ΣE ΠPΩTO ENIKO Aφιερωμένο εξαιρετικά

Σε μία φίλη πεισματάρα και ανήσυχη, μεταξύ άλλων, χρωστάω κι αυτό. Τη
συνάντησή μου με την «Τριλογία» του Τσίρκα, στον σωστό χρόνο και στη σωστή
ηλικία. Πάνε κιόλας δεκαετίες από τότε που, διαισθανόμενη τη φοβική μου σχέση
με τη λογοτεχνία, με ενθάρρυνε να κάνω το μεγάλο μακροβούτι. Σχεδόν μ’ έπιασε
από το χέρι και μ’ έσπρωξε μαλακά στον βατήρα. Το βλέπω στις αφιερώσεις που
μου έγραφε τότε στα εσώφυλλα της Λέσχης της Αριάγνης και της Νυχτερίδας: «Αν
έφτασες μέχρις εδώ…».

Σχεδόν παιδιόθεν εμπιστευόμουν το κριτήριο και το ένστικτό της. Ενστικτωδώς κι
εγώ, της είχα παραδώσει τις αδυναμίες μου κι έκτοτε πορευόμαστε ενθαρρύνοντας
διακριτικά η μία την άλλη στα σπουδαία και στα δύσκολα.

Της τηλεφώνησα να της ανακοινώσω ότι από χτες, δίπλα στους τρεις λευκούς,
φθαρμένους τόμους του Κέδρου στέκει η καφετιά επανέκδοση της «Τριλογίας», από
τον ίδιο εκδοτικό οίκο. «Τα λευκά είναι τα δικά μας και τα καινούργια θα τα
κάνω δώρο στις κόρες σου», της είπα, έτοιμη να διαιωνιστώ λάθρα μέσω των δικών
της παιδιών.

Πιο πρακτική εκείνη από μένα, δυστυχώς με είχε για άλλη μία φορά προλάβει.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν λυπάμαι που έμειναν ανεπίδοτοι οι καινούργιοι
τόμοι μου. Άλλωστε, δεν είναι οι πρώτοι…

Τους παρατηρώ εδώ και λίγες ώρες, με την ίδια περιέργεια που παρατηρώ τον
εαυτό μου να αλλάζει μυστικά ηλικία.