ANAΛΩΣIMA Aνανέωση

Το ακουστικό στηριγμένο στ’ αυτί, τα ρούχα στο μπράτσο, τα χέρια ελεύθερα να
ψάχνουν για περισσότερα ρούχα στις σειρές από κρεμάστρες των εκπτώσεων, η
συνομιλία να γίνεται δυνατά κι όλοι, ή μάλλον, όλες, να ακούμε: «Εγώ, αυτόν
τον άνθρωπο τον αγάπησα όσο κανέναν, ήταν για μένα το παν. Δεκαπέντε χρόνια
ήμασταν μαζί, τι άλλο θέλεις να σου πω; Το παν!». Για μια στιγμή όλα τα χέρια
έμειναν μετέωρα πάνω από τις κρεμά-στρες, όλα τα κεφάλια στρά-φηκαν. Μια
τραγω-δία παιζό-ταν στο μαγαζί, και πώς εκείνες συνέχιζαν να διαλέγουν
μπλουζάκια; Αλλά η νεαρή που φώναζε ήταν ψύχραιμη, συνέχιζε να ψάχνει, έσκυβε
μάλιστα για να βλέπει καλύτερα, σήκωσε μια κρεμάστρα και την έβαλε πάνω της,
κοιτάζοντας στον καθρέφτη πώς της πηγαίνει. «Πήγα να πεθάνω – έλεγε -, δεν
περίμενα, δεν φανταζόμουν, λοιπόν, άσε, τι θα έκανες εσύ στη θέση μου, όχι,
όχι, δεν έχεις ιδέα, πόση αγάπη… πόση αφοσίωση», άλλαξε χέρι στην κρεμάστρα,
γύρισε στο πλάι, να δει το προφίλ, το παράτησε κάπως νευρικά, πήγε στη διπλανή
αίθουσα, έπιασε άλλο. Τι να κάνουν, οι σύγχρονες γυναίκες δεν έχουν χρόνο
ελεύθερο να πάνε με τις φίλες σε ένα καφενείο… Οι υπόλοιπες πελάτισσες την
κοίταζαν, ενοχλημένες μερικές, άλλες περίεργες, να μάθουν την εξέλιξη της
ιστορίας. Πήγε να πεθάνει, αλλά δεν πέθανε, βρισκόταν εδώ και ψώνιζε, η ζωή
τραβά την ανηφόρα. «Και τι κάνω τώρα;», το αποφάσισε, το πήρε το μπλουζάκι,
στο μπράτσο για το ταμείο μαζί με τ’ άλλα. «Τι να κάνω, όπως μπορώ πορεύομαι,
συνεχίζω και βλέπουμε». Αναστεναγμός, νέο σκύψιμο στις κρεμάστρες. Όλες μαζί
σκύψαμε τώρα, με μανία. Ανανέωση, το μυστικό της θεραπείας από κάθε τραύμα.