν θα το
έκανε με μεταμεσονύκτιο τηλεφώνημα στους παράγοντες των ομάδων! Ποτέ δεν θα
ανακοίνωνε ότι κατατέθηκε ένσταση με μία ημέρα καθυστέρηση και την επομένη την
ανατρεπτική απόφαση!

Πέραν των όλων «καινών δαιμονίων», για να έρθει η καταξίωση χρειάζονται και
ορισμένα παλιά συστατικά: αξιοπιστία, ισοτιμία, διαφάνεια. Διαφορετικά όλα θα
πέσουν στο… κενό!