Tα άνθη…

Πλην πολλών άλλων «κουφών» στο τελευταίο «Δελτίο Ενημέρωσης» της Εταιρείας
Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων – για να ολοκληρώσω σήμερα περί Εταιρείας
(ευχαριστώ, ω, Εταιρεία, για το πλούσιο υλικό που αφειδώς μου πρόσφερες!) –
διαβάζω να επαναλαμβάνεται πρότασή της – που είχε γίνει και για την
Πολιτιστική Ολυμπιάδα – περί «Έτους Ελληνικού Έργου». Σύμφωνα με την οποία τα
κρατικά, τα Δημοτικά Περιφερειακά και τα επιχορηγούμενα Θέατρα να υποχρεωθούν
την επόμενη σεζόν να ανεβάσουν ΜΟΝΟ σύγχρονα ελληνικά έργα. Δηλαδή, αν
κατάλαβα καλά, αυτήν τη στιγμή υπάρχουν έτοιμα – δύο τα κρατικά, δεκάξι τα
ΔΗΠΕΘΕ, καμιά σαρανταριά οι επιχορηγούμενοι και υπολογίστε ότι όλοι αυτοί
ανεβάζουν από δύο έως και δεκαπέντε παραστάσεις – πάνω από εκατό σύγχρονα
ελληνικά έργα ικανά να παρουσιαστούν και να ελκύσουν ένα μίνιμουμ θεατών. Τόση
πια άνθηση και κανείς μας δεν την έχει πάρει μυρουδιά εκτός από τους ίδιους
τους συγγραφείς;

… και η πείνα

Αλλά πείτε ότι και βρίσκονται αυτά τα υπερεκατό έργα. Οι μεταφραστές, τους
οποίους περιλαμβάνει στους κόλπους της η Εταιρεία – ως μέλη κανονικά, που την
πληρώνουν – του χρόνου θα πρέπει να πεινάσουν; Μα καλά είναι σοβαρά πράγματα
αυτά; Το Δ.Σ. της Εταιρείας αυτής δεν ελέγχεται από τα μέλη της; Ξέρω ότι
ανάμεσά τους υπάρχουν και μερικά άτομα τα οποία διατηρούν ακόμα τη σοβαρότητά
τους και που έχουν ακόμα το γνώθι σαυτόν. Δεν αντιδρούν;

ΥΓ: Με την ευκαιρία: οι ανώνυμες επιστολές που φτάνουν στο γραφείο με
χυδαιολογίες κατά του κ. Κούρκουλου, τσάμπα μαγκιά. Παίρνουν τον δρόμο που
τους αξίζει όπως και στους αποστολείς τους: του σκουπιδοτενεκέ.