ANNA ΨAPΟYΔA-MΠENAKH Όχι συγκάλυψη της διαφθοράς

«Να μην υπάρξει συγκάλυψη στον χώρο της Δικαιοσύνης και της Εκκλησίας»
ζητάει η πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη. Και όπως τονίζει στη
συνέντευξή της στα «NEA», «πρέπει να εκκαθαρισθεί ταχύτατα και
αποτελεσματικότατα η υπόθεση με όποιο κόστος». H κ. Μπενάκη επισημαίνει ακόμη
ότι πρέπει να διαλευκανθεί κάθε σκιά και προσθέτει ότι απαιτείται «διαφάνεια
παντού – και στους πολιτικούς και στους δημοσιογράφους».

Χρειάζονται αποφάσεις. H πρόεδρος της Βουλής λέει στα «NEA» πως «χρειάζεται διαφάνεια παντού: στην Εκκλησία, στη Δικαιοσύνη, στους πολιτικούς και στους δημοσιογράφους»

H πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Βουλής μιλάει ακόμη για την Εξεταστική Επιτροπή
και θίγει το μεγάλο ζήτημα: πού πραγματικά βρίσκεται η εξουσία.

Κυρία Πρόεδρε, απίστευτες «ιστορίες» αποκαλύπτονται στον χώρο της
Δικαιοσύνης και της Εκκλησίας. Τι νομίζετε ότι πρέπει να γίνει;

Λυπάμαι πολύ γιατί αυτοί οι δύο θεσμοί, οι οποίοι βρίσκονταν ψηλά στην
εμπιστοσύνη των πολιτών, αυτή τη στιγμή κλονίζονται με τις αποκαλύψεις. Πρέπει
ταχύτατα, αποτελεσματικότατα, να εκκαθαρισθεί η υπόθεση και στη Δικαιοσύνη και
στην Εκκλησία, με όποιο κόστος. Διότι η συγκάλυψη είναι το χειρότερο που
μπορεί να συμβεί σε αυτούς τους θεσμούς.

Και επιπλέον πίσω από τη Δικαιοσύνη και πίσω από την Εκκλησία βρίσκεται μία
στρατιά ολόκληρη έντιμων δικαστών και έντιμων ιεραρχών, οι οποίοι δεν είναι
δυνατόν να διακινδυνεύουν και τη φήμη τους και την απήχησή τους στον λαό με
τις παρασπονδίες – για να χρησιμοποιήσω την επιεικέστερη έκφραση – κάποιων του
ιδίου κύκλου.

Πώς μπορεί να γίνει αυτή η εκκαθάριση;

Στα εκκλησιαστικά δεν μπορώ να παρέμβω διότι υπάρχουν οι εσωτερικές
διαδικασίες. Αλλά στη Δικαιοσύνη, το Σύνταγμά μας έχει μεριμνήσει ώστε να
θωρακίσει την ίδια τη Δικαιοσύνη με δικούς της θεσμούς αυτοκάθαρσης: τα
πειθαρχικά συμβούλια, τα όργανα διοίκησης της Δικαιοσύνης, το σύστημα των
επιθεωρητών. Αν όλοι αυτοί μαζί δουλέψουν συστηματικά και αποτελεσματικά,
νομίζω ότι γρήγορα μπορεί να διαλευκανθεί η όποια σκιά υπάρχει σ’ αυτό τον
χώρο.

Υπάρχει και ένα θέμα διαμάχης ανάμεσα σε κυβέρνηση και σε αντιπολίτευση:
αφορά τα MME και τις λίστες των δημοσιογράφων…

Διαφάνεια ζητούμε από τους πολιτικούς κατ’ εξοχήν, αλλά διαφάνεια ζητούμε και
από τους δημοσιογράφους. Διότι και εκείνοι ασκούν μία εξουσία. Δεν θα έλεγα
εφάμιλλη των πολιτικών, αλλά θα έλεγα σημαντική και με επιρροή στο κοινωνικό
σύνολο. Συνεπώς, πλήρης διαφάνεια και εκεί.

Κυρία Μπενάκη, υπάρχει η οδυνηρή εμπειρία του ’89. Νομίζετε ότι η χώρα
αντέχει κι άλλη σκανδαλολογία (π.χ. ό,τι έγινε με την Εξεταστική Επιτροπή);

Είναι λάθος και επιζήμιο για τις κοινοβουλευτικές λειτουργίες να
αντιμετωπίζουμε τον θεσμό της Εξεταστικής Επιτροπής ως άσκηση σκανδαλολογίας!
H σύσταση Εξεταστικών Επιτροπών είναι μια πολύ χρήσιμη μορφή κοινοβουλευτικού
ελέγχου, όπου διερευνώνται θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος και πολιτικές
ενέργειες ή παραλείψεις που δεν είναι κατ’ ανάγκην και αξιόποινες πράξεις. Δεν
είναι σωστό να συγχέεται η Εξεταστική Επιτροπή με τη διαδικασία του νόμου περί
ευθύνης υπουργών, δηλ. μια καθαρά ποινική διαδικασία, και επομένως δεν έχει
καμία θέση ο συσχετισμός με το ’89.

Το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί τη N.Δ. ότι απλά διαχειρίζεται ορισμένα θέματα, χωρίς
επιτυχία, π.χ. το θέμα των συμβασιούχων και των αγροτών. Ποια είναι η γνώμη
σας;

Από τη θέση που βρίσκομαι δεν μπορώ ούτε να κρίνω ούτε να υπερασπιστώ την
κυβέρνηση. Νομίζω, όμως, ότι κάποια σημαντικά νομοθετήματα που πέρασαν ή
έπονται (αναπτυξιακός νόμος, φορολογικό, νόμος για τη διαφάνεια κ.λπ.) δεν
είναι απλή διαχείριση. Πάντως πρέπει να γνωρίζετε ότι μια νέα κυβέρνηση, που
έχει πραγματική διάθεση για αλλαγές, δεν μπορεί να προβεί σε βεβιασμένες
κινήσεις για να δείξει ότι παράγει έργο γρήγορα, αλλά πρέπει να ασχοληθεί σε
βάθος με όλα όσα έχει υποσχεθεί ότι θα επιλύσει.

Υπάρχει όμως κι ένα άλλο θέμα. Δεν βλέπετε την ακρίβεια στα μαγαζιά;

Φυσικά και δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στην ακρίβεια. Είναι μεγάλο βάρος για
τον πολίτη και μόνιμος πονοκέφαλος για την κάθε κυβέρνηση.

Και στα εθνικά θέματα… Δεν παρατηρείτε ότι οι τουρκικές παραβιάσεις
έχουν… αναβαθμιστεί σε σχέση με το ’96 και τα Ίμια;

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι σήμερα βρισκόμαστε σε μια πολύ διαφορετική
διεθνή συγκυρία απ’ ό,τι το 1996. Σήμερα η Τουρκία χτυπά την πόρτα της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τη μισάνοιξε. Συνεπώς, η αντιμετώπιση της Τουρκίας
δεν μπορεί να είναι όμοια με εκείνη που θα μπορούσε να είναι το 1996. H Ελλάδα
έχει δώσει δείγματα σύνεσης, αυτοσυγκράτησης και ευρωπαϊκής συμπόρευσης, που
είναι μία καλή απάντηση στις τουρκικές προκλήσεις.

H εκτελεστική εξουσία δεν «παρεμβαίνει» στο έργο της Βουλής

Οι κίνδυνοι για το Κοινοβούλιο

«Οι μέχρι σήμερα πρόεδροι της Βουλής έκαναν σημαντικά βήματα αναβάθμισης του
Κοινοβουλίου. Θα κάνω και εγώ τα δικά μου, προσαρμοσμένα στις σημερινές
συνθήκες και εξελίξεις», λέει στα «NEA» η κυρία Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη.

Οι βουλευτές όμως παραπονιούνται που υπουργοί και κοινοβουλευτικοί
εκπρόσωποι τούς «κλέβουν» τον χρόνο…

Άλλοτε είναι ικανοποιημένοι και άλλοτε όχι. Είναι γνωστό ότι υπουργοί και
κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι καλύπτουν αρκετό και τον «καλύτερο», από άποψη
δημοσιότητας, χρόνο, αλλά ας μην ξεχνούμε και τις προόδους που έχουν γίνει στο
θέμα αυτό, ιδίως επί προεδρίας Κακλαμάνη: μείωση χρόνων ομιλίας, το να
προηγούνται εισηγητές και έξι βουλευτές πριν από τους υπουργούς και
κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους, μείωση των παρεμβάσεων των υπουργών κ.λπ.
Εξάλλου, στον προϋπολογισμό μίλησαν πάνω από 230 βουλευτές και στα κρίσιμα
νομοσχέδια μίλησαν όλοι οι εγγεγραμμένοι.

Δεν σας πειράζει που «η κυβέρνηση έχει γράψει» – όπως καταγγέλλει ο κ. Απ.
Κακλαμάνης – «στα παλιά της τα παπούτσια την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας»;

H Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας ποτέ δεν λειτούργησε έτσι, ως επιτροπή
κοινοβουλευτικού ελέγχου. Και το ξέρω πολύ καλά, γιατί ήμουν μέλος και
αντιπρόεδρός της από ιδρύσεώς της. H Επιτροπή ελέγχει πρώτιστα τη λειτουργία
των θεσμών του κράτους και ιδίως τις ανεξάρτητες αρχές και τα MME. Φυσικά στο
πλαίσιο αυτό καλεί και την κυβέρνηση για να ακούσει τις απόψεις της και να
υποβάλει προτάσεις -και η κυβέρνηση πρέπει να ανταποκρίνεται. Γι’ αυτό και απ’
ό,τι θυμάμαι η εξέταση του κάθε θέματος άρχιζε από τους εκπροσώπους θεσμών,
αρχών ή φορέων και κατέληγε στην κυβέρνηση. Ο ρόλος της πρέπει να γίνει
σεβαστός πάση θυσία και να διαφυλαχθεί η επιτροπή από τη δίνη των κομματικών
αντιπαραθέσεων.

Ορισμένοι πάντως από την αντιπολίτευση κατηγορούν την εκτελεστική εξουσία,
π.χ. στο νομοσχέδιο περί βασικού μετόχου, ότι πολυπαρεμβαίνει στη Βουλή…

H εκτελεστική εξουσία με οποιαδήποτε κυβέρνηση δεν «παρεμβαίνει» στο έργο της
Βουλής, αλλά ασκεί τις αρμοδιότητες που της δίνει το Σύνταγμα, δηλαδή έχει και
ασκεί τη νομοθετική πρωτοβουλία. Αυτή καταρτίζει και καταθέτει τους νόμους,
αυτή κανονίζει τις προτεραιότητες. Μόνο η συζήτηση και η ψήφιση ανήκουν στη
Βουλή. Το Σύνταγμα, μετά την τελευταία αναθεώρηση, και ο Κανονισμός της Βουλής
έχουν θέσει σοβαρούς φραγμούς στις κυβερνητικές υπερβολές που μας ταλαιπώρησαν
πολύ στο παρελθόν (αιφνιδιαστικές ή άσχετες τροπολογίες κ.λπ.) και δίνουν
άνεση στους βουλευτές και τα κόμματα να ασκήσουν τα δικαιώματά τους.

Έχετε ακούσει την άποψη ότι πολλές αποφάσεις σ’ αυτή τη χώρα παίρνονται
εκτός Κοινοβουλίου;

Σε όλη την Ευρώπη υπάρχει τάση να μετατοπίζονται τα κέντρα όπου λαμβάνονται οι
αποφάσεις, από το Κοινοβούλιο στην κυβέρνηση, σε ανεξάρτητες αρχές, σε
ποικιλώνυμες επιτροπές, σε ομάδες πίεσης πολιτών κ.λπ. Ακόμη και η
πολυεξυμνούμενη Κοινωνία των Πολιτών μπορεί να καταστεί επικίνδυνη για το
αντιπροσωπευτικό σύστημα, αν λειτουργεί παρακάμπτοντας το Κοινοβούλιο. Το
πρόβλημα δυστυχώς δεν αντιμετωπίζεται από έναν πρόεδρο Κοινοβουλίου, αλλά
είναι υπόθεση όλων, ιδίως των κομμάτων και της κυβέρνησης, σε πανευρωπαϊκό
επίπεδο.